Wiepke Toxopeus is lid in de Orde van Oranje-Nassau en krijgt haar lintje opgespeld door burgemeester Roelien Kamminga. Foto: Corné Sparidaens
Dat waddenfanaat Wiepke Toxopeus uit Groningen vrijdagmiddag een Koninklijke onderscheiding zou ontvangen, had ze nooit gedacht. In het stadhuis prijst burgemeester Roelien Kamminga haar passie en inzet voor het wad.
Toxopeus (76) wist die ochtend nog van niks. „Ik dacht dat ik een wadloopexcursie zou geven, maar ik kon de wadlopers al niet vinden. Toen ik hoorde dat dat ik naar een andere locatie moest, zag ik allemaal familie staan. Ik dacht: hier is iets aan de hand. Ze hebben mij goed voor de gek gehouden.”
Ze vroeg aan de burgemeester: „Er zijn zoveel mensen die zich overal voor in zetten, waarom ik?” Die vraag beantwoordde Kamminga in haar toespraak. „U bent een verteller pur sang: iemand die het landschap, de geschiedenis en de natuur tot leven brengt in woorden. U brengt daar veel mensen mee in vervoering, en draagt uw liefde voor het wad op die manier over op talloze anderen.”
Passie voor het wad
Haar liefde voor het wad ontstond op Rottumeroog waar haar vader de laatste strandvoogd was. Van 1936 tot aan zijn pensioen in 1965 woonde hij met zijn gezin op het eiland dat daarna onbewoond werd. Wiepke was de jongste van de vier kinderen. „Niemand anders woonde daar. Je woont eigenlijk midden in het wad, tussen de zeehonden en de duinen. Ik was daar compleet op de natuur georiënteerd, en dat is altijd zo gebleven.”
Haar kennis bracht ze 25 jaar lang over bij Ecomare op Texel, het natuurmuseum en zeehondenopvang. Ze nam kinderen en volwassenen mee het wad op of de duinen in en wist ze te raken met verhalen over de natuur van het wad.
Ook richtte ze samen met Instituut voor Natuurbeschermingseducatie (IVN) en Staatsbosbeheer het Sommeltjespad op, een natuurbelevingsroute voor kinderen op Texel. Ze was gids bij Wadloopcentrum Fryslân, zette zich in voor het jeugdzeilen bij Watersportvereniging Texel en schreef het boek Ik ben van Rottum. „Ik heb het in eerste instantie voor mijn kinderen geschreven, om al die verhalen van vroeger te vertellen. Ik wilde niet dat die verloren gingen.”
‘Nog steeds te trillen’
Na de toespraak spelt Kamminga het oranje lintje op het vest van Toxopeus en overhandigt ze haar een grote bos bloemen. Toxopeus is trots, en een beetje ontdaan. „Ik sta nog steeds te trillen”. Om de eer te vieren, en een beetje bij te komen van de middag, heeft haar dochter een rondvaart geregeld op het Paterswoldsemeer. „Daar kan ik nog even nagenieten.”
