Robin leert als een eend te zijn | column Froukje Jackson

Ze beginnen als stipjes in de lucht, komen snel dichterbij en nemen de vorm aan van eenden. Een laatste diepe duikvlucht om goed te kunnen landen en daar dobberen ze, in onze vijver. Elk jaar rond deze tijd worden we vereerd door hun bezoek. We hebben ze George en Mia gedoopt, dit mooie eendenstelletje, en volgen op de voet wat ze doen. Een aangenaam tijdverdrijf in huize Jackson. Tevens een teken dat de lente écht van start is gegaan.

Robin kijkt mij verbaasd aan als ik haar vraag wat ze weet over eenden. Ze ziet, begrijpelijkerwijs, niet zo snel de overeenkomst tussen haar klachten en deze dieren. Na een behandeling in verband met kanker is ze aan het re-integreren. Robin ervaart moeite om haar energie te verdelen over de dag. De bedrijfsarts heeft haar bij ons aangemeld. Als ze niet goed oplet, eindigt ze halverwege de middag in bed met de gordijnen dicht en blijft ze daar de rest van de dag. Ze heeft al van alles geprobeerd, en dat helpt wel een beetje, maar uiteindelijk komt de energie onvoldoende terug, en dat is niet hoe Robin het leven voor zich ziet.

Op haar werk bij een grote supermarktketen staat Robin bekend om haar ambitie. Haar inzicht in de processen en haar neusje voor kleine, slimme manieren van verbetering. Tijdens haar ziekteperiode zijn haar werkzaamheden overgenomen door haar collega’s, en nu ze er weer is, jeuken haar vingers om aan de slag te gaan.

Ze is een harde werker en voelt zich verantwoordelijk. Daar liep ze voor ze ziek werd natuurlijk ook wel eens tegenaan, maar dan had ze de energie om zelf een taak even af te ronden, een vergadering voor te bereiden, of even wat langer door te werken. Nu ze weer aan het werk is, probeert ze haar grenzen beter aan te voelen, omdat ze denkt dat daar winst te behalen valt. Zo gaat ze gelijk naar huis, zonder iedereen eerst gedag te zeggen, omdat ze voelt dat dat haar moe maakt. Of gaat ze na een dag werken niet mee naar een etentje met collega’s. Dat voelt goed en helpend, en toch blijft ze er na een beslissing over malen en piekeren.

En daar komen George en Mia weer in beeld. Want zij beschikken over een prachtig talent: ze kunnen dankzij hun vettige verendek het water van zich af laten glijden. Gaan ze kopje onder, zijn de druppels een moment later alweer van hun lijf verdwenen. En daar hebben we gelijk de kern van Robins probleem te pakken: het lukt haar niet om zaken van zich af te laten glijden. Ze geeft actief haar grenzen aan en blijft er toch de rest van de dag in haar hoofd mee bezig, waardoor het een stiekeme energievreter wordt.

Robin besluit een sticker van een vrolijke en grappige eend op haar beeldscherm te plakken: Ze kiest op een dag wat ze aankan, schudt zich mentaal uit, en laat het restant als een waterdruppel van zich afglijden.