Van zwart-witte spreadsheets naar kleurrijke stofjes. Marion (44) stapte uit de scheidingen en in de meubelstoffering

Als Marion Olthuis (44) naar haar werk gaat, staat teckel Pien aan de hondenlijn te popelen om haar vooruit te trekken. Op zo’n tien minuutjes lopen van haar huis heeft Olthuis sinds vijf jaar haar eigen meubelstoffeerderij in het voormalige gemeentehuis van Midwolda.

Wie door de deur stapt, wordt begroet door een explosie van kleuren langs de muren. Honderden gebundelde stofstaaltjes hangen aan hangers, touwtjes of liggen op de plank. Er zijn tig patronen en materialen om uit te kiezen: van 50 tot 900 euro per strekkende meter stof. In het midden van het gemeentehuis domineren twee grote, oude meubelmakerswerkbanken de ruimte. In een hoek staan professionele naaimachines.

Een roze fauteuil is deels ontmanteld op een verstelbare tafel. Het is een oudje. „Het komt uit het studentenhuis van deze mensen. Die hebben hem nu al zestig jaar”, zegt Olthuis. De stoffeerder, met een hoofd vol krullen, een designerbril op de neus en gestoken in een oranje broek, vindt het een prachtige opdracht. Het is een kwaliteitsstuk dat een tweede kans krijgt.

Olthuis haar werkruimte voelt huiselijk aan. Hond Pien draagt bij aan die sfeer. De viervoeter houdt wel van een beetje aandacht.

Had  je rond de eeuwwisseling tegen Olthuis gezegd dat ze tot over haar oren in de stoffen en meubels zou zitten en dat ze zich niet verdiept in de nieuwste belastingverordeningen maar in een cursus kunstgeschiedenis, dan had ze wellicht de wenkbrauwen opgetrokken. In 1999 ging ze aan de slag in de financiële wereld waarin twee kleuren ertoe doen: zwart en rood. Steeds leerde ze een stapje bij. Toen de financiële crisis de hypotheekwereld op z’n kop zette, werd ze zelfstandig financieel planner.

„Ik specialiseerde mij in het huwelijk en vermogensrecht en begeleidde mensen bij complexe scheidingen en vermogensvraagstukken”, zegt ze. Puzzelen met de cijfertjes en alles grondig uitzoeken: „Dat liep eigenlijk heel goed”, zegt Olthuis.

Uit veel opdrachten haalde ze plezier. „Ik heb heel leuke klanten gehad. Die kon ik ook helpen. Maar de laatste jaren zag ik dat er iets veranderde. Steeds vaker werden mensen harder en respectloos naar elkaar toe.” Echtscheidingen zijn financieel en emotioneel pittig. En als er dan ook nog kinderen zijn, is het helemaal een achtbaan, weet ze. „Ik had soms mensen aan tafel zitten die vreselijk tegen elkaar tekeergingen. Soms was het zo erg, dat ik ze naar buiten stuurde.” Dat waren niet de verhalen waarmee ze thuis wilde komen.

Steeds vaker sleepte ze zich naar haar kantoor in Groningen. „Ik dacht, ik moet nog dertig jaar werken. Dit ga ik zo niet volhouden. Waar word ik nu echt blij van?”

En dat is creatief zijn. „Ik had in 2009 al een keer een kledingnaaicursus gedaan. En van mijn ouders kreeg ik een paar oude Montis stoelen.” Die designerstoelen bekleedde ze met nieuwe stof, haar eerste project. „Ik was er best heel gelukkig mee hoe het de eerste keer ging.”

Daarop terugblikkend besloot ze: dat wil ik doen. Ze deed vrijwillig wat werk bij een andere meubelstoffeerder in Groningen, die haar de kneepjes van het vak leerde.

Online werd ze lid van de meubelstoffeergroep. „Daarin zitten beginnende stoffeerders, maar ook mensen die het al veertig jaar doen.” De groep heeft een lijst vol met tips, instructies en ideeën om elkaar te helpen. Samen met een handvol anderen maakte de onderneemster van de groep een professionele vereniging, waarvan ze tot eind januari penningmeester is. Het is niet helemaal een gilde, maar wel bedoeld om elkaar te steunen en vakkennis te bewaren en te delen.

Ze durfde de sprong te maken, met steun van haar man. Via via kreeg ze steeds meer klanten. Ook haar moeder helpt iedere week een dag mee in de zaak. Inmiddels loopt de zaak op rolletjes en zijn de opstartkosten eruit. „We moesten flink investeren. Alleen al aan stofstaaltjes hangt er voor duizenden euro’s in de winkel. En het gereedschap moest ook gekocht.”

Soms schrikken mensen weleens van wat het kost om een stoel opnieuw te laten stofferen”, zegt Olthuis. Een tijdje terug had iemand voor een paar tientjes stoelen gekocht op Marktplaats. „Dat was een lieve vrouw, hoor. Maar ze vond het bespottelijk dat ik 200 euro vroeg per stoel. Maar ga maar na: ik moet stof, schuim en materialen kopen en er moet ook brood op de plank.”

Als je de kosten voor het repareren van een goed meubelstuk afpelt en vergelijkt met fast furniture van lage kwaliteit, valt het ook wel mee, zegt ze. Of je laat iets moois opknappen zodat het weer een lange tijd mee kan, of je koopt iets wat na zes jaar versleten is. „Hoeveel er wel niet naar de stort gaat...”

Ze is er trots op dat ze meubels een tweede kans geeft. „Het is duurzaam, circulair en je maakt wat moois en unieks. Stofjes die ik overhoud gebruik ik om bijvoorbeeld sierkussens, lampenkappen of poefs te maken.” Met creativiteit kom je een heel eind. Tegenwoordig moet alles maar goedkoop, de kwaliteit lijdt eronder en je krijgt dertien-in-een-dozijn-design in huis, ziet ze. „Soms vraag ik mij weleens af: wie woont hier nu eigenlijk?”

„Er is door de jaren heen zoveel mooi meubilair gemaakt. Ik hoop dat ik mensen mee kan geven dat ze een keuze hebben om iets een tweede leven of kans te geven.. De wereld is groot, je kunt zoveel mooie keuzes maken in je leven.”