Teleurstelling over uitblijven alcoholvergunning voor oesterbar op Terschelling. ‘Als een café zonder pils’

Werner Zuurman kan zich wel voor de kop slaan. Toen hij vier jaar geleden na een kleine twintig jaar touwtrekken eindelijk de kans kreeg om het voormalige loodskantoor aan de Willem Barentszkade om te bouwen tot een veelzijdige oesterbar, verzuimde hij bewust meteen een horeca-vergunning aan te vragen.

„Ik ging een kantoorpand in een oesterbar transformeren. Er kwam een winkeltje in, erboven een toeristisch appartement en ik ging raapexcursies organiseren”, vertelt hij. „Een horeca-vergunning erbij zou overvragen worden”, zo werd hem naar eigen zeggen ook geadviseerd. Volgens Zuurman zijn er plekken op Terschelling waar zonder vergunning geschonken wordt. Dat wordt dan gedoogd en jaren later gelegaliseerd.

Maar die vergunning laat ondanks meerdere gesprekken op zich wachten. De verantwoordelijk wethouder is met zijn collega’s en de burgemeester langs geweest en heeft gezegd dat Zuurman de horecanotitie moet afwachten. Die wordt dit jaar in de gemeenteraad besproken. Dan maakt hij kans vanaf 2028 een glaasje wijn bij de oesters te mogen schenken.

„Waarom zo lang wachten, dat moet nu toch ook mogelijk zijn? Dat is voor ons zeer teleurstellend en voor onze gasten onbegrijpelijk. Een oesterbar zonder wijn is als een café zonder pils. Wij zijn de enige oesterbar in de wereld waar je niet een wijntje kan bestellen.”

Het was zo’n mooi concept dat hij had bedacht. Voedsel uit een korte keten. Hij knikt voor zich uit richting de Waddenzee. „Vanochtend heb ik daar zeshonderd oesters geraapt. Die laat ik daar hangen in netten, dat is een natuurlijke koelkast.”

De hele gemeenteraad was eerder enthousiast over zijn plannen, memoreert hij. Hij is de enige op Terschelling met een raapvergunning, anders waren de oesters misschien wel net als de mosselen door Zeeuwse bedrijven geoogst. „Dan ben je een toeristisch eiland, waar je probeert topgastheer te zijn. En dan krijg je onvoldoende de mogelijkheid.”

Via Instagram en zijn eigen website verzamelt Zuurman nu steunbetuigingen, de teller is de 350 al gepasseerd. Het geeft volgens hem aan dat er behoefte is aan een wijntje bij de oester.

Van gedogen is bij hem geen sprake meer. Zuurman – die zegt te beschikken over een ondersteunende horecafunctie en een ondersteunende detailhandelvergunning – schonk de afgelopen twee jaar wijn, maar daarop is na meldingen gehandhaafd. Op straffe van een dwangsom van 5000 euro is hij ermee gestopt.

Volgens de gemeente beschikt de Oesterfabriek over een bedrijfsbestemming en ligt de zaak buiten het gebied waar horeca is toegestaan. Dat zijn in West-Terschelling de Boomstraat en de Torenstraat, mailt de gemeente. ‘Het huidige horecabeleid biedt daarom geen ruimte voor een horeca- of alcoholvergunning’. Mede om die reden wordt het horecabeleid binnenkort geactualiseerd. ‘Dat hebben wij aan de heer Zuurman uitgelegd’.

Horeca raakt niet alleen aan ondernemerschap, maar ook aan leefbaarheid, openbare ruimte, toerisme en natuur op Terschelling, mailt de gemeente verder. De gemeente zoekt daarin een zorgvuldige balans en neemt in het nieuwe horecabeleid nieuwe ontwikkelingen zoals de Oesterfabriek mee. ‘Daar kan de gemeente nu niet op vooruitlopen’ .

Zuurman vindt dat moeilijk te begrijpen, te meer omdat erbij komt dat de Oesterfabriek na de metamorfose wordt gezien als één van de visitekaartjes van Terschelling. Je ziet het karakteristieke pand vanaf de boot al. Wrang genoeg is zijn aanvraag voor een terrasvergunning afgewezen. Terras zou het zicht op zijn mooie pand belemmeren.

„Wat onbegrijpelijk. Het gaat maar om drie tafeltjes, en nu staan er auto’s voor geparkeerd. Bovendien ligt het pand iets hoger dan de stoep. Waar gaat dit over?”, vraagt hij zich af. „Van onze directe buren heeft niemand bezwaar tegen het terras en ook niet tegen de alcohol bij de oesters.”