Op het moment dat deze krant van de pers rolt, ben ik jarig. En wie jarig is, trakteert. Maar hoe krijg ik een cadeautje bij al onze lezers in de brievenbus? En hoe trakteer je digitale lezers? Ik breek er al weken mijn hoofd over.
Toen ik Nathan sprak, viel alles op z’n plek. Hij meldde zich een paar maanden geleden aan met klachten van somberheid, lusteloosheid en leegte. Hij is 26 jaar, net afgestudeerd en op zoek naar werk. Hij had het studentenhuis waar hij jaren met plezier had gewoond, verruild voor zijn eigen studio en was klaar voor de volgende stap. Heerlijk vond hij het, dat hij niet langer tussen de rommel van zijn huisgenoten leefde.
Contact helpt
Nathan had zich alleen niet gerealiseerd dat de prijs voor een schoon huis eenzaamheid zou zijn. Want hij sprak zijn huisgenoten niet meer op de gang, en werd niet onverwacht uitgenodigd om een hapje mee te eten. Met het vinden van een ‘grote-mensen-baan’ wilde het ook niet zo vlotten en Nathan keerde steeds meer naar binnen.
Hij bleef lang in bed liggen om de dag te verkorten. Kookte niet meer voor zichzelf. Ging steeds minder naar buiten en steeds meer opzien tegen contact met anderen. Ik meldde hem aan voor onze structuurgroep, die deelnemers helpt hun somberheid en emotionele isolement te doorbreken. Hoewel mensen vaak opzien tegen een groep, blijkt juist het contact met anderen vaak het meest helpende element.
Froukje Jackson
Froukje Jackson en Irma van Steijn zijn beiden GZ-psycholoog bij Maarsingh & van Steijn. Froukje in Groningen en Irma in Leeuwarden. Zij schrijven om en om een wekelijkse geanonimiseerde column over wat zij meemaken in o.a. de spreekkamer. E-mail: f.jackson@maarsinghenvansteijn.nl of i.vansteijn@maarsinghenvansteijn.nl.
De groep is afgerond. Nathan is terug bij mij en ik zie een andere man. Zijn ogen sprankelen, hij straalt energie uit en praat gemakkelijker. Bijvoorbeeld over de lijst met plezierige activiteiten die hij gekregen had. Deze lijst helpt mensen de vicieuze cirkel van passiviteit en somberheid te doorbreken en weer positieve ervaringen op te doen.
Nathan heeft voor het eerst in zijn leven een taart gebakken en dat vond hij verrassend lonend. Nu vraagt hij zich af wat hij ermee zal doen. We bespreken hoe het delen van zo’n taart, bijvoorbeeld in de buurt, of met iemand wiens werk je waardeert, kan bijdragen aan een goed gevoel. Dat heet een random act of kindness: een willekeurige daad van vriendelijkheid. Het helpt niet alleen de ontvanger, maar verhoogt volgens onderzoek ook je eigen geluksgevoel. Win-win dus.
Uitdaging voor de lezer
Bij mij ging er een lampje branden. Want dit was helpend voor Nathan, en gelijk de oplossing voor de traktatie! Mijn traktatie zit niet in wat ik kan geven, maar in wat we aan elkaar kunnen doorgeven. Dus bij deze, op mijn verjaardag, een kleine uitdaging voor jou als lezer. Doe vandaag iets aardigs voor een ander. Breng een stukje taart langs bij een buurvrouw. Laat iemand voorgaan in de rij. Geef een compliment. Help iemand oversteken. Bel je oma. Niet omdat het groots moet zijn, maar omdat kleine gebaren veel verschil kunnen maken.
Nathan ontdekte dat ook. Die zelfgebakken taart bleek uiteindelijk niet alleen een oefening in structuur of activering, maar vooral een uitnodiging tot contact. En precies daar begon iets te veranderen. Dus: geen stukje taart in de brievenbus, maar de uitnodiging iets onverwachts en vriendelijks te doen voor een ander. En daarmee voor ons allen. Doe je mee?
