Op de Batavus naar Roland Garros: zo beleefde de Houkes-aanhang Max’ debuut. ‘Dat mag je me niet vragen’

Even voor elven op het prachtige park van Roland Garros. Gerard Houkes spot de verslaggever en wenkt hem: kom! Met een flesje fris aan de tafel. Even later voegt Renée Houkes, de oudere zus van Max, zich bij het gezelschap. Met haar vriend, Rutger Bijl. En de oude buren van de familie Houkes, David en Anniek Siebring, die jarenlang naast ze woonden in Sleen.

En Jet Oosterheert is er, vriendin van zus Renée. Allemaal staan ze op de camping in het Bois de Boulogne, om de hoek bij Roland Garros. Tot slot komt ook moeder Teddy erbij. „Ik heb even vrij genomen”, zegt Oosterheert, die in Groningen woont, lesgeeft op de Hanzehogeschool en onderzoek doet naar poëzieonderwijs. „Hier moest ik echt bij zijn, dit wil ik niet missen. En Parijs is tenminste te doen, daar rij je zo naartoe.”

Teddy en Gerard zijn met de camper, de rest slaapt in tentjes. Het was de afgelopen dagen een natte boel in Parijs, waar het bijna onophoudelijk regende. Max’ ouders zijn op de fiets naar het tennispark gekomen. „Op de Batavus”, lacht Teddy. „Hartstikke makkelijk, elf minuten fietsen. Wel elektrisch. We hebben ze ergens aan een hek vastgezet. Gerard zei: snel, voordat iemand zegt dat het niet mag. Wel even de accu’s meegenomen, want dat zal ons niet gebeuren. Maar nu loop ik de hele dag met die zware dingen in de tas.”

Ach, er zijn ergere dingen, weten ook Teddy en Gerard. Twintig jaar hebben ze toegeleefd naar de dag waarop hun zoon een grandslamtoernooi zou spelen. Vandaag is het zo ver. En dat brengt emoties met zich mee. „Wat het met me doet?”, vraagt Teddy, terwijl ze volschiet. „Kijk, dat moet je me nou niet vragen.” Best wel wat, dus.

En die emoties hebben ongetwijfeld ook te maken met de manier waarop Max uiteindelijk hier, op het heilige gravel van Roland Garros, geraakte: met heel veel doorzettingsvermogen. Houkes was nooit de grote favoriet van de tennisbond, hij werd nooit Nederlands jeugdkampioen. „Altijd maar doorgaan”, zegt vader Gerard, zelf tennisleraar, „dat hebben we gedaan, altijd maar blijven geloven dat Max het kan. Dat geloof hebben we altijd gehouden. Mooi hè, dat we nu hier zitten.”

Dan is iedereen nog vol goede moed. Die Italiaan tegen wie Max moet spelen, dat is een linkebal, zegt Gerard. „Toen Max eerder van hem verloor ging -ie eerst even het publiek uitgebreid bedanken voordat hij Max de hand schudde. Had -ie bij mij niet moeten doen. Ik was weggelopen.”

Er worden – dure – broodjes gehaald, er wordt een sapje gedronken, terwijl de wedstrijd die voorafgaat aan die van Max maar uitloopt. Uiteindelijk wordt er door de Italiaan Stefano Travaglia en de Argentijn Juan Pablo Ficovich een lange derde set gespeeld, waardoor Houkes zeker een uur extra moet wachten. En het wordt nog erger, want juist op het moment dat Houkes en zijn tegenstander de baan op willen gaan, vallen de eerste druppels van de dag en wordt de wedstrijd ‘suspendu’: uitgesteld.

Om kwart voor twee gaan de zeilen weer van het gravel en slaan Houkes en Cecchinato eindelijk hun eerste ballen. Houkes' vriendin Sterre, die samen met Max in de catacomben en op de trainingsbaan de voorbereidingsuren beleefde, neemt dichtbij de baan plaats naast coach Colin van Beem, haar ouders en broer staan even verderop.

Bijl, de zwager van Max, ontpopt zich tot een gangmaker op de tribune. „Hij had me al gevraagd”, zei Max na afloop, „of -ie wel een beetje mocht schreeuwen, een beetje lawaai maken. Nou, dat vind ik prima. Ik heb het goed gehoord, hoor.”

Bijl was voetballer bij ATC in Hengelo en in zijn studententijd speelde hij bij The Knickerbockers in Groningen. En precies die studentikoze sfeer probeert hij er bij het ietwat bedeesde tennispubliek een beetje in te brengen. ‘Hup Maxiiiiiii!’, schreeuwt Bijl, en ‘Goede bal, jongen, lekkerrr!’

Andere toeschouwers kijken om, zien niets anders dan een enthousiaste aanhang uit Sleen en Groningen en knikken goedkeurend. Het werkt kennelijk aanstekelijk, want langzaam maar zeker nemen andere toeschouwers de kreten van Bijl min of meer over. Ineens klinkt er uit Franse kelen: ‘Allez Mahaaaxxxx!!’, en uit Engelse klinkt kortweg ‘Go Max!’, zoals het in de Formule 1 al jaren gaat.

Het luidruchtigste groepje zit rechts bovenin op baan 13, dat is duidelijk. Maar als Houkes direct na het verlies van de eerste set ter aarde stort, wordt het even heel stil. ‘Doe nou toch iets!’, roept Oosterheert als ze de lijnrechters langs Houkes lopen alsof hij er niet ligt, te vergaan van de pijn.

Als Houkes weer kan lopen en de straf van drie games aan zijn broek heeft, is hij voor zo’n beetje alle aanwezigen, niet alleen de aanhang uit Groningen en Drenthe, de underdog die moet winnen. Nog harder dan eerder wordt Max toegeschreeuwd. Toeschouwers op andere banen nemen een nieuwsgierig een kijkje bij baan 13.

Houkes slaat nog drie matchpoints weg, voordat hij zich gewonnen moet geven. En dan daalt het besef in dat het ook gelijk klaar is. Zus Renée, die ook goed kan tennissen en ooit samen met Max Nederlands kampioen in de mixed dubbel tot en met 17 jaar was, houdt het even niet droog. „Ik vind het zo sneu voor hem. Hier heeft -ie zo hard voor gewerkt al die jaren. En dan op zo’n manier verliezen. Verschrikkelijk.”