Carleen (32) begint een moestuin bij haar huis in Noord-Groningen. Foto: Anjo de Haan
Moestuinieren betekent fouten maken en daarvan leren. Al helemaal als beginner. Dit zijn een paar manieren waarop ik het mezelf onnodig moeilijk heb gemaakt. En waarom dat oké is.
‘Misschien verstandig om je regenton niet op een houten bankje te zetten?’ Ik moet een beetje gniffelen om de mail van een lezer. Ze heeft goed naar de foto bij mijn aflevering in deze serie over water gekeken. Daarop is te zien hoe mijn goedgevulde (en dus zware) regenton op een houten bouwseltje staat, met liefde in elkaar gezet door mijn vriend. Dat bouwseltje in kwestie zakt vervaarlijk door in het midden. Zowel in de breedte als in de lengte zit een verzakking. De vraag is hoe lang hij het nog houdt.
We hadden natuurlijk meteen een fatsoenlijke zetel voor de ton moeten kopen. Die liggen notabene in de winkel naast de regentonnen.
Onhandige plek voor de composthoop
Maar moestuinieren is een kwestie van fouten maken en ervan leren. En als beginnend moestuinier zijn er veel dingen om te leren. Je maakt het in sommige gevallen alleen net even wat moeilijker voor je (toekomstige) zelf.
Zo heb ik mijn composthoop, waar ik al mee begon voor ik een moestuin had, neergezet naast de plek waar ik een moestuinbak wilde zetten. Online lees ik dat die twee beter een stuk bij elkaar vandaan kunnen staan. De composthoop zit in een houten bak waar je maar moeilijk in komt met een hark om de hoop om te draaien én hij is aan de kleine kant. Er ligt inmiddels groenafval van meer dan een jaar oud in, maar ik vermoed dat de boel op een bepaald moment een nieuwe plek moet krijgen.
Grote moestuinbakken
Ook vind ik mijn moestuinbakken te groot. Ik kan soms maar moeilijk bij de achterkant of het midden om onkruid weg te halen of iets nieuws te planten. Het hout van de moestuinbakken zit - zoals verwacht - ook nu al een beetje los op sommige plekken. Ook mailt iemand dat het niet handig is om oud schuttingshout te gebruiken (wat ik wel heb gedaan) omdat dat vaak bewerkt is. Die stoffen wil je niet in je grond hebben. Dus na dit eerste seizoen zal ik vermoedelijk kleinere en robuustere bakken aanschaffen.
Dat ik überhaupt in bakken werk, vinden sommige mensen onbegrijpelijk. Je kunt toch gewoon in de volle grond werken? Maar dit is juist iets waarmee ik het mezelf makkelijker heb gemaakt. In ons huis zat vroeger een kuiperij en de bewoners hebben destijds allemaal puin in de tuin gegooid. Ik zag het niet zitten om de zware klei vol kapotte bakstenen uit te moeten graven.
Leren om geduld te hebben
Iets anders wat ik aan het leren ben is geduld. Het liefst wilde ik in maart al van alles in de tuin zetten. En zodra ik dingen had gezaaid, stond ik er met de neus bovenop om de zaadjes snel te zien ontkiemen. Maar zo werkt het niet. Al helemaal niet in mijn winderige tuin in Noord-Groningen, waar het toch echt wat kouder is. Nu pas ontploft alles echt. En de beloning na zoveel geduld voelt daardoor extra groot.
Over het algemeen geldt: hoe ouder je wordt, hoe minder nieuwe dingen je als mens leert. Ik zie eventuele fouten die ik heb gemaakt dus ook absoluut niet als iets negatiefs. Het is allemaal ontwikkeling.
Dit is aflevering 13 in de serie ‘Jaar in de moestuin’. Wil je reageren of heb je tips? Dat kan via carleen.dejong@mediahuis.nl of Instagram (@carleendej)