Restaurant El Zorro in Buinen bewijst dat je ook kunt genieten van Spaans eten zonder het vliegtuig te pakken | restaurantrecensie

In Buinen, bij steakhouse en tapasrestaurant El Zorro. Je kunt hier elke dag terecht. Reserveren is een must: wij doen dat een paar dagen van tevoren en kunnen op zondagavond alleen vroeg terecht (17.15 uur). Van de buitenkant lijkt El Zorro op een doorsnee Drents restaurant. Binnen is een ander verhaal… 

Daar worden we ontvangen in een Spaans decor. De ruimte is kleurrijk aangekleed (op zwarte Zorro-hoeden na). Overal hangen gezellige lampionnetjes. Er staan bloemen en planten, aan de muur hangen wijnvaten en in de hoek staat een Spaanse gitaar. Zelfs de bediening is Spaans uitgedost. Ze doen niet onder voor Antonio Banderas en Catherine Zeta-Jones (de acteurs in The Mask of Zorro). Alleen een zwart masker ontbreekt nog. Het is dat we af en toe een Drentse tongval naast ons horen anders zouden we bijna vergeten dat we in Buinen zitten en niet in een willekeurige Spaanse stad.

Ja. Het is een steakhouse, dus je hebt hier keuze uit vlees, vlees en nog eens vlees. Bij de tafel naast ons zien we grote stukken aan een degen (weer een verwijzing naar Zorro) geregen. Geen kinderachtige portie. Op afspraak kun je ook paella bestellen – dat zien wij nu pas. Op het menu staan ook een paar viskeuzes en vegetarische opties, maar dat voelt toch alsof je patat eet in een pizzeria.

Wij gaan voor tapas, zodat we meerdere gerechten kunnen proeven. Hier geen all you can eat-concept, maar vaste gerechten op een plank. Terwijl we daarop wachten, krijgen we eerst een mandje met brood en tomatentapenade, wat tortillachips en olijven. Fijn tegen de trek en het smaakt prima. Al missen we olijfprikkers. Niet veel later verschijnen de eerste tapas.

We houden dezelfde volgorde aan als in de uitleg van de ober. Eerst een wafeltoast met drie toefjes van smeersels. De leverpaté en chorizo-crème zitten bomvol smaak. Het is fijn dat de romige mousse in het midden onze smaakpapillen tussendoor neutraliseert. Dan de gamba's in knoflookolie. Daar zitten lekker veel stukken knoflook bij. Maar als je er te veel bij opeet, proef je de garnalen niet meer.

De chorizo-bladerdeeghapjes zijn prima en niet te droog door de pittige saus er bovenop. Na de sterke smaken tot nu toe, valt de rest op de plank wat tegen. De spinaziekroketjes zijn wat flauw. Datzelfde geldt voor de aardappeltaartjes. Gelukkig hebben we aioli. Die is geweldig en maakt alles goed. 

Zodra de plank leeg is, schept tafelgenoot wat van die knoflooksaus op zijn bord. „Dat bewaar ik voor bij het hoofdgerecht.” Helaas worden de borden met saus even later weggehaald, wat bijna als een rode lap op een stier werkt. Gelukkig verschijnt snel een nieuw bakje bij de volgende ronde tapas.

Het vlees is goed gekruid en gaat er bij ons prima in. Al hebben we ook wat puntjes van kritiek. Op de kippendij en het varkensvlees hebben we niets aan te merken: die zijn fantastisch. Maar de vulling van bospaddenstoelen in het bootje van krokante rösti is niet zo interessant. Bovendien is het geheel met bechamelsaus erg machtig. Verder valt het ons op dat het stuk bavette (gegrild rundvlees) van tafelgenoot minder rosé is dan mijn lap. Ook bij de eendenborst lijkt het ene stuk iets langer gebakken dan het andere.  

Hulde voor de blauwekaassaus en (opnieuw) de geweldige aioli. De pepersaus is dan weer geen topper. De rode-koolsalade is lekker fris en een onmisbare tegenhanger van al dat vlees. De patat en aardappeltjes zijn prima. Al met al is het buena in Buinen. We zijn dan ook niet verrast dat de zaak helemaal vol zit. Dat komt, denken we, mede door de leuke sfeer en gastvrije bediening.

Ja. Ondanks de drukte loopt alles op rolletjes. Het personeel is vrolijk en geeft leuke toelichting op de gerechten. Het eten en drinken zijn er snel en regelmatig vraagt iemand of we nog iets nodig hebben. Kortom: we voelen ons in de watten gelegd. Dat past helemaal bij de Spaanse, relaxte sfeer.