Waarom journalist Hielke Bosch (26) uit Stadskanaal de koffer van Rick Brink draagt: ‘Hij betekende veel voor mij’

Rick Brink (1985-2024) was in heel Nederland een bekend gezicht. Brink had brozebottenziekte, waardoor zijn lichaam zich anders dan normaal ontwikkelde. Hij was klein en hij was afhankelijk van een rolstoel. Het liet hem niet weerhouden; hij was meer dan zijn beperking.

Vanwege zijn inzet voor kansengelijkheid en zijn werk om de beeldvorming rond mensen met een beperking te verbeteren, werd hij door KRO-NCRV benoemd tot officieuze ‘Minister van Gehandicaptenzaken’.

Hielke Bosch (26) uit Stadskanaal had een persoonlijke band met Brink. Hielke heeft zelf een groeistoornis. „Ik zou niet willen zeggen dat we vrienden waren, maar hij heeft voor mij heel veel betekend.” Hielke was al een aantal jaren journalist bij RTV 1 toen Brink hem uit het niets benaderde: of hij wel aan de slag wilde in een talentenpool in Hilversum. „Hij moest mij flink overtuigen, maar hij zei: kom gewoon eerst een keer praten.”

In de tijd dat Hielke in Hilversum was, kreeg hij steevast feedback van Brink. „Hij was een heel goede coach en volgde alles wat ik deed. Als ik een radio-interview had, liet hij weten wat hij ervan vond. Hij durfde kritisch te zijn, maar was een enorme steun. Toen Brink overleed, was dat voor Hielke ‘een heel grote klap’. Brink stond nog vol in het leven. Een leven dat in het teken stond om anderen te laten meedoen in de maatschappij. Op zijn sterfdag was Brink bij de opening van een molen waar mensen met een beperking via een camerasysteem vanaf de grond kunnen zien hoe het er boven in de molen uitziet.

„Toen hij overleed, bleek pas hoeveel hij voor mensen had betekend”, weet Hielke. „Hij had een aantal belangrijke speerpunten: toegankelijke speeltuinen, een goede positie op de arbeidsmarkt, toegankelijke recreatie en evenementen en betere representatie in de media.”

Tegelijk was voor nabestaanden zoals Brink zijn zus Annelies, duidelijk dat zijn werk nog lang niet af was. Zij richtte Stichting Rick op, Hielke werd gevraagd als gezicht en woordvoerder. „Ik vind het een enorme eer. Zijn werk was belangrijk en mag niet verloren gaan.”

Dat er op het gebied van inclusie nog winst te behalen valt, blijkt uit recent onderzoek van het College voor de Rechten van de Mens. Bijna één op de vier mensen met een beperking geeft aan het gevoel te hebben niet mee te tellen in de samenleving. 

Hielke ziet dat ook terug in zijn eigen sector, de media. „Slechts 0,6 procent van de mensen die in de media verschijnt heeft een zichtbare beperking.” Eén van de speerpunten van de stichting is om daar verandering in te brengen.

De Stadskanaalster is bezig ‘De koffer van Rick’ samen te stellen. Dat is een soort database waarin deskundigen met een zichtbare beperking zitten, die hun expertise kunnen uitleggen op televisie of in kranten. „Dus niet over hun beperking, maar over hun vakgebied. Onze boodschap is: je bent niet je beperking, je bent je talent. We willen laten zien dat mensen met een beperking volwaardig kunnen meedoen. Daarbij zijn rolmodellen belangrijk. Als je iemand op tv ziet die op jou lijkt en succesvol is, geeft dat hoop en motivatie.”

Zelf vond hij inspiratie in televisiemaker Bart de Graaff (1967-2002), die ook een groeistoornis had. „Maar ook kleinere momenten, bij Het Klokhuis, waarin iemand met een vergelijkbare aandoening als ik niet alleen over die aandoening sprak, maar ook over haar ambities.”

Heeft hij zelf weleens getwijfeld om journalist te worden? „Natuurlijk twijfel ik ook wel eens. ‘Kan ik dit wel?’ Sommige dingen zijn praktisch gewoon lastiger, maar ik zoek altijd oplossingen.” Tussen journalisten die zich om een quote verdringen rond een Tweede Kamerlid, hoeft hij zich met zijn bescheiden postuur niet te mengen. „Maar dan vraag ik achteraf of ze mij te woord willen staan.”

Eén keer vergat hij zijn krukje toen hij naar de Tweede Kamer ging. Die heeft hij nodig om iemand recht in het gezicht te kunnen kijken. „Ze hebben daar hoge betonnen vensterbanken. Daar ben ik toen op geklommen en zo was ik toch op ooghoogte.”

Je komt met een beperking een heel eind als je doorzet, weet Hielke. Hoewel dat niet altijd wordt aangemoedigd. Dat begon voor hem al op jonge leeftijd. Goed bedoeld advies, als hij in een boom wilde klimmen of op een springkussen wilde, zoals andere kinderen. „Ik heb in mijn leven vaak gehoord: ’zou je dat wel doen’ of ‘dat moet je niet doen’. Ik heb zelfs het advies gekregen om mij gedeeltelijk arbeidsongeschikt te laten verklaren. Dat heeft me extra gemotiveerd om te laten zien dat het wél kan.”

„De Koffer van Rick is ons eerste project. We zijn nu een talentenpool aan het verzamelen, mensen mogen zich aanmelden. We gaan mediatrainingen geven en zorgen dat onze talenten onder de aandacht komen van media en evenementenbureaus.”

Er zullen altijd mensen blijven die met met een beperking anders behandelen, omdat ze minder over hen denken, verwacht Hielke. „Maar laat die maar in hun haat zitten. Wij werken aan een positieve toekomst, waarin het gaat om wat je kan. Iedereen heeft iemand nodig om zich in te kunnen herkennen.”