Vorige week liep ik in de stad en beoefende stiekem mijn guilty pleasure: gesprekken van mensen beluisteren. Waar hebben ze het over, hoe denken ze, hebben ze het samen leuk of niet, wat zullen ze de komende uren gaan doen?
Ik vind dat gewoon leuk om te doen, net als wandelen in de schemering van de avond en dan bij verschillende huishoudens naar binnen kijken. Als kind genoot ik daar al van en het werd alleen maar sterker toen mijn moeder mij vertelde dat dat eigenlijk heel onbeleefd is om te doen.
Vorige week liep ik dus achter een stel van in de dertig. Ze hadden veel spullen gekocht, ik denk iets van schoenen en kleding. Hij was duidelijk wel klaar met shoppen, maar zij wilde graag nog even naar de Kruidvat, daar koop je twee voor de prijs van één. Hij gaf toe, met een lichte zucht.
Diepe zucht
Maar het was niet genoeg, ze ging door en zei: „en als we straks thuiskomen, dan gaan we eerst alle schoenen bekijken. De schoenen die je niet meer draagt, brengen we daarna meteen weg, dan hebben we weer ruimte”. En toen, het kwam van diep down-under, slaakte hij een enorm diepe zucht. Een zucht zonder woorden, maar ik begreep direct zijn boodschap: „als je nou je snavel niet houdt, dan loop ik bij je weg”.
Het werd spannend toen zij zijn boodschap leek te negeren en begon te vertellen dat ze dit jaar op tijd met de voorjaarsschoonmaak ging beginnen en dat hij alleen maar „even hoefde te zeggen welke schoenen hij nog droeg’’. Helaas, zij gingen linksaf, ik moest naar rechts, maar ik hoorde hem nog zeggen dat hij vanmiddag toch echt nog even achter de computer moest.
Irma van Steijn
Froukje Jackson en Irma van Steijn zijn beiden GZ-psycholoog bij Maarsingh & van Steijn. Froukje in Groningen en Irma in Leeuwarden. Zij schrijven om en om een wekelijkse geanonimiseerde column over wat zij meemaken in o.a. de spreekkamer. E-mail: f.jackson@maarsinghenvansteijn.nl of i.vansteijn@maarsinghenvansteijn.nl.
Hetzelfde gebeurt natuurlijk ook in mijn spreekkamer, dan krijg ik zelfs betaald om me ermee te mogen bemoeien. Mooi vak toch? Best veel stellen worstelen met soortgelijke thema’s als het stel in de stad. Het onderliggende thema is dan ‘wie bepaalt het hier?’. Regelmatig spreek ik geïrriteerde vrouwen die hun man laten weten dat hij veel te weinig doet en als hij al iets doet, dan is het op de verkeerde manier.
Hem dat steeds laten weten leidt nooit tot een situatie waarin hij zegt: ‘wat superfijn dat je dat tegen me zegt schat, vertel nog eens iets wat ik allemaal niet goed doe?’. Nee, het leidt tot verwijdering en afstand en daarmee nog meer ergernis bij haar.
Geen enkel verwijt
Een tip voor vrouwen: hoe krijg je je man nou aan een klusje dat jij belangrijk vindt. Maak je man geen enkel verwijt over iets dat hij nog niet gedaan heeft. Zorg voor een fijne sfeer met ook gemeende complimenten. Op een moment dat hij niet ergens mee bezig is pak je hem bij de hand en vraag je of hij je even wil helpen. De meeste mannen willen dat wel.
Dan neem je hem dus mee naar die schoenenkast waar je alles al hebt klaargezet en je pakt het eerste paar uit de kast: ‘lieve schat, kan deze weg?’. Voor je het weet heb je samen het klusje geklaard en heeft manlief een goede daad gedaan, namelijk jou geholpen. En pas op: 1 klus per keer, niet je hand overspelen met nog een nieuwe klus.