Op het ijs van Kardinge heeft straks iedereen een handtekening van Jenning de Boo op z’n helm. ‘Papa, het is kneiterdruk!’

Nog voordat Jenning de Boo (21) op een bankje zijn schaatsen aan heeft gedaan, staan Quinn (7) en Joshua (9) al voor zijn neus. „Mogen we een handtekening?”, vragen ze de Groninger in koor. Met een brede glimlach krabbelt de wereldkampioen op de 500 meter zijn handtekening, naam en een smiley op hun helm.

De twee jongens bedanken hem netjes en lopen met een grote grijns naar hun vader Matthijs van der Zande. „Nu kan ik elke keer terugdenken aan dit moment”, zegt Quinn trots.

De jongens zijn nog zo klein, dat de wereldtitelrace van Jenning de Boo in Noorwegen te laat op tv was. Daar had vader wat op bedacht. „We zaten de volgende ochtend met z’n allen voor de tv om een herhaling te kijken”, vertelt hij. „Ik heb de jongens vooraf niets verteld. Het geschreeuw ging het hele huis door.” En dan lachend: „Dit was om 6 uur ‘s ochtends!”

Kardinge is de thuisbaan van De Boo. De plek waar het voor hem ooit is begonnen. Dinsdag gaf hij op deze plek een schaatsclinic aan meer dan honderd kinderen. Eerst op de langebaan en daarna op de schorttrackbaan. De Boo beoefende in Groningen beide sporten bij Short Track Groningen en ijsvereniging YVG.

In Groningen kreeg hij tussen z’n achtste en elfde les van Jellien Langhout. Zij stond dinsdag opnieuw met De Boo op het ijs. „Het is nog steeds die spontane vriendelijke knul die hij altijd al was”, vertelt ze. Met een grote glimlach aanschouwt ze hoe al die jongeren met grote ogen naar hun held kijken. En hij heeft tijd voor iedereen. „Hij vindt dit oprecht leuk. Het is een heel sociale jongen.”

Aan het einde van de clinic is een meet-and-greet gepland. Iedereen die wil, kan een handtekening scoren en op de foto. Maar waarom zou je daarop wachten? Nog voordat De Boo het ijs in Kardinge afstapt, heeft hij al tientallen keren z’n krabbel gezet. Jet (11) is een van de gelukkigen na de shorttrack clinic. „Ik heb één op mijn helm, op mijn shirt en in een boekje!”, zegt ze blij. Bij de meet-and-greet volgt tientallen minuten lang hetzelfde ritueel. „Papa, het is kneiterdruk!”, zegt een meisje dat achter aan de rij moet aansluiten.

Na een aantal uur handtekeningen zetten is het de vraag of De Boo na een zwaar seizoen meer last heeft van zijn bovenbenen of inmiddels toch zijn hand. „De bovenbenen”, lacht hij. „We hebben vanochtend pittige testen gedaan met het team, dus dat lange staan begin ik wel te voelen. Maar ik vind dit hartstikke leuk om te doen, dus het geeft ook energie.”

De lobbyclub die strijdt voor behoud van de ijsbaan maakte dankbaar gebruik van de aanwezigheid van De Boo. En de wereldkampioen liet zich daar op zijn beurt graag voor lenen. „Wij zijn een schaatsland. Ik ben hier opgegroeid, heb hier leren schaatsen. Kardinge was voor mij superbelangrijk en blijkbaar worden hier wereldtoppers gecreëerd, dus het zou enorm zonde zijn als de ijsbaan verdwijnt.”

En dacht De Boo dat-ie na het zetten van meer dan honderd handtekeningen en het maken van net zoveel foto’s met jonge fans eindelijk met de beentjes omhoog kan? Terwijl de kinderen tevreden weglopen, staan een aantal moeders in de rij. „Nu wij nog.”