Harry’s Lunchroom in Emmen na 41 jaar overgenomen: ‘Iedereen kent Harry’

„Je schrijft toch niet op dat hij hard heeft gewerkt, hè.” Een klant van Harry’s Lunchroom kan het even niet laten om die kwinkslag in het voorbijgaan te maken. Harry moet er om lachen. Tijdens het gesprek op het terras komt er een hele reeks aan terloopse groeten of grappen voorbij. Geen wonder, want Harry’s Lunchroom is een begrip in het Emmer stadshart.

En de vent maakt daarbij de tent. Harry geniet zichtbaar van het contact met de mensen en dat leverde hem door de jaren een vaste schare klanten op. „Het voelt gewoon als een familie. De kinderen van ouders die ons in de beginjaren bezochten, zie ik hier ook weer terug. Toen zaten ze in de kinderwagen en nu drinken ze als volwassen mensen een kopje koffie bij mij in de zaak. Dat is gewoon hartstikke leuk.”

Het besluit om te stoppen komt dan ook uit de lucht vallen. Het is een samenloop van omstandigheden, vertelt hij, terwijl hij een sigaretje opsteekt. „Ik heb er nog steeds ontzettend veel lol in. Maar ik word een dagje ouder en soms piept het en kraakt het een beetje.” In september kiest zijn zoon Rick (38) na bijna twintig jaar bij Harry en Aukje in de zaak te hebben gezeten, voor iets anders. „Hij werkt nu bij de gevangenis in Ter Apel.” 

Harry heeft daar alle begrip voor. Zijn zoon heeft een gezin en de combinatie met horeca is soms lastig. Naast het daardoor ontstane gebrek aan een opvolger, spelen ook andere dingen. „Gas en elektra worden duurder en personeel moet je tegenwoordig zoeken met een lampje.”

Kortom, Harry belandde door alles een beetje op een kruispunt. Hij kwam in gesprek met Ako Karim, met wie hij een goede verstandhouding heeft. „We zitten op dezelfde lijn, dus het voelde goed om de zaak aan hem over te doen.” De zaak was snel beklonken. 

Deze donderdag staan Harry en Aukje er dan ook voor het laatst. Vrijdag nog een borrel met de vaste klanten en dan doen ze de deur achter zich dicht. Een deur die voor het eerst openging op 5 juli 1985. Harry weet het nog precies. Daarvoor had hij al de nodige ervaring opgedaan bij Hotel Bieze in Borger, Marktzicht in Assen, Hotel Homan (nu Boerland), Grimme aan de Markt in Emmen en de Boogie Bar. Harry is een mensen-mens en daarom was horeca voor hem een natuurlijke keuze.

Het is zijn vader die hem uiteindelijk op het spoor zet van de lunchroom. „De zaak was destijds in handen van de familie Gebben uit Sleen, die ook een elektrozaak hadden. Maar ze wilden van de lunchroom af. Mijn vader was hun boekhouder en die dacht meteen: dat is iets voor mijn zoon.” Harry hoeft er geen twee keer over na te denken en duikt vol overtuiging in dit avontuur. Want een eigen zaak, dat was altijd de droom.

Aukje, zijn steun en toeverlaat, is degene die de naam bedacht. „Dat zag ik eerst niet zitten. Mijn naam op de pui, dat kwam me te snoeverig over. Maar na ruim 40 jaar ben ik er wel aan gewend, hoor.”

Het besef dat dit echt de laatste dag is dat hij er als ‘baas’ rondloopt, is nog niet echt ingedaald. Loslaten wordt nog wel een ding, denkt hij. „Op de vrijdag- en zaterdagmiddagen zit hier altijd een vaste club gasten. Daar ga ik dan gewoon als klant bij zitten. Mocht het druk worden, dan vraag ik wel of ik even mee kan helpen.”

Eigenaar Ako Karim van Grillroom Sphinx gaat de zaak namelijk voortzetten. Hij wil na 31 jaar tot in de late uurtjes werken wel eens wat anders, laat hij weten. Een lunchroom past dan volgens hem beter bij dan het nachtwerk dat hij gewend is.

Dat betekent niet dat hij per direct afscheid neemt van Sphinx. Voorlopig combineert hij beide zaken. Op termijn sluit hij een verkoop niet uit, maar alleen als zich een geschikte overnamekandidaat aandient. De naam van de lunchroom blijft behouden. „Dat laat ik gewoon zo. Iedereen in Emmen kent Harry.”