Halen vrienden van Wim (54) uit Emmen een geintje met hem uit? ‘Ik word regelmatig verrast met een tuinkabouter’

Die wordt dan door onbekenden in zijn tuin aan de Bruntingerbrink geworpen. Of er hangen tuinkabouters in een mandje aan de schutting, met daarbij een papiertje met daarop ‘vrolijk Pasen’. Of er zit er eentje op de bank voor zijn huis.

„Het begon juni vorig jaar, met een gouden tuinkabouter die zijn middelvinger opsteekt”, zegt de 54-jarige fysiotherapeut. „Da’s een grap van een bekende, denk je dan meteen. Maar we zijn inmiddels een stuk of achttien verder. Sommige kosten rond de 30 euro, zag ik op internet. Veel geld voor een geintje. De kabouters blijven komen, maar van wie?”

Zijn vrienden zijn op zich wel in voor zulke grappen. Wim zelf ook. „Er zit in onze groep iemand van Hongaarse komaf. Bij hem hebben we eens om het half uur goulashkroketten laten bezorgen door telkens een andere snackbar. Ik had hem dan ook meteen als verdachte genoteerd. Maar hij geeft geen sjoege, ook niet nu we bijna een jaar verder zijn.”

Ook zijn vrouw en zijn twee kinderen ontkennen iedere betrokkenheid. „Aan de ene kant wil ik graag het geheim ontrafelen. Maar eigenlijk is het gewoon te grappig. Ik koester mijn collectie. Laat er nog maar meer bijkomen.”

De tijd dat kabouters een leven lang vredig in keurig aangeharkte tuintjes stonden was rond 2000 voorgoed voorbij. Ze werden regelmatig het doelwit van actiegroepen als het Kabouter Bevrijdings Front (KBF) en het Kabouter Actie Front (KAF). Die roofden tuinen leeg om de blozende zwoegers met puntmuts terug te brengen naar hun natuurlijke leefomgeving, zoals bossen en parken.

Groningen kende zelfs een heuse kabouterrover. Een 25-jarige Muntendammer liep in 2002 tegen de lamp na drie jaar lang tuinen te hebben geplunderd. De politie had vijf aanhangwagens nodig om alle gestolen tuinornamenten op te halen, waaronder ook andere beelden en vijverattributen.

Tuinkabouters gaan soms ook mee op reis, waarbij ze op foto’s op de voorgrond treden op iconische plekken als de Eiffeltoren en het Vrijheidsbeeld. In de film Le Fabuleux Destin De Amélie Poulain uit 2001 is de tuinkabouter van de vader van Amelie plotseling weg. Het is zijn steun en toeverlaat, want hij is vooral bang voor de wereld om hem heen.

Amelie blijkt de kabouter te hebben meegegeven aan een vriendin die stewardess is. Zij maakt overal op de wereld foto’s van de grote kleine vriend van haar vader, die ze hem toestuurt. Hij raakt zo geïnspireerd door deze reis dat hij uiteindelijk zelf ook op vakantie gaat.

Tuinkabouters die anderen over angsten heen helpen; Wim Vredeveld heeft niet het idee dat hij zoiets nodig heeft. „Voor mij blijven het gewoon mooie schepsels. Af en toe sneuvelt er eentje bij zijn landing in mijn tuin. Dat vind ik oprecht jammer.”