Benjamin (39) maakt met zijn band Dubai Coke muziek over donkere kant van Groningen. ‘Je ziet dingen die de meeste mensen liever niet zien’

Overdag werkt Benjamin van Aurich (39) als sociaal-psychiatrisch verpleegkundige. ’s Avonds stapt hij als Dr. Ben geregeld achter het drumstel van Dubai Coke, een band die opvalt met schmink, (nep)bloed en theatrale outfits. De nummers gaan onder meer over de donkere kanten van Groningen. Op vrijdag 26 juni staat de groep in Simplon voor de presentatie van de nieuwe EP The Worst.

„Drie bandleden werken in het sociaal of maatschappelijk domein en één is IT’er. Juist vanuit ons werk nemen we onderwerpen mee in de muziek. We vinden het leuk als nummers echt ergens over gaan. Unmute Me gaat bijvoorbeeld over een jongen die zo getraumatiseerd was dat hij niet meer kon spreken. Dat komt rechtstreeks uit het werkveld. We tikken vaker maatschappelijke onderwerpen aan, soms bewust en soms onbewust.”

„Onze zanger dacht: we kunnen het zoveelste alternatieve rockbandje van Groningen en Drenthe zijn, of we voegen iets toe. Je hebt zoveel bands, dus hoe val je op? Het is ook gewoon leuk om te doen. Je komt als jezelf bij een optreden aan, maar stapt als een ander personage het podium op. Dat levert altijd reacties op. Mensen vragen zich af wat er gaat gebeuren.”

„Dat vind ik mooi om te horen. Rammstein heeft ook z’n invloed gehad. Eerder stonden we in rode overalls op het podium. Dan dachten mensen soms dat we snoeiharde metal maakten, maar dat is niet zo. Er zitten weliswaar punk- en metalinvloeden in onze muziek, maar we zijn zeker niet belachelijk hard. Daarom hebben we onze uitstraling inmiddels ook iets aangepast.”

„Dankzij die subsidie konden we opnemen bij Hans Hannemann in Niezijl. Dat was bijzonder, omdat Hans normaal gesproken in een heel ander genre werkt. Ralph Fokkema van ParkAvenue Productions heeft de plaat gemixt. Achteraf was het misschien ambitieus om zes nummers in twee dagen op te nemen, want alles ligt onder een vergrootglas. Je merkt meteen waar je sterke en zwakke punten liggen. Maar het is gelukt en we zijn er zeker beter van geworden.”

„Dat klopt. Ik ben me heel bewust van wat ik wel en niet kan. Met alle respect: ik heb geen tijd om iedere dag een uur te drummen en elke week les te nemen. Dan moet je het doen met wat je kunt en niet met wat je hoopt te kunnen. Ik heb een gezin en een baan. Muziek is belangrijk, maar niet het enige in het leven.”

„Daar zit niet één groot plan achter. Het begon met Engels, toen kwam er een Duits nummer bij. Later probeerden we Nederlands en dat bleek ook goed te werken. Misschien denken mensen dan: die gasten weten niet wat ze willen. Dat vinden wij eigenlijk prima. Wij doen gewoon ons ding. Dat mag je leuk vinden, maar dat hoeft niet.”

„Dat nummer gaat over de donkere kant van Groningen. Marcel werkt met dak- en thuislozen en ik heb daar vanuit mijn werk ook veel mee te maken gehad. Dan zie je dingen die de meeste mensen liever niet zien. Drugsproblematiek speelt daarin ook mee. Loop maar eens door de stad. Je wordt er niet altijd blij van. Ik vind de sfeer die soms ontstaat best zorgwekkend. We wilden laten horen wat er gebeurt als de nacht valt.”

„Zo’n poppodium is echt een verademing. Als muzikant wil je uiteindelijk graag op een podium staan waar alles klopt: het geluid, de techniek en de sfeer. De avond is ontstaan vanuit Bands With Benefits, een gemeenschap van muzikanten in Groningen. Samen met Simplon hebben we gekeken of we een showcase-avond met drie bands konden neerzetten. We willen stappen maken, nieuwe podia ontdekken en ook buiten de regio spelen, zonder de druk dat het geld moet opleveren of dat we koste wat kost moeten doorbreken.”