Froukje (24) elke avond live op tv in ‘Opium op Oerol’. ‘Pop en theater kunnen elkaar heel goed gebruiken’

Het laatste liedje in de allerlaatste aflevering van het wegbezuinigde Opium op Oerol, komende vrijdag, dat weet ze al. Wereld slaapt zacht heet het, een prachtig weemoedig liedje met toch een licht activistische inborst. Ze maakte het met de laatste presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten in het achterhoofd.

„Als je jong bent heb je nog het gevoel: alles kan nog goed komen”, zegt Froukje Veenstra (24). „De volwassenen zullen het wel oplossen. Maar dan word je zelf volwassen, en dan blijkt dat niet zo te zijn.”

Toen ze jonger was, had ze wel meer activistische liedjes. „Daar zat zo’n kreet in, van Los het op! Hier zit meer een soort cynische berusting in, dat dat dus nooit zal gebeuren.” Dat is wat ouder worden met je doet. „Maar het is niet alleen maar cynisme, hoor.”

Dat past ook niet bij Oerol, laten we wel wezen. „Het is ook heel leuk om een week op Terschelling te zijn, om er wat leuks van te maken. Die combi: mooi programma, leuk dat het er is geweest (Opium op Oerol is een van de NPO-programma’ s die komend seizoen niet terugkeren, red.). Plus: zin om naar het eiland te gaan.”

We zitten, pal na de eerste aflevering, op het terras van de Stayokay bij West-Terschelling, net boven de ‘kuil’ waarvandaan Opium op Oerol al jaren rechtstreeks wordt uitgezonden. Ze is er weleens eerder geweest, met Oerol. Als vriendin S10 er speelde, of Wende – ze zitten allemaal bij het zelfde management, van Froukje Bouma uit Leeuwarden en Appingedam.

Ze is best nieuwsgierig naar al die theatermakers die hier hun creatieve zelf binnenstebuiten keren. „Steeds meer eigenlijk. De wereld van theater en die van muziek, dat is best anders. Je zou zeggen dat die mensen best wat met elkaar gemeen hebben, maar dat is echt heel gescheiden. Al zie je de laatste jaren wel iets meer overlap. Er wordt meer muziektheater gemaakt, er wordt meer geregisseerd in popshows. Dat vind ik heel goed en leuk. Want het zijn disciplines die supergoed op elkaar aansluiten, die elkaar heel goed kunnen gebruiken.”

Daarom probeert ze zelf meer mee te krijgen van theater, „want als je alleen maar popshows ziet, kom je niet uit die gebaande paden.” Daarom heeft ze voor haar solotournee langs verschillende openluchtpodia, zij en een keyboard plus een stel andere instrumenten, een regisseur ingehuurd: Belle van Heerikhuizen, bekend van onder andere Orkater.

„Dat is een duidelijke crossover. Het is heel leuk en goed om met iemand na te denken: wat is de boog van zo’n show? Wat zijn de regels waarbinnen we ons bewegen? Ik denk dat het daardoor een betere show wordt. Als je simpelweg vertelt waarover het volgende nummer gaat, is het net alsof je bij een schilderij gaat staan en gaat uitleggen wat daarop staat. Het is heel fijn om daaruit te stappen, en dat met regie te doen. Om een boog te maken. De momenten dat je iets wil zeggen hang je op aan zo’n boog.”

Wanneer erken je je publiek, wanneer blijf je bij je microfoon staan? Dat soort dingen. „Je kunt ook gewoon maar wat doen ... Een popconcert is niet zoals een voorstelling. De inhoud is er al, dat zijn die liedjes. Het is best leuk om te zoeken: wat bindt nou die liedjes, wat is het overkoepelende verhaal? Ik hoop dat daardoor mensen de zaal uitlopen met een gevoel dat meer is dan alleen het laatste nummer.”

En soms blijkt dat overkoepelende verhaal meer dan je er zelf hebt ingelegd. „Voor jezelf is die rode draad soms lastig te vinden, dan is het goed om dat ‘tegen iemand aan te houden’.”

Persoonlijk is het wel: ze leest dagboekfragmenten voor, reflecteert op haar eerste successen en de twijfels die ze daarbij voelde. „Dat ik vooral content ben met de dingen die helemaal niet te maken hebben met het succes, maar gewoon, met het dagelijks leven.”

Plus natuurlijk de vraag: „Waarom sta je daar eigenlijk? Het is nogal wat om op zo’n podium te gaan staan, en mensen daarvoor een kaartje te laten kopen.”

En, waarom staat Froukje daar dan, op het podium van clubs of festivals of bij Opium op Oerol?

Dat heeft ze niet zo heel concreet voor ogen. Maar dit weet ze wel, na een poosje weg van de podia: „Ik vind het heel leuk om weer concerten te geven. Dat ik weer individuele mensen zie, waarin ik ook stukjes van mezelf herken. Mensen die als een soort community naar die concerten komen. Dat geeft me wel veel voldoening. Waarom sta je daar, waarom ik? Dat weet ik niet zo goed, maar ik weet in ieder geval dat het een bepaald effect heeft, dat het voor veel mensen prettig en verbindend is.”

Herkenning en verbinding. „En dat kunnen we wel gebruiken.” Maar waarom dat nou net bij Froukje gebeurt, die fans die elkaar vinden in whatsappgroepen en die tattoos van haar songteksten nemen (in haar handschrift, soms). Zulke dingen gebeuren ook weer niet bij elke ster. Ja, bij Taylor Swift. En bij Froukje dus.

„Dat is zo apart, daar ben ik ook niet helemaal achter. Het is best raadselachtig wat dat doet. Je kan het niet sturen. Die mensen doen het met elkaar, uit zichzelf. Ja ik weet niet, heel bijzonder en heel belangrijk. Ik ben heel benieuwd hoe zich dat in de loop der jaren ontwikkelt, als ik ouder wordt. Of dat blijft.”

Marketingdeskundigen zullen een moord doen voor het antwoord op die vraag. Maar dat zullen ze van Froukje niet krijgen. „Zodra je zoiets probeert te controleren en er grip op te krijgen, wat ik soms natuurlijk best wil, dan werkt dat heel averechts. Want zo is het niet ontstaan. Ik denk dat ik mijn eigen koers moet blijven varen, en maar hopen dat ze blijven komen.”

Intussen nam Froukje na de pijlsnelle start van haar carrière vorig jaar een zogenoemd tussenjaar. Niet zomaar luieren of de wereld rondreizen, maar stage lopen: bij campagnebureau BKB, waar Bianca Pander, oud-inwoner van Joure, de scepter zwaait.

„Ik was er een beetje klaar mee, de inspiratie was op. Voor mij heeft het heel goed gewerkt, dat jaar. Best leuk om iets heel anders te doen. Dat heeft me veel headspace gegeven om weer nieuwe dingen te maken. En een nieuwe liefde te ontwikkelen voor mijn eigen vak.”

„Het was een heel apart jaar, maar ik heb er wel echt van genoten. Ik heb er veel van geleerd, ook een soort professionaliteit of zo. Als je zo jong artiest wordt, leer je heel veel dingen niet; een e-mail schrijven, een normaal weekritme met weekend en zo. Het heeft me veel gebracht.”