Jenning de Boo schrijft geschiedenis en verslaat ‘wonderkind’ Jordan Stolz. 'Ik ben zo opgelucht'

Er was een tijd dat Nederlanders de 500 meter veel te kort vonden. Sprinten was jarenlang amper aan Hollanders besteed. In 2025 is daar allang geen sprake meer van. Zowel bij de vrouwen als mannen klonk vrijdagavond het Wilhelmus voor Femke Kok en Jenning de Boo tijdens de WK Afstanden in Hamar.

Vooral bij de zege van De Boo viel menig mond open van verbazing. De grootheid uit Groningen versloeg de onverslaanbaar geachte Jordan Stolz, het Amerikaanse wonderkind uit Wisconsin.

De Boo - de eerste Nederlandse mannelijke wereldkampioen ooit op de 500 meter - deed dat ook nog eens in een baanrecord, dat al zeventien jaar stond en was gereden door de Canadees Jeremy Wotherspoon: 34,24 tegen 34,31 de toptijd uit 2008. ,,Ik had niet verwacht dat ik Stolz kon pakken, wel dat ik 34,2 kon rijden’’, zei de reus van Reggeborgh toen de spetterende zege op hem was ingedaald. Toen hij uitgehijgd was, stamelde De Boo: ,,Ik ben zo blij, zo opgelucht.’’

Het verhaal van De Boo blijft een van de meest wonderbaarlijkste verhalen van de laatste jaren. Gerard van Velde, coach van Reggeborgh, kreeg twee jaar geleden de tip iets met die slungel uit het shorttrack te gaan doen. Vorig jaar op de WK Afstanden werd hij nog slechts twaalfde op de 500 meter. ,,Ik kom dus van 35,8 naar nu 34,2’’, aldus De Boo. Dat hij ook Stolz de baas is, maakt het verhaal nog meer bijzonder. De 20-jarige Amerikaan heerst al sinds zijn tienerjaren op de kortste afstanden in het langebaanschaatsen. Op een manier die menig concurrent alleen maar frustreerde. Stolz verslaan was onbegonnen werk.

De Boo is sinds vrijdagavond het levende bewijs dat niets onmogelijk is. Hij versloeg dus de ongenaakbare wereldkampioen van 2023 en 2024. Stolz werd weliswaar ziek, een maand geleden, maar dat mocht op het Noorse kunstijs niet meer als excuus worden opgevoerd. Vond de schaatser zelf en ook zijn coach. Met andere woorden, het geeft de schitterende sprint van Jenning de Boo alleen maar meer glans.

,,Ik keek er tegenop om in de laatste rit te starten’’, zei De Boo. Nu wil hij die race alleen maar terugzien. ,,Die ga ik wel duizend keer terugkijken. Er valt een enorme last van m’n schouders. Ondanks een valse start dit presteren. Laatst in Heerenveen bracht me dit van m’n stuk, nu niet. En wat mooi dit, Gerard van Velde heeft nu twee sprintwereldkampioenen in zijn team.’’

Want een uurtje eerder was Femke Kok haar boomlange Reggeborgh-ploeggenoot voorgegaan. De Friezin werd in de wachtkamer gezet omdat ze in de zevende rit moest starten. Een dag eerder was ze tijdens de training gevallen en daardoor snoeihard in de kussens terecht gekomen. Dat speelde haar vrijdagavond nog duidelijk parten. ,,Het was mijn slechtste 500 meter van dit seizoen’’, analyseerde Kok haar race.

Kok kwam na een valse start uit op 37,50. En toen Jutta Leerdam in de rit daarna uitkwam op 37,69 mocht Kok terecht vrezen dat haar derde wereldtitel op rij in rook was opgegaan. Want het baanrecord van 2019 (37,25) was ook niet gebroken. Dat zei veel. Maar dus niet alles. Want olympisch kampioene Erin Jackson beet zich helemaal stuk op haar tijd. Met andere woorden, Kok en Leerdam wonnen het goud en zilver.

Kok was eerder dit seizoen lang uitgeschakeld door een vermoeidheidsvirus. Daar moest ze vrijdagavond nog wel even aan denken. ,,Het is een bevestiging dat ik dus ook met tegenslag kan omgaan. En kan winnen.’’

Leerdam pakte dus totaal onverwacht het zilver. Ze was dit seizoen nog niet eerder zo dichtbij Kok. ,,Als ik niet die paar foutjes had gemaakt, had ik zelfs wereldkampioen kunnen worden’’, concludeerde ze na afloop. Dat biedt hoop voor zondag als haar favoriete 1000 meter op het programma staat. ,,Ik moet nu rustig blijven. Ik voel me in elk geval enorm goed.’’