Ruimte-avonturen, een vreemde eilandwereld en nachtelijke vampierjachten: dit zijn de beste games van april 2026

Astronaut Hugh is naar de maan gestuurd. Een megabedrijf heeft daar een hypergeavanceerde basis met een speciale 3D-printer staan, die nagenoeg alles kan maken – van complexe robots tot complete gebouwen. De AI die de basis draaiende houdt is echter op hol geslagen en niemand weet wat er daar nu aan de hand is. Hij stuit op een geavanceerde robot die er uitziet als een jong meisje. Samen gaan ze op pad om de doorgedraaide AI te herstarten en hopelijk de maanbasis te redden.

Pragmata is een leuk onderhoudende actiegame waarin je zowel Hugh als het robotmeisje tegelijkertijd bedient. Terwijl je als Hugh door hordes aan robots heenschiet met een steeds gevarieerder wordend wapenarsenaal, moet je met de actieknoppen een puzzel oplossen om die robots te hacken en ze zo nog meer schade te doen. Het is een leuke mengelmoes van systemen die je dwingt twee dingen tegelijkertijd te doen.

Het bestaan van de 3D-printer maakt van de maanbasis een gevarieerde en prachtig vormgegeven plek om te verkennen. Je stuit al vroeg in de game bijvoorbeeld op een nagebouwde versie van New York, waar wetenschappers experimenteerden met hoe ze de maan voor gewone mensen leefbaar konden maken. Iets verderop hebben ze een natuurgebied gemaakt. Het is een mooie, optimistische blik op de toekomst, vergezeld door een grauwer toekomstperspectief vol op hol geslagen robots en kunstmatige intelligentie die zijn plek naast de mensheid probeert op te eisen. Bij elkaar opgeteld prima science fiction.

Ruimtesoldaat Saros werd wakker op een vreemde planeet. Hij wist niet wat er gebeurde, alleen dat de zonsverduistering aan de horizon hem lonkte. Hij moet de wereld in, zoeken naar zijn geliefde. Hoe verder hij komt, hoe vreemder de planeet blijkt te zijn. Monsterlijke ruimtewezens vallen hem aan, tempels en sculpturen van een onmenselijke beschaving vullen het blikveld. Hij schiet zich door de ene golf vijanden na de andere, totdat een gigantisch wezen hem doodstampt. Het lijkt voorbij.

Dan wordt hij ineens wakker in een vreemde machine. Hij is tot leven gewekt, maar niemand weet hoe dat kan. Hij gaat weer op pad en wordt nogmaals gedood, om daarna weer bij de machine terug te keren.

Met iedere poging de wereld te doorkruisen, blijf je als speler achter met meer vragen. Wie is Arjun? Waarom worden zijn lotgenoten langzaam gestoord bij het zien van de zonsverduistering? En waar komt die machine vandaan die hem steeds weer tot leven brengt?

Saros is gemaakt door het Finse Housemarque, een gamestudio die lange tijd kleine spellen met een jaren 80-vibe maakte. Games waarin je met een ruimteschip zo snel mogelijk aliens moest doodschieten voor een zo hoog mogelijke score. Met hun laatste game Returnal probeerden ze iets serieuzers te maken, met Saros zetten ze die trend door. Dit is een grauw ruimte-epos, maar wel één die speelt als een ouderwetse Housemarque-game. De actie is razendsnel en ijzersterk, tijdens gevechten moet je altijd blijven opletten. Na ieder potje groeit het aantal vragen dat je hebt, maar wil je ook beter worden. En dan zit je al snel tot diep in de nacht te spelen.

„Ik heb ‘m nog niet gekocht, omdat ik weet dat ik daarna NIKS anders meer doe”, zegt collega Bastiaan als ik Vampire Crawlers noem voor deze rubriek. En als gewaarschuwd mens kan ik zeggen dat dit nieuwe spel van ontwikkelaar Poncle net zo verslavend is als zijn voorganger Vampire Survivors.

Laat je niet in de luren leggen door de 80’s graphics en de Arcade-achtige animaties. Het kaartspel met uitzinnige combo’s en hordes exploderende monsters zit retestrak in elkaar. En de enige vaardigheid die je echt nodig hebt voor een beetje succesbeleving is tot 3 tellen.

Dat zit zo: je kiest een held en een kerker om je doorheen te vechten. Helden beginnen met verschillende sets kaarten die bestaan uit wapens, power-ups en speciale vaardigheden. Die kosten tussen de 0, 1 en 2 mana. Door ze op volgorde te spelen, ver(drie)dubbel je de effectiviteit van de kaarten.

Dus je baant je een weg door een kasteel vol vliegende schedels, voegt meer kaarten toe of verbetert de kaarten die je al hebt. Je voegt wapens samen met andere kaarten om hogere nummers te kunnen spelen. Soms kom je met gemak tot eindeloze combinaties die verrassend goed werken en voel je je een genie. Soms dondert de boel in elkaar en moet je opnieuw beginnen.

Tussen de rondes door verzamel je nieuwe vampiers, upgrades en voorwerpen. Vampire Crawlers weet precies wat het is: vampiers, kerkers, monsters, combo’s, explosies van gouden munten en een nostalgische 16-bit-electro-gothic-rock soundtrack. Gewoon een systeem dat je steeds nét lang genoeg vasthoudt om nog één poging te doen. En daarna nog één.

Tomodachi Life is een game die je eigenlijk maar weinig speelt. Alles draait om het observeren van jouw eilandje, waar door jou gekozen personages een leven opbouwen, vrienden maken en zich ontwikkelen. Af en toe mag je nieuwe kleren voor ze kopen of het interieur van hun huis kiezen, maar je bent er verder alleen om toe te kijken en een inkijkje in hun levens te krijgen.

Dat klinkt saai, maar is om twee redenen verrassend leuk om te doen. In de eerste plaats omdat jij zelf mag bepalen wie er op het eiland wonen. Vooraf bouw je met een uitgebreide toolset je spelfiguren uit. Als je die baseert op mensen die je kent, ontstaat er in de gamewereld een absurdistische versie van de werkelijkheid. Je ziet hoe een digitale versie van je beste vriend ineens gaat samenwonen met je schoonmoeder, of hoe twee klasgenoten uitgebreid discussiëren over hun favoriete worstkraam.

Dat wordt vergezeld door een tweede punt dat het plaatje afmaakt: Tomodachi Life is hilarisch. De game zit vol dialogen tussen gamepersonages die vooral door een hoog niveau aan absurdisme hilarisch zijn. Rapbattles en zwaardgevechten duiken op de meest onverwachte momenten op, verhaallijnen over rivaliteit tussen twee personages kunnen urenlang langzaam worden opgebouwd met nieuwe scenario’s.

Veel wordt er niet gevraagd van jou als speler, maar een beetje voyeur kan urenlang meegrinniken.