Blues was voor Johan Meijer, alias Jon Meyerjon, veel meer dan muziek

Misschien begint het al in 1974, wanneer hij en zijn grote liefde Gerda een rode bestel‑eend kopen. Ze zijn 23, hebben er dubbeltjes en guldens voor gespaard, en trekken driekwart jaar lang de zon achterna.

Door Frankrijk, druiven plukkend voor wat geld, verder naar Italië, Joegoslavië en Griekenland, waar ze onderweg veel van kunst en cultuur genieten. Daarna nog verder. Via Tunesië en Algerije naar Marokko, langs de randen van de Sahara. Altijd met de gitaar binnen handbereik. In die rode bestel‑eend, met op de motorkap een dikke reserveband en een budget van 5000 gulden, begint het leven dat ze samen blijven leiden. Een leven in het teken van liefde, avontuur en muziek, vooral de blues.

Ze zijn jong, verliefd, en zonder dat ze het weten liggen er nog bijna 19.000 zonsondergangen voor hen, die ze bijna allemaal samen zullen meemaken. Op 20 februari dit jaar stopt dat leven abrupt. Johan Herman Meijer uit Vries, de man die als Jon Meyerjon de blues tientallen jaren een eigen stem gaf, overlijdt onverwacht, 75 jaar oud.

Hij wordt in 1950 geboren in de wijk Oosterhogebrug in Groningen, als zoon van een kleermaker en een moeder die zingt en mondharmonica speelt. Muziek is geen vanzelfsprekendheid thuis, maar de drang om te maken wel. Als jongen zit hij vaak op het stoepje in het achterhuis, met een gitaar op schoot.

Hij is een selfmade man, leert zichzelf spelen en staat vanaf zijn vijftiende met vrienden in popbandjes op Groninger podia. Eerst als zanger, later als gitarist. Een autodidact, gedreven en nieuwsgierig. Sommige bandleden worden vrienden voor het leven.

In een soos in de Peperstraat ontmoet hij begin jaren zeventig Gerda. Het klikt meteen. Twee jonge mensen, begin twintig, vol plannen en idealen. Zij werkt bij het AZG, hij staat voor de klas. Het avontuur roept, en ze gaan. Vrienden herinneren zich hoe ze samen konden lachen, vaak om kleine dingen. Hoe Johan, die niet van grote woorden hield, Gerda soms alleen maar hoefde aan te kijken om alles te zeggen.

Na hun reis keren ze terug naar Groningen. Gerda kan weer aan het werk in het ziekenhuis. Johan neemt tijdelijk een baan bij Aluminium Delfzijl, er moet geld verdiend worden, maar staat al snel weer voor de klas. Op de Borgmanschool in Groningen groeit hij uit tot een geliefde leerkracht. Rustig, creatief, met humor. Hij gelooft niet in straffen, wel in luisteren. Hij ontwerpt schoolgidsen, jaarkalenders en musicals, geeft muzieklessen die kinderen nooit vergeten en neemt op schoolkamp altijd zijn gitaar mee. Want waar Johan is, is zijn gitaar.

Johan en Gerda vinden een huis in Vries. Er komen twee kinderen, Hans en Jakobien. Thuis is er ruimte om te tekenen, muziek te maken, te proberen, te mislukken en opnieuw te beginnen. Hij kookt graag. Met zijn dochter kijkt hij satirische programma’s. Muziek is nooit ver weg. De kinderen mogen alles proberen. Als zoon Hans nog in de box zit, zingt hij bij wijze van spreken al mee.

Later komen de kleindochters: Kris, Anna en Josephine. Voor hen bouwt Johan werelden, zoals Gerda zegt. Hij maakt fotoboeken als schatkisten, filmpjes waarin zij de sterren zijn, tekeningen vol kleur en fantasie.

En wat hield hij van sport en vakanties. Van jongs af aan kamperen met de kinderen in Frankrijk, later samen met Gerda of vrienden op wandel- of fietstocht. Johan die zijn eigen dagelijkse blokje om maakte, met altijd de koptelefoon op.

Want zoals gezegd: steeds is er de muziek, niet alleen thuis. In 1990 kiest Johan definitief voor de blues. Een jaar later wordt hij frontman van de Greyhound Blues Band uit Assen. Dertig jaar lang staat de singer‑songwriter vooraan. Hij is zanger, gitarist en creatieve motor. Hij schrijft songs, ontwerpt hoezen en posters, bouwt de website en jaagt opnames aan.

Met de Greyhounds begeleidt hij talloze Amerikaanse bluesmuzikanten en speelt hij in Nederland, Duitsland, België, Zwitserland en Frankrijk. Hij is herkenbaar en niet alleen door de muziek. Op het podium draagt Johan altijd een hoedje. Onder de naam Jon Meyerjon ontwikkelt hij zijn eigen stijl: de Doggone Blues, dansbaar, melodieus, toegankelijk en diepgeworteld in de traditie.

Johan, die jarenlang optreedt op de Asser Bluesnacht en in café ’t Keerpunt in Spijkerboor, brengt vijf albums uit, waaronder Doggone It! en Blues Rhythm ’n Love. Als hij na jaren afscheid neemt van de Greyhounds gaat hij met zijn eigen Jon Meyerjon Band verder. Hij blijft optreden en platen maken. Zijn verzamelalbum Bonus Tracks 2001/2007/2017 verschijnt nog op 29 december 2025.

Een jaar voor zijn dood toont hij twee oud‑bandleden een kloek boek: Doggone Blues, een view op vijftig muzikale jaren. Een monnikenwerk vol foto’s, teksten, knipsels en herinneringen. Een leven in blues, door Johan zorgvuldig vastgelegd.

Hij koestert zijn muziek, zijn boek, zijn gezin. Hij is een man van weinig woorden, maar van veel gevoel, die niet alleen muziek kon maken en goed kon luisteren. Een man met een groot hart, dat plotseling stopt.

De muziek, zijn lust en zijn leven, zijn passie, valt stil.

Bij zijn afscheid ligt op de kist zijn lievelingsgitaar. Zijn laatste eigen nummer, If you go, klinkt door de zaal. En dan is zijn stem nog één keer te horen: You must know. I’ll always love you till the end of time.