Kleurrijke Henri (66) uit Emmen was zoveel meer dan de zanger van Vault. Hij was een kameleon, die het leven leefde zoals hij dat wilde

De dagen van Vault waren de hoogtijdagen van Henri Draaijer (14 juni 1958 - 1 april 2025), maar hij was zoveel meer dan de zanger van de Emmer heavy metalband. Henri was een kameleon; op het podium was hij heel iemand anders dan bij de motorclub.

Henri was kleurrijk. Verzorgend, humoristisch, ongeduldig, vol met zelfspot. Een gezelligheidsdier, een familiemens, een dierenvriend, iemand die thuis was op het podium, die zich graag onder de mensen begaf, maar stilletjes er tussenuit piepte als het hem te druk werd. Iemand die zich nooit liet vertellen wat hij moest doen. Zo koos Henri altijd zijn eigen weg en leefde hij het leven zoals hij dat wilde, ook al duurde dat maar 66 jaar.

Henri was een regionale bekendheid. Zijn zusje Alida bleef jarenlang ‘het zusje van Henri’. Met zijn lange haar, ruige uiterlijk (en later de tattoo in het gezicht) was het alsof Henri net van een Vikingschip was gestapt, toen hij in wijkcentrum De Cluft in Angelslo stond te zingen. Dus toen Norbert Sulmann hem die middag in 1979 vroeg om zanger te worden van het bandje dat ze net hadden opgericht, deed hij dat met ontzag.

Henri werd het gezicht van Vault. Een journalist van Oor roemde het grote bereik van Henri’s stem, toen Vault midden jaren 80 de populariteitsprijs van het muziekblad won: ‘Vault heeft een zanger met longen waarin een hooiwagen kan keren’. Als Henri zich als zanger had laten scholen, dan was er veel meer mogelijk geweest. Maar zo serieus nam Vault zichzelf niet. Als het maar gezellig was.

En gezellig was het. Meestal. Oefenen in Angelslo, met een paar biertjes tussendoor. De zelf gefabriceerde vuurwerkshow die compleet mislukte toen bleek dat de vuurpijl in de gitaar van Koos de Roo in de verkeerde richting was gemonteerd. De onvergetelijke optredens bij motortreffens, in de Pyramideclub, maar ook in Paradiso. En in Borne zelfs voor achtduizend man.

Maar niet iedereen wilde Vault op het podium. De band trok veel roege fans en het gebeurde niet zelden dat het heibel werd. Vault was vanaf de start betrokken bij motorclubs en de bezoekers waren niet vies van drank en drugs.

Vault duurde een jaar of zes. Alfred Lagarde, die ook wereldband Toto en Vitesse in zijn stal had, werd hun producer en de platen werden opgenomen in de roemruchte Stable Studio in Arnhem. Een doorbraak leek aanstaande, maar toen ging hun Belgische platenmaatschappij failliet. Misschien waren de verwachtingen te hoog, werd de druk te groot, maar sowieso knapte Henri af op de loze beloftes in het muziekwereldje.

Henri had nog een leuke tijd bij Seminal Emission, maar het heilige vuur was gedoofd en hij stortte zich op motorclub The Outsiders, die hij zelf nog mede had opgericht. Zijn eerste motor was een Suzuki T500, met schijfremmen, die hij op zijn achttiende verjaardag van zijn vader kreeg. Nou ja, kreeg? Pa legde elke maand – zonder dat Henri het wist - een deel van Henri’s salaris achteruit en spaarde zo de motor bij elkaar.

Henri groeide op met zijn vader en broer, nadat zijn ouders al vroeg scheidden en zijn moeder met zijn zusje vertrok. En omdat pa overdag werkte, was er niet veel aandacht voor hem. Hij vertelde nauwelijks over die heftige tijd. Maar als het ter sprake kwam, dan zei Henri dat hij een fantastische jeugd had gehad.

Zijn moeder voelde zich soms schuldig over die tijd, maar Henri nam nooit iemand iets kwalijk. Hij liet het verleden achter zich, was niet haatdragend en kon nooit lang kwaad blijven.

Als Henri hardop fantaseerde, en je sloot je ogen, dan zag je voor je wat hij vertelde. Bijvoorbeeld toen hij en Alida weer contact kregen. Dan stond hij met een mattenklopper op het balkon in Zwolle en zijn zusje was drummer. Henri geloofde op zulke momenten werkelijk dat hij Radar Love van Golden Earring speelde.

Of nog later toen neefje Henri, naar hem vernoemd, kwam logeren. Grote en kleine Henri gingen op boevenjacht in Angelslo. In de schemering van de avond slopen de twee door de bosjes bij het oude schooltje. ‘Stil eens, ik hoor wat’, fluisterde grote Henri. Het was levensecht. De spanning gierde door hun lijven. Maar niemand hoefde bang te zijn, want Henri en Henri hadden toch de snelste auto van héél Emmen.

Henri groeide op als een vrije jongen, wars van regels en gezag. Zijn vader stelde hem voor de keus: school of werken. Het werd het laatste. Hij werkte als ijzervlechter, in de bouw en in de fabriek.

Gelukkig was daar Karin uit Emmer-Compascuum. Hij ontmoette haar in 1983 in de Boogie Bar. Zij vond - ondanks dat rauwe uiterlijk – in hem de rust. In 1994 trouwden ze. In 2003 verhuisden ze naar Emmer-Compascuum. Dáár was Henri gelukkig. Bij Karin, bij de hondjes Pluto en Faya, in een vrijstaand huis, waar hij graag kookte, met een tuin en een schuur waarin hij kon sleutelen aan de motor.

Bij ‘zijn’ Outsiders, maar ook bij andere motorclubs, vond Henri broederschap, saamhorigheid, liefde voor motoren en gezelligheid. Dat clubs een negatief imago hadden, deerde hem niet. Henri was er niet voor de duistere kant, maar voor de vriendschap. Dus toen clubs werden verboden, spraken ze af in zelfgemaakte kroegjes bij huis. Zelf bouwde hij ook een bar in zijn schuur om zo af en toe een biertje te kunnen drinken met de jongens.

Henri had al wel langer een kwakkelende gezondheid, maar in 2015 kreeg hij een zwaar motorongeluk op de snelweg bij Harderwijk; op weg naar het afscheid van een motorvriend knalde hij achterop een file. Zes jaar daarna zakte Henri plotseling in elkaar. In het ziekenhuis werden hartritmestoornissen geconstateerd en kreeg Henri een pacemaker. Maar de klachten bleven. Dat maakte Henri angstig. Motorrijden op zijn Harley hielp hem. Hij noemde het ‘zijn beste medicijn’.

Alleen hielp de Harley niet tegen dementie. ‘Volgens mij heb ik wat in de kop, word ik knettergek’, riep hij machteloos op zijn laatste kerstavond.

Vanaf toen ging het helemaal mis. Henri wilde weg van huis. Weg van de hallucinaties in zijn hoofd, weg van de junk op zijn bank, weg van de enorme honden in de woonkamer. Henri was soms intens verdrietig en dan kon hij oneindig huilen.

Nog geen jaar ervoor keek hij met Karin naar ‘Herinneringen voor het leven’, een tv-serie over dementie. ‘Dat kan ons ook overkomen’, zei Henri. ‘Het is maar goed dat we zo gezond zijn’.

Half januari werd Henri opgenomen in woonzorgcentrum De Horst. Toen ze hem daar een hardrockliedje lieten horen, trommelde hij met zijn vingers en zong hij mee.

Acht weken later verhuisde hij naar verpleeghuis De Bleerinck. Op de laatste avond van zijn leven hielp hij de meiden van de afdeling met de afwas. Die nacht overleed Henri Draaijer in zijn slaap. De gekooide tijger was weer vrij.

Op zijn uitvaart werd hij begeleid door wel zestig vrienden op motoren.