Fotograaf Karin Broekhuijsen (70) uit De Kiel zit vijftig jaar in het vak. 'Waar ik ben, is mijn camera'

Praat je met Karin Broekhuijsen dan ben je zo een uur verder. Of twee. Haar spreektempo ligt hoog en haar enthousiasme werkt aanstekelijk. Over de Drentse natuur en allerlei weerverschijnselen raakt ze niet gauw uitgepraat.

„Even het gordijn een stukje dicht, het licht is behoorlijk fel.” Haar lange grijze haar hangt in een staart langs haar schouder als ze het gordijn naast de keukentafel naar zich toetrekt. Of ze zich anders overbelicht voelt? Ze schiet in de lach. Ze wil best praten over zichzelf, maar heel persoonlijk hoeft het ook niet weer te worden. Niet alles hoeft in de krant.

„Mensen denken vaak dat ik een hard persoon ben. Waarom weet ik niet precies, want ik ben juist heel gevoelig. Ik ben wel direct, toch een beetje de Veenkoloniale inslag, maar ook behoorlijk onzeker”, bekent ze. „Ik denk dat van vroeger komt. Mijn vader zei vaak: ‘Dat kun jij niet, ik doe het wel even voor je’. Dat deed hij niet met een slechte bedoeling hoor, hij wilde me juist helpen. De meeste mensen zien die onzekerheid niet. Uit zelfbescherming heb ik een muurtje om me heen gebouwd.”

,,Ik ben geboren in het ziekenhuis in Groningen. Het eerste half jaar van mijn leven woonden we in Roden en daarna verhuisden we naar Valthermond. Daar kreeg ik een zusje toen ik 5 was. Zij overleed een jaar later. De oorzaak is nooit duidelijk geworden. Op mijn 7de werd mijn broertje geboren en verhuisden we naar Klijndijk vanwege het werk van mijn vader; hij was politieagent. In Klijndijk hebben mijn ouders nog een dochtertje gekregen, maar zij is dood geboren.”

„Ja en het lastige was dat er niet over gesproken werd, ook niet met mij. Mijn zusjes waren er niet meer, klaar. Dat was toen zo anders dan tegenwoordig. Maar omdat mijn ouders al twee dochters hadden verloren, waren ze voor mij heel streng. Doodsbenauwd dat ze mij ook kwijt zouden raken. Met andere woorden: ik mocht niks. Ik heb geen bioscoop of discotheek van binnen gezien. Ik mocht niet slepen op oudjaarsavond, wat ik zo graag wilde. Mijn broertje mocht dat wel, want dat was een jongen....”

„Ja, bijzonder he. Maar dat heb ik wel moeten bevechten. Ik heb beloftes moeten doen aan mijn vader. Ik mocht geen drugs, geen alcohol en ik moest als maagd terugkomen. Nou dat was geen probleem, ik was daar niet in geïnteresseerd, ook niet in jongens. Bovendien kwam ik terecht in een heel streng christelijk gezin: we zaten de hele zondag in de kerk en op woensdagavond weer. Verder was ik altijd op school te vinden. Ik fotografeerde onder meer allerlei sportwedstrijden; ze deden daar zoveel. Ik legde alles vast.”

„Dat weet ik niet. Op mijn 10de begon ik foto’s te maken met de camera van mijn ouders. Op die leeftijd doe je gewoon wat je leuk vindt en vraag je je niet af waarom. Op de mulo in Emmen was een fotoclub. Daar ging ik bij. Toen had ik al een eigen camera gekregen van mijn ouders. In Amerika had ik op school het vak journalistiek. Ik heb nooit een letter geschreven, maar wel heel veel foto’s gemaakt. Aan het eind van het schooljaar werden allerlei prijzen uitgereikt en toen kreeg ik de Photographer of the Year award. Ik was overal en nergens met die camera, dat was mijn lust en mijn leven. Het jaar daarna ben ik gelijk fotografie gaan studeren in Den Haag.”

„Ja, ik sta vijftig jaar ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Op 10 september 1974 schreef ik mij in als fotograaf. Ik was 20 destijds, wat toen gold als minderjarig. Officieel moest ik eerst toestemming vragen bij de rechter, maar de KvK-medewerker vond dat niet nodig.”

„Portretfotografie en trouwreportages. Mijn eerste bruidspaar trouwde op 1 november 1974. Ik heb dat werk gedaan tot Covid kwam. Ik dacht: ik wil niet ziek worden. Toen het virus oplaaide, trok ik mij zoveel mogelijk terug uit de bewoonde wereld.”

„Toen mijn kinderen – nu veertigers – klein waren, fotografeerde ik al heel graag landschappen. ’s Zomers sliepen zij uit en dan ging ik vroeg op pad om bij zonsopkomst foto’s te maken. Het was een momentje voor mijzelf. Toen we in 2000 hier in De Kiel kwamen wonen, ging ik vaker wandelen ’s ochtends vroeg en nam ik mijn camera mee. Een buurvrouw zei een paar jaar later: ‘Goh, je moet eens foto’s opsturen naar RTL als weerfoto’. Zo is het begonnen. Ik zag het ene weersverschijnsel na het andere en ging dan opzoeken wat het precies was. Ik ging ook foto’s leveren aan RTV Drenthe en Meteo Consult. In 2009 bracht dat weerinstituut een boek uit met veel werk van mij erin. Via Meteo Consult heb ik meteorologen Reinout van den Born en zijn vrouw Grieta Spannenburg, de tekstschrijvers van mijn latere boeken, leren kennen. Zij moedigden mij aan om zelf een boek uit te brengen. Dat werd Buitengewoon betoverend weer in beeld in 2011.”

„Ik ben een tijd ziek geweest. In 2009 zijn mijn darmen gescheurd, omdat er een kronkel in zat. Ik belandde in het ziekenhuis. Ze dachten allemaal dat ik de pijp uit ging, maar dat was ik zelf nog niet van plan. Ik ben meerdere keren geopereerd. Daar in het Scheperhotel in Emmen, zoals ik het altijd noem, zag ik in 2009 voor het eerst lichtende nachtwolken. Ik kende het fenomeen wel, maar had het nog nooit in het echt gezien. Op een nacht werd ik wakker, keek ik naar buiten en dacht: ooh, dát zijn ze! Ik ben met een kopje melk voor een groot raam op de afdeling in een rolstoel gaan zitten kijken. Ik vond het zó waanzinnig. Sindsdien ben ik ze gaan fotograferen en dat doe ik nog steeds.”

„Ja, en ik kreeg meerdere keren complicaties waardoor ik terug moest naar het ziekenhuis. Begin 2010 ben ik weer geopereerd. Ik heb destijds drie maanden met een open buikwond gelopen. Maar ik ben zo verknocht aan de fotografie dat ik, ondanks dat, het kruiende ijs wilde vastleggen dat in februari dat jaar te zien was op het IJsselmeer. Mijn echtgenoot is met me mee geweest. Dat was 2 kilometer lopen in de kou en heel pittig, gezien mijn conditie, maar het is gelukt. En met mijn gezondheid is het goedgekomen. Een jaar of zes geleden kwam ik een ayurvedisch arts tegen. Die heeft mij voedingsadvies gegeven. Daar houd ik me aan en dat werkt echt. Ik gebruik geen suiker meer, drink geen frisdrank, koffie of alcohol en eet geen vlees. Ik heb meer energie dan tien jaar geleden, echt ongelooflijk! Gezond eten en leven staat bij mij op één.”

„Van de zomer heb ik allerlei verschillende heidevelden in Drenthe gefotografeerd. Prachtig! Maar ik weet nog niet wat ik ermee ga doen. Ik ben na de storm die op 24 augustus over Drenthe raasde ook een aantal keren met Reinout op pad geweest om stormschade vast te leggen. Het weer speelt ook nog steeds een hoofdrol in mijn landschapsfoto’s. Afgelopen zomer waren we bij vrienden in Zwitserland. Ze wonen op een berg. Toen we er net waren, was het eten klaar, maar ik moest eerst een waanzinnige bui die eraan kwam fotograferen. ‘Jongens, jullie gaan maar aan tafel. Ik heb even geen tijd’, riep ik. Als ik eerst ging eten, was die bui weg! Ja, de camera gaat altijd mee. Waar ik ben, is dat ding. Behalve als we naar de supermarkt gaan.”

„Mijn vijf boeken, dat de WMD het kantoor in Assen helemaal vol heeft hangen met mooie Drentse landschappen van mij en de openluchttentoonstelling van mijn werk, die tot eind oktober in het Rensenpark te zien is. Dat vind ik een cadeautje! Dertig werken staan er, 2 meter breed en 1,5 meter hoog. Ik hoop dat er heel veel mensen komen kijken. Ik laat er onder meer de lichtende nachtwolken zien. Een plaatje.”