Drents-Groningse rocker Sienus Mennega was geliefd chauffeur van kinderen. Hij werd 58 jaar

Blonde kuif, strakke jeans en een Fender-gitaar. Met zijn band The Heat was zanger-gitarist Sienus Mennega in de jaren negentig een vaste waarde in de Groningse rockscene. De muziek bleef zijn leven lang een rode draad, ook al kwam het nooit tot een landelijke doorbraak.

Wie hem later ontmoette, in de rol van chauffeur voor kinderen met een beperking, herkende in de kern dezelfde Sienus: iemand die mensen op hun gemak stelde, die een warme deken om ze heen sloeg. Iemand met een romantische en nostalgische kijk op het leven.

Sienus werd op 21 juni 1966 geboren in Annen, als vierde van vijf kinderen. Zijn oudste zus scheelde 18 jaar met hem, daarna kwamen een broer met 16 jaar leeftijdsverschil en een zus die 8 jaar ouder was. Twee jaar ná Sienus werd zijn jongste zus Ina geboren.

Door die leeftijdsverschillen trokken vooral hij en Ina veel met elkaar op. Ze herinnert zich dat ze samen kievitseieren gingen zoeken in de weilanden. Of ze speelden Tarzan en Jane in wat zij hun ‘Tarzanboom’ noemden, een perenboom op het erf van het ouderlijk huis.

Met vriendjes uit het dorp maakte Sienus katapulten. En thuis, met Ina, deed hij zijn eerste ‘podiumervaring’ op: ze zagen zichzelf optreden in het spiegelende keukenraam, een opgerolde radiogids fungeerde als microfoon.

Muziek zat er dus al vroeg in. Hun moeder speelde zonder ooit noten te hebben geleerd op een kleine synthesizer. Op gevoel, niet gebaseerd op enige theoretische kennis. Sienus pikte dat talent op en zong samen met Ina, hij achter het keyboard, The House of the Rising Sun.

Op de mavo in Zuidlaren viel hij op. Weliswaar blonk Sienus niet uit als leerling, maar hij stond graag in het middelpunt. Altijd een grap, altijd zichtbaar. Hij droeg spijkerbroeken die zijn moeder nóg smaller maakte met de naaimachine, omdat ze volgens hem strakker moesten. Thuis stond de muziek van Status Quo vaak op, net als die van Herman Brood. Sienus’ uiterlijk en gedrag waren daar een echo van.

Leren kon hij, maar zijn aandacht lag elders. Zijn vader probeerde hem nog te begeleiden met huiswerk, maar zonder succes. Uiteindelijk maakte Sienus de mavo af. Daarna volgde een korte opleiding in de tuinbouw en een periode werk in het groen. Buiten zijn trok hem, maar de muziek trok harder.

In Winschoten zette hij zijn eerste stappen in het bandjescircuit. Daar, en later in Groningen, legde hij de contacten die in 1991 zouden leiden tot de oprichting van zijn band: The Heat. In die periode kwam zijn zus Ina soms kijken in oefenruimte Het Viadukt in Groningen en bij optredens van The Heat in de stad.

Al zagen broer en zus elkaar in het dagelijks leven niet zo veel, dan was het alsof ze elkaar gisteren nog hadden gezien: altijd een omhelzing, altijd een zoen, gesprekken die verdergingen waar ze ooit waren gestopt. Die vanzelfsprekende nabijheid typeerde hem.

Sienus schreef zijn eigen nummers en stond als zanger-gitarist volop in de spotlights. Met stevige, Engelstalige rock die voortbouwde op de hoogtijdagen van het Groninger Springtij, de bloeiperiode van de regionale popmuziek in de late jaren 70 en vroege jaren 80.

Er kwam een cd, In The Nick Of Time, gepresenteerd door Bennie Jolink van Normaal. Er waren optredens op de landelijke radio en fotosessies, waarvan Sienus de beelden later veelvuldig zou blijven delen op sociale media. Frustratie over het uitblijven van een doorbraak? Hij liet de buitenwereld er niets van merken. Ging het over The Heat, dan straalde hij vooral trots uit.

Sienus’ betekenis reikte verder dan het podium. Bij Connexxion vervoerde hij jarenlang kinderen met een beperking. Hij sloeg geen dag over, was nooit ziek en maakte van elke rit iets vrolijks. Ouders vertrouwden hem blindelings, kinderen waren gek met hem. Voor hen was Sienus niet alleen chauffeur, maar ook entertainer en vertrouwenspersoon.

Soms filmde hij een ritje voor zijn volgers op Facebook. Die konden dan als ‘digitale bijrijders’ een stukje met hem meerijden. Want ook dát typeerde hem: hij was graag onder de mensen. En die voelden zich door hem gezien.

In de Oosterparkwijk in Groningen vond hij zijn thuis. Zijn tuin kreeg aandacht, bloemen en vogels waren dagelijkse onderwerpen. Op Facebook deelde hij vogeltellingen en kleine observaties. Ervaringen die hij in een mengeling van Drents en Gronings ook graag met zus Ina deelde. „Mooi hè, Ien? Kiek dan!” zei hij over een bloeiende bloem of een passerende vogel.

Die blik op kleine dingen ging samen met een nostalgische inslag. Sienus keek graag terug, maar niet verbitterd. Oude foto’s en herinneringen doken geregeld op in zijn tijdlijn. Zoals die van de winter in 1979, toen de sneeuw in Annen zo hoog lag dat zelfs de school dicht bleef.

Al trad The Heat niet meer op, muziek verdween nooit uit zijn leven. Zijn huis stond vol gitaren en versterkers. Ook zonder publiek bleef hij een muzikant. Spotify gebruikte hij niet, maar het werk van The Heat zette hij wel op Soundcloud, waar het nog altijd te beluisteren is.

Op 24 februari van dit jaar overleed Sienus Mennega onverwacht, pas 58 jaar oud. Toen hij niet op zijn werk verscheen, sloeg zijn werkgever alarm. Vermoedelijk is hij na het boodschappen doen onwel geworden en even op bed gaan liggen. Sienus is in zijn slaap overleden.

In herinnering blijft het beeld dat hij zelf graag naliet: de muzikant met uitstraling, die niet vluchtte voor de moeilijke kanten van zijn leven, maar dat graag een zachtere kleur gaf dan het soms had.

Zelfs in kleine dingen bleef dat zichtbaar. Op zijn telefoon werden na zijn overlijden nog opnames gevonden: Sinterklaasliedjes die hij oefende voor de kinderen die hij vervoerde. Uit de stroom kaartjes en tekeningen die daarna binnenkwam, sprak hoeveel plezier en geborgenheid hij anderen had gegeven.