Altijd in voor een feest. Horecaondernemer Herman Ensing (80) was een geboren gastheer

Hij zou burgemeester worden, zo hadden zijn ouders het bedacht. Herman Ensing (Winschoten, 1944) was al een eind op weg, maar toen hij gemeentevoorlichter in Hoogeveen was, gooide hij het roer om.

Hij kocht tot verbazing van iedereen café ‘t Golden Fust in Groningen, verhuisde met zijn vrouw en twee kleine jongens naar Haren en toverde ‘t Fust om tot een eetcafé waar alles kon, alles mocht. Hij liet er studenten van Vindicat en Albertus achter de bar staan, het werd er steeds drukker, het feest was eindeloos. Glimlachend zag Ensing het aan en gaf nog een rondje.

Zondagochtend overleed hij, op 80-jarige leeftijd. Al een tijd kampte hij met een afnemende gezondheid.

Herman Ensing werd geboren in Winschoten en bracht zijn hele jeugd door in Peize waar zijn ouders een boerderijtje hadden. Diep in z’n hart wilde hij naar de Hotelschool, maar zijn ouders vonden het horecavak maar niks. Zo kon het dat hij ambtenaar werd.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Hij zag op een dag in 1978 kans om ‘t Golden Fust te kopen: het bleek het startschot van z’n loopbaan als horecaondernemer, al past de titel van gastheer hem beter. Hij was geboren om het zowel personeel als gasten naar de zin te maken: met een knipoog, een geintje of een zwieper aan de lampen boven de bar wist hij de neuzen dezelfde kant op te krijgen. En hij beschikte over een zesde zintuig: dat van de diplomatie. Op een of andere manier wist hij altijd het ijs te breken of een draai te geven aan een ingewikkelde situatie en dan liep het weer.

‘t Fust was van 1978 tot 1991 in handen van Ensing. De mooiste tijd van z’n leven, zou hij daarover later zeggen, omdat hij er zo veel had gelachen, zo veel mensen had leren kennen en zo veel uren had liggen.

Thuis was hij er zodoende wat minder. Dat compenseerde hij met z’n innemendheid en ook door z’n zonen op doordeweekse dagen mee uit lunchen te nemen, in hun relatief korte schoolpauze. Zo ging hij met ze naar het Chinese restaurant in Haren of naar Hotel Van der Valk in Westerbroek. De tijd vergat hij zomaar. Maar niemand kon boos op hem worden, ook de schooldirecteur niet.

Vanwege de scheiding van z’n vrouw verkocht hij ‘t Fust aan Sjoerd Kooistra. Vrij vlot daarna werd hij bijna per ongeluk eigenaar van café De Wolthoorn & Co in de Turftorenstraat, dat elitaire café in de ogen van Ensing, waar linkse politici en aanverwanten de dienst uitmaakten. Hij moest er niks van hebben, hij hield meer van ‘t Fust. Maar toch had hij De Wolthoorn gekocht.

Hij miste er het feestelijke en gezellige van ‘t Fust en bedacht zich dan ook niet toen om de hoek café All Nation van Ewald Anches te koop kwam. Samen met Lucas Mol, zijn bedrijfsleider in De Wolthoorn, was hij vastbesloten er een paleisje van te maken. ,,Soestdijk!’’, opperde Mol. En zo geschiedde.

Het koningshuis spatte van zijn nieuwe zaak af. Koninklijke foto’s en memorabilia hingen aan de muren, een kroontje sierde het logo van Soestdijk en de opening van de zaak, op 30 april 1992, riepen ze uit tot nationale feestdag. De menukaarten oogden als familiefotoalbums uit de privécollectie van de Oranjes – ze zijn bijna allemaal gejat.

Oud-barkeepers van ‘t Fust hoorden al gauw van het nieuwe avontuur van hun voormalige baas. Binnen de kortste keren solliciteerde prins Maurits, de oudste zoon van prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven, bij Soestdijk. Hij studeerde economie in Groningen en had ook al in ‘t Fust gewerkt onder Ensing. Die liet hem, net als alle medewerkers, eerst een half jaar in de keuken staan: grillen en afwassen.

Zijn broertje Bernhard maakte ook z’n entree in Soestdijk, zo kwam het dat er altijd twee beveiligers aan een vast tafeltje in de zaak van Ensing zaten. Niet veel later solliciteerde er een studente bedrijfskunde: Marilène van den Broek die er verliefd werd op prins Maurits – en hij op haar.

Ensing zag het allemaal vrolijk aan.

Met de tijd nam hij gas terug. Hij verkocht Soestdijk en veranderde van een bruisende gastheer voor wie niets te gek was in een graag geziene heer die menig café bezocht.

Zijn zonen Jeroen en Arnold namen in 2004 café De Wolthoorn van hem over. Tot vreugde van Ensing werd dat drie jaar later uitgeroepen tot Beste Café van Nederland.

Nog stapte hij er geregeld binnen. Alleen de laatste maanden ging het niet meer. Herman Ensing werd 80 jaar. Donderdag is zijn uitvaart, in besloten kring.