De beste games van februari 2026: nieuwe delen in bekende reeksen

Gamereeks Dragon Quest is in Japan zo populair, dat de maker nieuwe delen uitbrengt in het weekend. Op die manier hoeven fans niet te spijbelen om meteen de nieuwste game te spelen. Het nieuwe Dragon Quest VII is een herziene versie van een klassieker uit het begin van de jaren 00, waarbij je in de huid kruipt van een jonge held. Samen met de bevriende prins Kiefer en de koppige burgermeestersdochter Maribel reis je door te tijd om lang verzonken eilanden uit het verleden te redden. Op die manier maak je de wereld letterlijk groter: na iedere reis door de tijd is er een nieuw gebied om te verkennen en avonturen op te beleven.

Dragon Quest VII is een oertraditioneel rollenspel, een soort modern sprookje zonder onnodige complexiteiten. Er is altijd een cartooneske schurk die problemen veroorzaakt, meestal op te lossen door een grote kerker te doorkruisen waarin je tientallen koddig ontworpen monsters moet verslaan. Dat klinkt simpel, maar de charmante tekenstijl geeft het vooral een gemoedelijke sfeer. Als een mooi prentenboek om je dagenlang in te verliezen.

Het originele Dragon Quest VII was veelgeprezen, maar had één kritiekpunt: het spel zat belachelijk vol met dingen om te doen. Het uitspelen van de game nam maar liefst 78 uur in beslag, wat vooral bestond uit nodeloze zijstraatjes die het verhaal niet vooruit bewogen. Bij deze vernieuwde versie van de game zijn deze onnodige stukjes vakkundig weggesneden, wat zorgt voor een kortere maar ook betere game.

Volgens makers Edmund McMillen en Tyler Glaiel is Mewgenics het spel dat ze al wilden maken voordat The Binding of Isaac vijftien jaar geleden uitkwam.

Laat je niet verrassen door de titel: dit is geen vrolijk spel voor dierenliefhebbers. De duizenden katten verhogen het knuffelgehalte, maar veranderen niets aan de toon: humor en walging wordt zo dicht mogelijk op elkaar geplakt. Daardoor is Mewgenics geen toegankelijk spel, maar wel een eigenzinnige mix van strategie en absurdisme.

De spelelementen zijn de kern en perfect uitgevoerd. De meeste tijd spendeer je in het tactische bordspel: jouw team van katten op een klein speelveld tegen een selectie ‘boze’ katten, vliegen, poep, slijm, spinnen, _engazomaardoor_. Positionering en voorbereiding zijn belangrijker dan reflexen. En er is een werkelijk gigantische variatie aan vaardigheden en voorwerpen waarmee je je team kunt uitrusten.

Tussen die gevechten draait het om het verzorgen en fokken van je katten. Kittens erven eigenschappen die handig of rampzalig zijn. Met een beetje geluk bouw je snel een ‘adellijke bloedlijn’ van supersterke en slimme katten. Zorgt inteelt toch voor een serie slechte mutaties? Slinger die katten via het riool naar andere inwoners van het dorpje. Je krijgt er permanente huis- of kattenupgrades voor terug. En door de aanwas van zwerfkatten is het niet erg als een team een avontuur niet overleeft.

Waar The Binding of Isaac een duidelijk verhaal had over een jongen die probeert te ontsnappen aan zijn religieuze moeder, voelt het hier diffuser. Er lijken weinig redenen om dagelijks een kwartet gemuteerde katten de enge en dodelijke wijde wereld in te sturen. Ze nemen weliswaar geld en kattenvoer mee terug om het huishouden draaiende te houden, maar buiten een behoorlijke stapel mentale en fysieke trauma’s lijkt er aan het einde van de rit niets te wachten. Alleen de rioolbuis of de dood.

Drie decennia na de eerste kaarten, games en televisieseries is Pokémon de meest waardevolle franchise ter wereld geworden. In totaal werd er 115 miljard dollar omgezet met de verkoop van alles rond de schattige monstertjes, wat Pokémon groter maakt dan Mickey Mouse, Marvel en Star Wars.

Het is dan ook zeer waarschijnlijk dat de deze maand verschenen Pokémon-games Leaf Green en Fire Red buitengewoon goed gaan verkopen. Beide spellen verschenen in 2004 voor de Game Boy Advance, verzamelaars zijn er dol op. Wie de originele spellen op Marktplaats koopt, betaalt al snel tussen de 70 en 300 euro, meer dan waar ze ooit voor in de winkel lagen.

Fire Red en Leaf Green waren twintig jaar terug herziene edities van de allereerst Pokémon-games, waarin je als de trainer Red door het land reist om sterke trainers te verslaan, de beste te worden en alle monstertjes te vangen. Je vindt hier de charmante pixelstijl van vroeger, maar wel in kleur en met iets beter herkenbare personages.

Gezien de hoge verzamelaarsprijzen voelt de 20 euro voor de digitale games ergens redelijk. Maar tegelijkertijd lijkt het alsof hier met minimale inzet het maximale door de makers wordt verdiend. Fire Red en Leaf Green spelen identiek aan de games op de Game Boy Advance, zonder aanpassingen of verbeteringen. Makkelijk verdienen voor The Pokémon Company, want dit gaat geheid ook als zoete broodjes over de toonbank. Maar wij hadden graag iets meer inzet gezien.

Het was misschien wel dé game die het survival-horror genre op de kaart zette: Resident Evil, dat nu zo’n dertig jaar geleden uitkwam. De combinatie van een intrigerend verhaal over een zombieachtig virus, puzzels die de speler moest oplossen en gameplay waarbij je continu op je munitie moest oppassen, werkte uitstekend. Het luidde voor ontwikkelaar Capcom een succesvolle reeks van Resident Evil games in, waar door de jaren heen de focus langzamerhand verschoof van pure horror naar meer actie.

Resident Evil 9: Requiem is de nieuwste editie binnen die onvolprezen reeks. En toegegeven: de omgevingen en de personages zien er prachtig uit. Het spel speelt ook nog eens erg soepel. Verder is de game eigenlijk precies wat je van een Resident Evil mag verwachten: de vertrouwde puzzels zijn terug, het sluipen langs enorme gedrochten van monsters verhoogt je hartslag naar 130 en het ronselen van voldoende munitie zal voor menig horrorgame liefhebber vertrouwd aanvoelen. De setting, eerst een gesticht en vervolgens de plek waar het virus begon, werkt goed. Alleen zijn die omgevingen binnen het horrorgenre en de serie verre van nieuw.

Requiem is daardoor een uitstekende game, waar liefhebbers van de serie en haar gameplay waarschijnlijk geen genoegen van zullen krijgen. Je weet vooraf wat je aanschaft. Maar eigenlijk innoveert de game iets te weinig. Nu bestaat dé grote vernieuwing uit een afwisselend perspectief: de ene keer kruip je in de huid van FBI-agent Grace Ashcroft, de andere keer als federaal agent Leon Kennedy. Waar Grace het survivalgedeelte voor haar rekening neemt, is Leon vooral bezig met zombies uitroeien. Beide speelstijlen zijn echter al lang en breed bekend binnen Resident Evil.

De voorgaande editie, Village, had tenminste nog een prachtige en vrij nieuwe, griezelige setting met extreem origineel ontworpen bosses. Dat is nu niet het geval. Requiem grijpt terug op bossfights met monsters die al eerder in de serie voorbijgekomen of die niet bijster onderscheidend zijn. De gameplay, de omgevingen en het verhaal zijn niet drastisch anders dan in voorgaande delen. Voor fans van Resident Evil zal de nostalgie werken, maar voor een prijs van bijna 70 euro hadden wij toch wel iets meer vernieuwing verwacht.