Martein ‘met e-i’ Wessel (49) uit Emmen was één brok voetbalpassie. Altijd dollen, maar bloedserieus als de bal rolde

Op vakantie in Italië stapte Martein Wessel zo uit het publiek om mee te doen met de straatdansers. ‘Sprechen Sie Deutsch’, vroeg hij soms bij de McDrive, om vervolgens keurig in het Nederlands te gaan bestellen. ‘Mooi, doet u mij dan maar...’. Op straat pardoes neervallen omdat hij zogenaamd tegen een lantaarnpaal was gelopen. Zijn zoons Quinn (21) en Sam (19) keken nergens meer van op.

Dat dollen ging soms tot vervelens toe door, zouden anderen zeggen. Maar nooit voor Quinn en Sam. Die bleven erom lachen. Hun opa, Marteins vader, had dezelfde trekjes. En eerlijk gezegd herkennen ze dat ouwehoeren ook wel bij zichzelf.

Wie heet er nu Martein? Als Marthijn werd hij in 1975 in Emmer-Compascuum geboren. Zijn vader was zo in de ban van numerologie, waarbij letters worden gekoppeld aan getallen, dat het al snel Martein werd. Die schrijfwijze zou meer passen bij het levenspad dat voor hem was weggelegd.

Martein koesterde die spelling. „Met e-i toch”, was het eerste dat Ingrid, de latere moeder van Quinn en Sam tegen hem zei, jaren nadat ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet op een mbo-opleiding. „Ja, die inderdaad”, zei hij blij verrast omdat Ingrid hem nog kende. Quinn heeft als tweede naam ook Martein.

Al in zijn jonge jaren was Martein in de ban van sport. Zijn vader zette hem toen hij nog maar 3 was op een minimotor. Prachtig vond ie dat. Toen het gezin eenmaal was verhuisd naar de Emmer wijk Emmerhout, ging hij nog regelmatig op de racefiets naar zijn oma en opa in zijn geboortedorp. „Opa, ik heb er maar 18 minuten over gedaan”, juichte de 13-jarige dan.

Op tv volgde hij alle sporten. Hij was een wandelende encyclopedie als het om feitjes ging. Uitslagen, standen maar ook welke speler ooit waar naartoe was gegaan; Martein kon het allemaal uit zijn blote hoofd oplepelen. Hij kende alle nummers van de sportteletekstpagina’s uit zijn hoofd.

Maar zijn grootste passie was toch voetbal. Als jochie van een jaar of zes begon hij bij CEC in Emmer-Compascuum, gevolgd door de Emmer voetbalclubs Angelslo en Drenthina. Bij die laatste club regende het successen. Een plakboek vol krantenknipsels getuigt van zijn bepalende rol in het eerste. Dat album was zijn trofee. Zo trots als een pauw liet hij het ook jaren later nog aan iedereen zien.

DZOH in de wijk Rietlanden kwam in beeld toen hij trouwde met Ingrid. Zij had al twee jongens, van wie er één helemaal verzot was van voetbal. Dus werd Martein dik twintig jaar geleden vrijwilliger bij de club.

Ook Quinn en Sam begonnen al jong bij DZOH. Ze schelen twee jaar, dus ze speelden eerst nog in verschillende teams. Martein zette altijd alles op alles om beiden te zien spelen. Hij vroeg het bestuur zelfs de teams van zijn zoons thuis achter elkaar te laten voetballen. Speelden ze uit, dan racete hij van het ene naar het andere sportveld. Hij maakte daar steevast ook een momentje voor zichzelf van: hij wist precies welke kantine in Zuidoost-Drenthe de beste gehaktballen serveerde.

Jarenlang was hij trainer en elftalleider, ook toen zijn beide zoons voor het eerst bij elkaar kwamen in één team: JO-17. Hij was bloedfanatiek tijdens de wedstrijd, schreeuwde zich de longen uit het lijf. Maar had het laatste fluitsignaal geklonken, dan was hij weer de vriendelijkheid zelve. Begripvol, liefdevol; hij bleef niet al te lang stilstaan bij fouten op het veld. Tijd immers om te dollen!

Als ware bourgondiër kon je hem niet gelukkiger maken dan met een barbecue. Biertje erbij, gezellig. Zelfs met kerst werd er wel eens gebarbecued. Misschien niet altijd even verstandig vanwege zijn suikerziekte, die de laatste jaren steeds meer begon op te spelen. Na een wondje dat maar niet genas moest anderhalf jaar geleden zelfs een teen worden geamputeerd. Martein was toen al jaren bij Ria. Na de scheiding van de moeder van zijn zoons had hij bij haar nieuwe liefde gevonden.

Een eigen onderdelenhuis in Drachten, verkoper bij familiebedrijf Mondea (spanplafonds), Pro Elektro (groothandel) en Vebu Technische Groothandel; net als zijn vader zat handel ook in Marteins bloed.

Had hij het niet druk met zijn voetbaljongens, dan waren er wel de jongens thuis die aandacht vroegen. Zijn beide zoons, maar ook de twee jongens die zijn vrouw toen al had. En laat zijn latere vriendin Ria ook nog twee zoons hebben.

Op zaterdag 15 maart appte Martein Quinn en Sam dat hij niet bij het voetbal kon zijn. Hij had een hypo gehad, een lichamelijke reactie als gevolg van een te lage bloedsuikerspiegel. Dat gebeurde wel vaker, maar deze hypo was anders. Hij was verward en zijn ogen stonden raar. In plaats van op zijn telefoon scrolde hij op zijn Dextro-pakje, op zoek naar de teletekstpagina’s voor voetbal. Tot twee keer toe moest Martein na hartstilstanden gereanimeerd worden.

Die zaterdagavond kwamen ook de voetballers van het team van zijn zoons naar het ziekenhuis. Er werd gehuild, maar soms ook gewoon gelachen als er een mooie anekdote voorbij kwam. Het haalde even de druk van de uiterst zorgelijke situatie. Een compleet voetbalelftal dat in het atrium zo meeleefde met de trainer; dat hadden ze nog nooit gezien in het ziekenhuis. Om vier uur ‘s nachts vertrokken de laatsten, om de volgende dag vanaf negen uur weer samen te komen in het atrium.

Maar Martein viel niet meer te redden. Hij werd slechts 49 jaar.

Net zoals anders kwam het voetbalelftal ook de maandag, de dag na zijn overlijden, bij elkaar. Niet om te trainen, maar om gezamenlijk te rouwen. En om een plannetje te smeden om Martein in het eerstvolgende duel zo goed mogelijk te eren.

Laat dat nu uitgerekend de wedstrijd tegen Drenthina zijn, de club waar Martein zijn grootste triomfen vierde. In voetbalshirts met daarop ‘bedankt Martein’, en Quinn en Sam ook nog eens met zijn lievelingsnummer ‘8’ en ‘papa’ erop, mocht het elftal bij wijze van uitzondering op het hoofdveld aantreden. Quinn scoorde twee keer, Sam benutte een penalty maar ook Drenthina schopte er drie in.

Met 3-3 op het scorebord en nog vijf minuten te spelen werd Quinn met een diepe pass weggestuurd richting het 16-metergebied. „Gaan, gaan”, klonk het vanaf de zijkant. „Dit is jouw moment!” Met een mooie beweging draaide Quinn zich vrij en trapte de bal met een uitgekiende boog precies in de hoek.

Een wereldgoal, rechtstreeks uit een jongensboek. Alleen was dit niet verzonnen.