Jeroen (43) uit Ten Boer werkte jaren in de zorg, nu is hij timmerman. ‘Bouwen is ook een vorm van zorg’

‘The not so tiny house’, wordt het huis van Jeroen van Veen en zijn gezin gekscherend ook wel genoemd. Hij en zijn vriendin bouwden het zelf. Met 90 vierkante meter is het een van de grootste huizen in de ecologische woongemeenschap Woldwijk in Ten Boer, waar voornamelijk tiny houses staan.  

Jeroen haalt er zijn schouders over op. „Een vooruitziende blik”, noemt hij het zelf. Hij woont er met zijn vriendin en twee dochters van 11 jaar. „Die gaan hier opgroeien, dan is het fijn als er genoeg ruimte is.”

Twaalf jaar lang huurde Jeroen via antileegstandorganisatie CareX een boerderij in Ten Boer. Toen de woongemeenschap in zijn achtertuin werd gepland, kregen hij en zijn vriendin de kans hun eigen huis te bouwen. „Doen, dacht ik. Zo’n kans krijg je maar één keer.” 

Jeroen werkte toen vijftien jaar in de zorg. Na zijn studie sociaal pedagogische hulpverlening (SPH) aan de Hanzehogeschool in Groningen werkte hij eerst met verstandelijk gehandicapten in Muntendam en Veendam, later bij de ambulante jeugdspoedhulp van het Leger des Heils.

Mooi werk, vindt hij nog steeds. „Een crisis in een gezin kan heftig zijn, maar het is ook een enorme kans om een situatie om te draaien. Je komt op het moment dat iedereen beseft: shit, dit willen we niet meer. Met die instelling kan je een hoop bereiken.”

Maar na vijftien jaar merkte hij langzaam dat hij toe was aan iets anders. „Een crisis vond ik uitdagend, maar voor de constante stroom aan reguliere casussen had ik minder geduld. Ik wil resultaat zien van mijn inspanningen.”

De mogelijkheid om zijn eigen huis te bouwen kwam precies op het juist moment. „Als ik terugkijk was het onderdeel van de zoektocht naar wat ik wilde.”

Na twee jaar fulltime bouwen stond in 2022 het huis. En het staat nog steeds. „Maar het was met vallen en opstaan.” Jeroen kan de keren niet tellen dat hij in de bouwmarkt de schappen afzocht naar het juiste onderdeel. „Mijn vrouw en ik zeggen weleens: het is maar goed dat we van tevoren niet wisten hoeveel werk het was. Dan waren we er nooit aan begonnen.”

En toch besloot hij daarna van bouwen zijn werk te maken. „Ik genoot van het creëren, dat je van niets iets maakt.” Sinds 5 december mag Jeroen zich afgestudeerd timmerman noemen. De afgelopen twee jaar was hij in de leer. Eerst bij Bouwbedrijf H. Pot en sinds afgelopen zomer bij Jurriens Noord. 

Momenteel werkt hij in Lellens aan het restaureren, versterken en aardbevingsbestendig maken van een monumentale boerderij. „Met deze klus ervaar ik echt dat bouwen een ambacht is.”

Het was wel even wennen, geeft Jeroen toe, van de zorg naar de bouwwereld. „Ik kwam uit een vrouwencultuur. Problemen in het team werden besproken en zorgen gedeeld.” In de bouw kwam hij in een mannenwereld terecht, waar een rauwere omgangsvorm geen zeldzaamheid is. „Daar moest ik aan wennen.”

Maar er zijn ook overeenkomsten. „Ik ga goed op de vraag: hoe gaan we het resultaat bereiken?” En dat kan, net als in de zorg, ook in de bouw best een puzzel zijn. „Er is in elk bouwproces wel iets waar je tegenaan loopt. Zelfs in nieuwbouwhuizen gaan dingen anders dan je denkt. Hoekjes die toch anders zijn dan gedacht, kozijnen die niet waterpas zijn, wensen van bewoners die pas later worden doorgegeven. Je moet creatief zijn.”

Het is niet dat hij de zorg nooit mist. „Het zit in mij om er voor mensen te zijn.” Maar ook dat vindt hij voor een deel terug in zijn werk als timmerman. „Ook met bouwen ben je echt bezig voor mensen. Vooral in het aardbevingsgebied. Na de beving in Zeerijp zeiden we tegen elkaar: hier doen we het voor. Als je ziet wat aardbevingsellende met mensen doet, en ik kan eraan bijdragen dat mensen weer woongenot ervaren, dan is bouwen ook een vorm van zorg.”