Jim Kerr van Simple Minds, hoofdact op Stadspark Live, herinnert zich Groningen. 'Het ene moment stonden we op de top van de berg, het volgende moment was niemand meer in ons geïnteresseerd' | interview

Als de 62-jarige Schot Jim Kerr eenmaal de telefoon in zijn Zuid-Duitse hotelkamer heeft opgenomen, blijkt hij tot mijn grote verbazing nog te weten dat hij eerder in Groningen is geweest. ,,Dat moet in onze begindagen zijn geweest, in 1980 of misschien 1979. Ik weet de naam van de club niet meer.”

Het klopt, het was 16 maart 1980 en het was Vera waar Kerr, gitarist Charlie Burchill, toetsenist Michael MacNeil, bassist Derek Forbes en drummer Brian McGee die avond voor amper 200 mensen optraden. Het publiek maakte kennis met werk van de twee tot dan toe verschenen elpees, Life In A Day en Reel To Real Cacophony, en een voorproefje van Empires And Dance.

Na de korte punktijd als Johnny & The Self-Abusers werd aanvankelijk via post-punk geflirt met artrock à la David Bowie (de bandnaam is ontleend aan zijn The Jean Genie), elektronische dansmuziek à la Donna Summer en de Duitse krautrock van Neu! en Kraftwerk.

,,We probeerden onze weg te vinden toen”, vertelt een goedgemutste Kerr met een mooi Schots accent. ,,En het was opwindend in Nederland te zijn en om te touren, naar plaatsen te gaan waar we nog nooit waren geweest. Ik bedoel, natuurlijk hadden we geen succes … Maar het feit dat ik me Groningen nog kan herinneren zegt wel iets.”

‘Simple Minds overtuigt niet’, kopte Nieuwsblad van het Noorden – recensent Syp Wynia was niet enthousiast over de in zijn oren weinig creatieve optelsom van Roxy Music en stevige new wave. Later dat jaar werd het optreden van U2 (voor 180 mensen) als teleurstellend ervaren door Eddy Determeyer. ‘Zelfs hier in de regio hebben we groepen (de New Adventures of, heel iets anders, het nieuwe bandje Ratata van Jan Rot) waar U2 zich niet mee kan meten.’ Het kan verkeren.

Met hits op zak kwam de groep nog wel driemaal langs in Noord-Nederland; in 1989 en 1991 in Heerenveen (Thialf), in 2014 in Emmen (Retropop). Al met al heeft de band nu meer dan zestig miljoen platen verkocht. De grootste hit scoorde Simple Minds met Don’t You(Forget About Me), de soundtrack van de film The Breakfast Club. De single bereikte in Nederland de eerste plaats. En dan te bedenken dat dit lied niet zelf is geschreven en eerder door Billy Idol en Bryan Ferry werd afgewezen.

Als ik Kerr vertel dat ik als tiener Simple Minds voor het eerst zag in 1985 – Once Upon A Time was net uit – gaat hij los. ,,Rotterdam, Ahoy, natuurlijk weet ik dat nog. We speelden toen voor het eerst in arena’s, dat betekende wel wat voor ons. De vier, vijf jaren ervoor groeiden we organisch en stap voor stap. Dat was te managen. We leerden geleidelijk grotere podia te bespelen, mensen begonnen onze naam te kennen. Het succes kwam niet ineens. Maar in 1985 explodeerde het mede dankzij Live Aid en MTV. Daardoor gingen voor ons in één klap alle deuren open.”

Voor de liefhebbers van het vroegere, experimentele en avontuurlijker werk hield het na het meesterwerk New Gold Dream (81-82-83-84), opvolger Sparkle In The Rain en de komst van arenarock wel een beetje op. Dat gold overigens ook voor enkele bandleden, want het mainstreamsucces betekende ook dat er bandleden vertrokken. Uiteindelijk zijn nu alleen Kerr en gitarist Burchill nog over van de oorspronkelijke bezetting die in 1977 in Glasgow de band begon. Het duo wordt bijgestaan door Ged Grimes (bas), Gordy Goudie (toetsen/gitaar), Berenice Scott (toetsen), Sarah Brown (zang) en Cherisse Osei (drums).

Kerr reflecteert met realisme op de moeilijke jaren 90. ,,De muziekindustrie is wreed en meedogenloos. Als je bij de ene generatie hoort, tel je bij de volgende generatie plotseling niet meer mee. Het ene moment stonden we op de top van de berg, het volgende moment bevonden we ons bij wijze van spreken in fucking Alaska en was niemand meer in ons geïnteresseerd. Wat doe je dan? Word je bitter? Stop je? Of ren je huilend naar je moeder? Wij hebben toen vastgesteld dat niemand ons wat verschuldigd was en wij een geweldige tijd hadden gehad. We besloten te terug te gaan en te werken om te kijken wat er zou gebeuren.”

,,Het waren moeilijke tijden. We wilden niet als een aangeslagen bokser door blijven gaan puur en alleen omdat we niet wisten wat we anders zouden moeten doen. Als ik er nu aan terugdenk, heeft het ons ook de kans gegeven andere dingen in ons leven toe te laten, zoals kinderen.” Aan het huwelijk met Pretenders-rockster Chrissie Hynde (1984-1990) hield hij een dochter over, met actrice/zangeres Paty Kensit (1992-1996) heeft hij een zoon. Tegenwoordig woont hij met de Japanse Yumi op Sicilië waar ze het hotel Villa Angela runnen.

,,Misschien heeft het ons wel de kans gegeven onszelf opnieuw op te laden en uit te vinden wat we wilden als we doorgingen. Als je 17, 18 jaar bent, heb je niets te verliezen. Natuurlijk ga je het dan doen, dan doe je alles, je stopt jouw hele leven erin. Maar doe je dat ook als je 35 en miljonair bent? Wil je dan nog wel naar een shitty oefenruimte? Daar moet je wel over nadenken voor je verder gaat en de band weer een centrale plek in je leven geeft. Want je kan dit niet op halve kracht doen. Als je het doet, moet je er honderd procent voor gaan.”

De afgelopen jaren mag Simple Minds weer op meer waardering rekenen. De draad van de twee jaar geleden begonnen tournee, waar de pandemie al vlot een einde aan maakte, is weer opgepakt en voert de band met de 40 Years Of Hits Tour langs grote zalen en festivals. ,,Nee, we schamen ons er niet voor de hits te spelen. Dat zou ook raar zijn, want daar komen de mensen voor. Die songs zijn een deel van hun leven, er kleven herinneringen aan. We moeten ze daarom niet alleen spelen, maar ook met honderd procent overtuiging.”

Wat na al die jaren de grootste voldoening geeft, vraag ik Kerr. ,,Ik weet wat we hadden geantwoord als je ons aan het begin van onze carrière had gevraagd wat we wilden bereiken. We wilden een geweldige liveband worden. Dat heeft te maken met dat we opgroeiden vlakbij een concertlocatie waar we alle geweldige bands en artiesten zagen: Queen, David Bowie, Roxy Music, Bob Marley, The Who, Led Zeppelin. Zo leerden we over het verschil tussen geweldig en goed. Dat wij nog steeds de kans krijgen de wereld over te gaan en elke avond mogen proberen te laten zien dat we een geweldige liveband zijn, dat geeft de grootste voldoening. Dat gevoel van magie. Dat aan het einde van de avond mensen op en neer springen en blij zijn. Dat er iets is gebeurd en er een transformatie heeft plaatsgevonden. Dat mensen hun problemen en de koppen van de nieuwsberichten even zijn vergeten. Daar onderdeel van te zijn is een grote beloning voor ons. Inderdaad, als een soort master of ceremony.”

Kerr komt nog even terug op Groningen. ,,Vera zei je toch? In datzelfde jaar deden we onze eerste tournee in Amerika. Er was vaak niemand. In Philadelphia waren er twintig bezoekers en wij waren down maar speelden met ons hart. We zeiden tegen de man die ons had geboekt dat hij ook wel down moest zijn. Hij ontkende dat, de avond ervoor waren er maar vijftien bezoekers geweest bij een jonge Ierse band. Hij zei: ‘Die jongens gaan het maken en jullie ook!’”