Bewoners blijken gelijk te hebben. Laat hen nu niet opnieuw wachten | opinie

Jarenlang kregen Groningers te horen dat zij vertrouwen moesten hebben in de beoordelingsrapporten die bepalen of hun woning veilig is. Maar hoe vertrouw je een rapport waarin fouten staan? Hoe vertrouw je een besluit dat niet wordt uitgelegd? En hoe vertrouw je een overheid die zegt dat je huis veilig is, terwijl je zelf scheuren ziet of een scheve gevel hebt?

De belangrijkste conclusie van het onlangs verschenen ACVG-rapport is niet dat er fouten zijn gemaakt. De belangrijkste conclusie is dat bewoners die daar al jaren op wezen, gelijk blijken te hebben gehad. De twijfel over de kwaliteit van beoordelingsrapporten blijkt namelijk niet ongegrond. Het ACVG concludeert dat er zes specifieke situaties zijn waarin het veiligheidsoordeel onvoldoende betrouwbaar is. Dat betekent niet dat woningen automatisch onveilig zijn. Maar het betekent wel dat bewoners die jarenlang vragen stelden, niet zomaar wantrouwend waren. Hun zorgen waren terecht.

Voor veel bewoners zal dat dubbel voelen. Er is erkenning, maar er ontstaat ook nieuwe onzekerheid. Want de eerste vraag die mensen zich nu stellen is: gaat dit over mijn woning?

Juist daarom moet de reactie van de Nationaal Coördinator Groningen, uitvoerder van de versterking, op dit rapport snel en helder zijn. Zij moeten nu wél luisteren. Bewoners die mogelijk binnen één van deze groepen vallen, moeten actief worden geïnformeerd. Niet met algemene persberichten, maar persoonlijk. Wat betekent dit voor mijn woning? Wat gaat er gebeuren? Wanneer krijg ik duidelijkheid?

Dat is niet alleen een kwestie van zorgvuldigheid, maar ook van gezondheid. Want de versterkingsoperatie gaat allang niet meer alleen over stenen. Veel bewoners leven al jaren in onzekerheid. Procedures veranderen, planningen schuiven op, beoordelingen worden herzien. Voor bestuurders zijn dat processen. Voor bewoners is het hun dagelijks leven.

Die voortdurende onzekerheid heeft een enorme impact. Mensen stellen plannen uit, slapen slecht en verliezen het vertrouwen dat er ooit een einde komt aan het proces. De mentale belasting van jarenlang wachten is voor velen minstens zo zwaar geworden als de fysieke schade aan hun woning.

Daarom is er nog een belangrijke les uit dit rapport: laat dit niet opnieuw leiden tot vertraging.

De bewoners die onder de zes risicogroepen vallen verdienen snel duidelijkheid. Maar de lopende versterkingsoperatie moet tegelijkertijd doorgaan. Wie al jaren wacht op versterking mag niet opnieuw worden geconfronteerd met stilstand en verder uitstel. Snelheid en kwaliteit hoeven elkaar niet uit te sluiten. Bewoners hebben recht op beide.

Het ACVG heeft een duidelijke boodschap afgegeven. Bewoners blijken op belangrijke punten gelijk te hebben gehad. Dat verdient erkenning. Maar gelijk krijgen is niet genoeg.

De echte vraag is nu of overheid en NCG erin slagen om die erkenning om te zetten in actie: meer transparantie, betere uitleg, sneller duidelijkheid én het voorkomen van nieuwe jaren van onzekerheid. Want uiteindelijk hebben Groningers niet nog een rapport nodig. Zij hebben behoefte aan duidelijkheid, veiligheid en de zekerheid dat zij eindelijk verder kunnen met hun leven.