Stadspark Live mist wat smoel, maar ook de iets jongere bezoekers gaan lekker op hits van Simple Minds en Skunk Anansie. En er komt een derde editie

Met Love Song en Waterfront is het lekker binnenkomen, maar echt magisch wordt het niet op een avond waarop het maar niet donker wil worden. Wel mooi, want Simple Minds stelt beslist niet teleur. Met drie vrouwen in de band levert de zevenkoppige groep een fijne festivalset af waarin opvallend veel plek is voor werk van het meesterlijke New Gold Dream (81-82-83-84). De scherpste randjes zijn er wel afgehaald vergeleken met de eigen (langere) shows die dit voorjaar werden gegeven in het kader van de 40 Years Of Hits Tour. Zo gaat dat, hier moet immers een publiek worden bediend dat niet alleen is gekomen voor Simple Minds.

Kerr is goed bij stem en toont zich de frontman zoals we die sinds de jaren tachtig kennen. Grootse gebaren met de armen, af en toe door de knieën. Even dreigt hij te gaan preken à la zijn generatiegenoot Bono, maar hij houdt zich in. Gitarist Charlie Burchill, het enige andere oorspronkelijke bandlid, blijft bescheiden, maar tovert wel met geluiden zoals in de tijd van de new wave. Voor veel vijftigplussers die ermee opgroeiden, zal het jeugdsentiment zijn, maar ook iets jongere bezoekers gaan lekker op de grootste hits als Don’t You (Forget About Me), Alive And Kicking en Belfast Child. Ze zijn gemaakt om de weides mee te bespelen. Dat in het najaar de achttiende studioplaat Direction Of The Heart verschijnt, is nu even niet belangrijk.

Met Simple Minds als headliner hebben de organisatoren van het festival – SPOT Groningen en Mojo – na Sting in 2019 wederom een degelijke headliner te pakken. Goed, avontuurlijk is anders, maar daarvoor is Stadspark Live ook niet bedoeld. Het is de kers op de taart in de openlucht, als aanvulling op het reguliere muzikale popaanbod door het jaar heen in de stad Groningen. In die opzet is het evenement, dat niet per se groter hoeft te groeien, nu al geslaagd. Het is dan ook logisch dat er volgend jaar een derde editie komt. Een datum wordt zo spoedig mogelijk bekendgemaakt.

Natuurlijk, afgezien van LP, de Amerikaanse Laura Pergolizzi, waren alle acts al eens eerder in Groningen. Wat dat betreft, is het jammer dat de geboekte shows van hippe artiesten met een jongere aanhang als The Weeknd en The Script de afgelopen jaren niet konden doorgaan vanwege de pandemie. Goed, aan Krezip en Crowded House (een dag na Pinkpop) val je je geen buil en ook daarmee wordt publiek bediend, maar een festival moet ook smoel tonen. Met alle respect, maar een eigen, onderscheidend gezicht ontbreekt vooralsnog. Meer kleur zou welkom zijn, al zal het als festival niet meevallen je te profileren op een overvolle markt waarop de meest gewilde artiesten zelf bepalen waar ze spelen.

Wel tof dat Rag ’n’ Bone Man, nu hij een wereldster is en grote successen viert, zijn hits als Human uitstrooit in Groningen, waar hij nog relatief onbekend eerder speelde (ESNS en Noorderzon, 2016). De 37-jarige Rory Graham lijkt met groot gemak te zingen en zijn soulstem is indrukwekkend, waardoor hij het hele terrein bereikt. Dat doet ook de Britse rockband Skunk Anansie onder aanvoering van de charismatische en energieke zangeres Skin (54). Over girl power gesproken. Een dag eerder speelde ze nog op uitnodiging van Grace Jones in Engeland en wellicht heeft die Jamaicaanse popdiva haar geïnspireerd tot de wonderlijke uitdossing. Helemaal goed, net als die onverwoestbare klassiekers uit de hoogtijdagen (lees de jaren negentig).

Het Groningse Stadspark maakt zich ondertussen op voor nog twee grotere popevenementen deze week. Wat heet, met Guns N’ Roses komt donderdag de grootste act sinds The Rolling Stones (1999) en Tina Turner (2000), de uitverkochte show (de enige in Nederland) is goed voor 52.000 mensen. Woensdag is er eerst nog de Hella Mega Tour met de Amerikaanse punk- en rockbands Green Day, Fall Out Boy en Weezer. Daarvoor zijn al 35.000 kaarten (vanaf 66,10 euro) verkocht, maar er is nog plek.