Van Pokémon Pokopia tot de comeback van World of Warcraft: dit zijn de beste games van maart 2026

Het is 2 voor 12 in de wereld van Warcraft. Een schurk heeft een groot gat in de hemel gescheurd, schaduwwezens dreigen binnen te vallen en alles te verwoesten. Alleen jij en je vrienden kunnen dat voorkomen.

Meer dan twintig jaar na verschijning krijgt World of Warcraft nog steeds regelmatige updates, waarin nieuwe gebieden, verhalen en spelsystemen worden toegevoegd. De nieuwste daarvan is Midnight, een game-update waarin je nieuwe gebieden doorkruist om een oud kwaad te stoppen.

Vroeger was World of Warcraft een spel voor de meest fanatieke gamers, waar je vele tientallen uren per week in moest stoppen om bij te blijven. Bij het moderne Midnight is dat allang niet meer het geval. Het bereiken van het maximale spelersniveau gaat snel en zonder gedoe. Samenwerken is niet meer een vereiste als in oude versies van World of Warcraft: in plaats daarvan kun je prima op pad met een groepje computergestuurde metgezellen.

Heb je het maximale level bereikt, dan bepaal je zelf hoe serieus je het neemt. Je kunt met online groepen de moeilijkste uitdagingen te lijf gaan, of gewoon een paar keer per week snel een zogeheten ‘Delve’ spelen, een éénpersoonskerker waarin je upgrades vindt voor je personage. De leukste toevoeging deze uitbreiding: je kunt nu een eigen huis bouwen en vullen met meubels die je in de spelwereld verzamelt.

Daarmee is World of Warcraft meegegroeid met zijn publiek. De spelers die twintig jaar geleden urenlang konden gamen na school, hebben immers nu banen, kinderen en andere verantwoordelijkheden. Iets waarnaast een abonnement op World of Warcraft prima kan bestaan.

Het Zuid-Koreaanse Crimson Desert is zonder twijfel de meest ambitieuze game van dit voorjaar, die bestaat uit stukjes uit tal van andere spellen. De grootse, levende wereld is geïnspireerd door klassiekers als Skyrim en Red Dead Redemption, het vechten doet denken aan Japanse actiespellen zoals Ninja Gaiden. En die zwevende eilanden waar je puzzels moet oplossen? Sprekend een Zelda-spel. De makers zeggen trots dat er meer dan tweehonderd spelmechanieken in Crimson Desert zitten, wat het een game maakt waar je in theorie honderden uren in kunt vertoeven. Dat het er visueel prachtig uitziet, is de kers op de taart.

Er is een keerzijde: die grote hoeveelheid dingen om te doen zorgt voor een gebrek aan focus. Het voelt alsof aan alle systemen slechts een beetje is gewerkt, omdat de makers snel weer aan iets anders moesten sleutelen. Hierdoor voelt het vechten soms wat onhandig en krijg je extraatjes zoals een tembare hond waarvan onduidelijk is wat je er aan hebt.

Het is iets dat je voor lief wil nemen als je een grootse wereld wil hebben waar je onwijs veel in kunt doen. Ben je bereid dat te doen, dan is dit wel één van de grootste games in zijn soort die je kunt spelen.

Wij mochten het spel overigens alleen op een luxe game-pc testen. Testexemplaren voor spelcomputers waren op het moment van schrijven niet beschikbaar, waardoor we niet weten hoe hij op bijvoorbeeld een PlayStation 5 draait.

Gamestudio Bungie werd ooit wereldberoemd met zijn gamereeks Halo, waarmee voor het eerst een schietspel goed speelbaar was op spelcomputers. Jaren later maakte het bedrijf Destiny, een soort mengelmoes van een traditioneel schietspel en een continu levende game als World of Warcraft. Deze maand gooide het bedrijf het weer over een andere boeg: in hun nieuwe spel Marathon speel je zowel samen als tegen andere spelers.

Gamers noemen dit vrij nieuwe genre ook wel een extraction shooter. Jij en je groep vrienden worden op pad gestuurd om iets te doen, maar komen op jullie pad andere spelers tegen die dezelfde missie proberen te voltooien. Schakel je elkaar uit om de beloning zo groot te maken, of werk je samen om de overweldigende macht van de computergestuurde vijand te lijf te gaan?

Marathon doet niks nieuws, maar weet wel het beste binnen deze klasse neer te zetten. Het schieten, rennen en vluchten voelt spannend en zit mechanisch onwijs strak in elkaar, waarschijnlijk omdat de ontwikkelaar al decennialang aan andere schietspellen heeft gesleuteld. De unieke visuele stijl maakt het plaatje af: in Marathon vind je geen grijze, saaie oorlogsgebieden, maar een scifi-wereld in neonkleuren geïnspireerd door jarentachtigpulp.

Het enige nadeel: het is een type game waar je van moet houden. In Marathon draait het niet om een verhaal om te voltooien, maar moet je urenlang levels herhalen terwijl je punten verdient en nieuwe cosmetische upgrades voor je personage vindt. Voor de voorzichtige gamer niet het spannendste om te doen, maar voor de fanatiekeling is Marathon de uitgewezen game om een paar avonden per week met een groep vrienden te spelen.

Slay the Spire 2 is er. Het eerste deel groeide uit tot een van de invloedrijkste indiegames van de afgelopen tien jaar. De combinatie van kaartspel en roguelike werd eindeloos gekopieerd, maar zelden geëvenaard. Daarom zijn fans maar wat blij dat de mystieke en gevaarlijke toren opnieuw te beklimmen is. Met nieuwe karakters, monsters en kaarten. En nu ook de mogelijkheid om samen met vrienden te spelen.

De opzet is ongewijzigd: Je begint met een aantal kaarten en een handvol mogelijkheden, maar iedere keuze telt. Welke kaarten voeg je toe? Wat laat je liggen? De succesbeleving van een eindeloze kaartencombinatie bouwen is verslavend, maar een verkeerde beslissing kan leiden tot een verliespartij. Het zorgt voor voldoende spanning in iedere pot.

De gevechten tegen de monsters zijn eigenlijk puzzels: je speelt kaarten om aan te vallen, te verdedigen of effecten te stapelen. De karakters die je kiest, bepalen deels welke stijl het meest effectief is. Waar de een draait om kracht en ‘grote nummers’, vraagt de ander om verdedigen tot je een overweldigende combinatie in je hand hebt.

Tussen de gevechten door kies je je route door de toren. Rustpunten voor herstel, winkels met unieke kaarten en onverwachte gebeurtenissen wisselen elkaar af. Soms krijg je een zeldzaam voorwerp waar je een strategie omheen kunt bouwen, soms loop je een hinderlaag in.

Het verhaal is minimaal. Net als in het eerste deel draait het niet om een uitgesponnen plot, maar om sfeer en suggestie. Wie goed oplet, ziet flarden van een wereld die groter is dan de toren zelf.

De multiplayer-modus is de beste toevoeging aan dit tweede deel. De nieuwe dynamiek van het samen plannen maken, maakt het spel minder eenzaam zonder de kern van het spel aan te tasten.

Weet je niks over Pokémon, maar ben je wel fan van cozy games (of andersom)? Dan vind je Pokémon Pokopia toch leuk. Begin deze maand bracht Nintendo de game uit, die een beetje een combi is tussen Minecraft en Animal Crossing, en sindsdien zijn talloze gamers aan de slag gegaan om een zo geschikt mogelijk eiland te maken voor hun Pokémon.

Je start met Tangrowth, hij begeleidt je door de game en legt je uit wat je allemaal kunt doen. Kunt doen, want niks hoeft. Zoals het een echte cozy game betaamt. Wil je zo snel mogelijk alle Pokémon verzamelen? Bouw die habitats! Liever je eiland wat meer vormgeven? Plant die bloemen en maak mooie paden!

Zelf ben je een Ditto in de vorm van een mens. Het leuke aan Pokopia is dat elke Pokémon zijn eigen skill heeft. Sommige van die skills kun je overnemen en zelf gebruiken. Door Squirtle kun je bijvoorbeeld je eiland bewateren en de skill van Bulbasaur zorgt ervoor dat je gras kunt planten. Voor Pokémonfans zitten er herkenbare elementen in door de relics die je kunt vinden.

Pokopia is een zeer uitgebreid spel, vervelen is lastig; er is altijd wel iets te doen. Door de vormgeving, het geluid en het relaxte tempo is het een echte cozy game.

Nintendo heeft met deze game mensen een goede reden gegeven om een Switch 2 aan te schaffen. Maar wil je nog tijd overhouden voor andere dingen, koop deze game dan niet: Pokopia is verslavend leuk.