Fotografe Karin Broekhuijsen uit De Kiel dolblij met expo in voormalig dierenpark in Emmen. Hier kreeg ze verkering met Bart

Of het oude dierenpark voor haar een bijzondere locatie is? Nou, driewerf ja! Hier bloeide in haar tienerjaren de liefde voor de fotografie op, hier werkte ze om geld voor haar liefhebberij te verdienen én hier kreeg ze verkering met haar man Bart. „Ik vind het zo mooi dat ze mij hebben gevraagd om hier te exposeren. Echt heel gaaf.”

Karin Broekhuijsen nam als 10-jarige meisje geregeld de camera van haar ouders ter hand. Die vonden dat maar niks, want veel te duur. In die tijd moest je nog fotorolletjes kopen en laten ontwikkelen.

Een paar jaar later hing de vlag er anders bij. Broekhuijsen zat ondertussen op de mulo in Emmen, aan de Baander, waar een fotoclub was.

„Ik dacht: Dit is mijn kans! Mijn ouders vonden het goed en ik kreeg een kleinbeeldcamera voor mijn verjaardag. Op school was een donkere kamer, waar we foto’s ontwikkelden. De tekenleraar, meneer Jansen, leidde de club. Hij nam ons vaak mee naar de dierentuin, waar de school een abonnement op had.”

Eén foto die ze daar maakte, kan ze zich nog goed herinneren. Het fotomodel was een imposante mannetjesleeuw. „Ik heb die leeuw dwars door het gaas heen gefotografeerd. Ik vond het zo indrukwekkend! En zo stoer. Tegenwoordig gaan kinderen van 7 al naar Timboektoe, maar toen niet. En tegenwoordig zien kinderen de hele wereld voorbij komen op hun mobieltjes, maar wij hadden geen internet of niets.”

Na de mulo ging Broekhuijsen een jaar naar Los Angeles, waar ze meedeed aan een uitwisselingsprogramma voor scholieren. Ze volgde er onder meer het vak journalistiek. „Maar ik heb nooit een letter geschreven. Ik was alleen maar aan het fotograferen. Elke sportwedstrijd, elke activiteit, wat er ook maar te doen was op school: ik was erbij.”

Ze wist het zeker: als ze eenmaal terug in Nederland was, wilde ze een opleiding in de fotografie doen. Haar ouders gingen naar Den Haag om haar in te schrijven bij de mts voor fotografie. „Ik moest foto’s vanuit Amerika opsturen die ze konden laten zien.”

Broekhuijsen werd toegelaten en nam een bijbaan in het Noorder Dierenpark. „Ik wilde ‘s weekends sowieso niet in Den Haag blijven. Ik hou niet van steden, behalve van New York. Ik werd gek in Den Haag.”

Elk weekend en alle schoolvakanties werkte ze in Emmen om het benodigde materiaal, zoals fotorolletjes en ontwikkelaar, te kunnen kopen. „Ik heb in het dierenpark eerst een jaar ijsjes verkocht en mocht daarna films draaien in de filmzaal bij het aquarium. De films moesten er met de hand opgezet worden, aangezet en na afloop teruggespoeld. Tijdens de film zat ik een half uur te wachten en maakte ik huiswerk.”

In datzelfde dierenpark werkte ook Bart Broekhuijsen, die al sinds de middelbare school een oogje op haar had. „Hij ging speciaal bij de fotoclub om mij vaker te kunnen zien. Voordat ik naar Los Angeles ging, hadden we wel eens wat gezoend, maar ja, ik ging weg voor een jaar. Eenmaal terug spraken we af. We gingen naar de dierentuin, op 1 april, weet ik nog. We waren in het apenhuis toen het gebeurde. Er was niemand, behalve wij. Het is nooit meer overgegaan.”

Welke apen er in het apenhuis waren? „Ik heb werkelijk geen idee. Ik was met andere dingen bezig”, lacht ze. „Ik was mijn vriendje aan het ontdekken.”

Binnenkort worden er dertig uitvergrote foto’s van haar geplaatst, op het eiland tegenover het voormalige paviljoen. Stichting Pentafoor, die vaker foto-exposities organiseert, heeft hier speciale frames voor van 2.10 bij 1.50 meter. „Ik was verrast dat ze mij vroegen, omdat ik niet uit Emmen kom. Meestal zijn de tentoonstellingen van fotografen uit Emmen. Ik heb er bij het kiezen van de foto’s wel voor gezorgd dat er behoorlijk wat van Emmen en omgeving zijn.”

Dat selecteren was nog een hele klus. Broekhuijsen heeft een enorme voorraad aan foto’s van het Drentse landschap. Vijf fotoboeken zijn er ondertussen verschenen vol foto’s van haar.

„Ik heb niet alleen geput uit foto’s die in mijn boeken staan, maar ook uit andere. Er zitten bij de expositie dus ook echt nieuwe, die mensen nog niet gezien hebben, zoals foto’s van het noorderlicht en lichtende nachtwolken. Maar wat was het lastig! Tot een paar dagen voor het inleveren ben ik nog aan het switchen geweest.”

De werken komen in series van drie bij elkaar te staan, die qua sfeer bij elkaar passen. Het zijn merendeels landschappen. Geen dieren, met het oog op het verleden van deze plek? „Nou, de organisatie vroeg landschappen. Er zit één set bij met dieren ín een landschap: de Stroomdal-schaapskudde in het Kniphorstbosch, een Schotste hooglander in de Mepperhooilanden en een zwaan in het Hunzedal. Dat is zo’n mooi plaatje!”

Ze wil het perfecte beeld vastleggen en heeft daar veel voor over. Op de gekste tijden trekt ze erop uit, omdat net dan de weersomstandigheden haar naar de zin zijn. „Soms is het ook mazzel hebben, hoor. Dat er net mist komt opzetten of zonnestralen achter de bomen vandaan piepen. Bart heeft het direct door als de omstandigheden mooie foto’s op lijken te leveren. ,Je wilt zeker weg nu?’, vraagt hij dan. En dan gaan we. In het donker gaat hij met mij mee.”

Wat ze eigenlijk wil, met dat perfecte beeld, is de schoonheid van Drenthe tonen. „Ik wil laten zien hoe mooi het hier is en waar we zuinig op moeten zijn. Ik heb er zin in om de komende tijd mijn landschappen aan te vullen. De bloeiende heidelandschappen bijvoorbeeld. Het licht en het weer zijn telkens anders. Het verveelt nooit.”