Sanne Kuipers (31) wilde van betekenis zijn, maar haar fijne leven eindigde te vroeg. ‘Geniet maar een beetje extra voor mij’ | In memoriam

Het is een eigenaardig toeval. Op de basisschool in Dalen zaten in één klas twee Olympische topsporters, Ilse Paulis en Tom Egberink. En van die klas moesten vier leerlingen op jonge leeftijd al het gevecht aan met kanker. Sanne Kuipers was één van hen, ze overleed vorig jaar. Zoals iemand tegen haar ouders zei: ‘De mooiste bloemen worden het eerst geplukt.’

Sanne is mooi, als baby al. Daar wil ze niets mee, het is een leuke bijkomstigheid. Ze wil niet op de voorgrond, maar als ze zich veilig voelt kan ze heerlijk eigenzinnig zijn. Zo wil ze als kleuter geen broeken aan. Rokken en jurken, en met die maillots redt ze zich wel. Ze wil echt een meisje zijn.

Het is een gelukkig gezin. Haar broer Nick is vier jaar ouder. Broer en zus halen, zoals dat gaat, het beste maar ook het slechtste in elkaar naar boven. Er worden tv-kabels losgetrokken om elkaar te sarren, maar evengoed maken ze gezellige tripjes naar Duitse supermarkten. De donderdagavond, als moeder werkt, is voor papa. Ook als ze volwassen is. Dan bakken vader en dochter samen pizza en praten over van alles.

Op jonge leeftijd zit ze al op gymnastiek en ze vindt turnen ook mooi. ‘Daar wil ik op’, besluit ze. Dat ze gevraagd moet worden, is voor haar bijzaak. Ze wordt inderdaad gekozen voor de selectie en wordt op haar niveau Drents kampioen. Toch is dat niet haar hoogste doel. Als ze in de sporthal de speaker hoort zeggen dat Sanne Kuipers nummer 1 is geworden, zegt ze: „Ik dacht even dat er nog een andere Sanne Kuipers meedeed.”

In een schriftje op de basisschool schrijft ze wat wel haar hoogste doel is: ‘Ik wil met kleine kinderen werken’. Met haar neefje Tim is ze twee handen op een buik. Maar het gaat niet vanzelf. Sanne is faalangstig in het leren, ook al haalt ze op jonge leeftijd op de turnvereniging de cursus hulptrainer met vlag en wimpel. Ze is heel erg sociaal en kan daarmee haar onzekerheid camoufleren.

Na het vmbo doet ze de opleiding SAW-kinderopvang. Zo komt ze als stagiaire bij kindcentrum Zus en Zo in Nieuw-Amsterdam. Na haar studie krijgt ze daar een vaste baan en ze werkt ook tijdelijk bij kinderdagverblijf Hoi Piepeloi in Barger-Oosterveld.

Ze heeft echt gevoel voor kinderen. Ze maakt gemakkelijk contact met ze, ziet wat ze nodig hebben. Ze begrijpt waar hun gedrag vandaan komt. Kinderen zoeken bevestiging bij juf Sanne en ook ouders voelen zich prettig bij haar. „Hoe kan ik voor de kinderen meer betekenen?” is haar belangrijkste vraag.

Tijdens haar werk merkt ze hoe belangrijk scholing is. Sanne, die school vooral als noodzakelijk kwaad kent, gaat een mbo-5-opleiding doen en wordt coach binnen het team. Waar ze eerst nog aarzelt over wat ze wel en niet kan zeggen of doen, lukt het haar al snel om op een positieve manier ook moeilijke zaken aan de orde te stellen. Ze kan mensen een spiegel voorhouden en denkt mee over de toekomst van het kinderdagverblijf.

Sanne is via de opvang ook betrokken bij het Veilig Thuis-project, om mishandeling thuis vroeg te signaleren. Maar nog is het niet genoeg. Om verder te professionaliseren begint ze de hbo-opleiding Social Work en ze haalt haar propedeuse.

Vanaf de middelbare school heeft ze een grote vriendinnengroep om zich heen. Elf, twaalf meiden die geen feestje missen en ’s weekends uitgaan in Coevorden. Ze tennist en fitnest met een aantal van hen en gaat met de meiden vaak op vakantie, bijvoorbeeld naar Chersonissos. Lang leve de lol, maar ze zijn tegelijkertijd ook serieus. Begonnen op het vmbo stromen velen van hen door naar het hbo.

Sanne heeft in de groep een verbindende rol. Ze kan met iedereen praten en goed luisteren. Daardoor weet ze de meeste intieme details van haar vriendinnen. Zelf houdt ze de mannen liever nog op afstand. Letterlijk. Als de vriendinnen Sanne eindelijk zo ver hebben dat ze op datingsite Tinder gaat, toont ze alleen belangstelling voor het profiel van een jongen die  „een veilige veertig kilometer” bij haar vandaan woont.

Tijdens haar studie en werk heeft Sanne thuis gewoond en flink gespaard. Op haar 23ste kan ze daardoor een eigen huis kopen in Emmen. Samen met haar vader stript ze de woning volledig en maakt er een paleisje van. Was het thuis op haar kamer nog wel eens rommelig, in haar eigen huis krijgt alles een keurig plekje. Kater Jip wordt haar huisgenoot.

Alles gaat goed, kortom. Totdat Jip in maart 2022 op haar borst springt en ze daardoor een vreemde bult ontdekt. Ze is 29, niet de leeftijd om bij zoiets meteen in paniek te raken. Maar in het ziekenhuis hebben ze slecht nieuws. Triple negatieve borstkanker, een zeldzame, maar erg agressieve vorm die vooral jonge vrouwen treft. Met een uitzaaiing naar het borstbeen.

Met chemo in het vooruitzicht wordt ook al snel duidelijk dat Sanne waarschijnlijk zelf geen kinderen zal krijgen. Maar na een paar dagen van diep verdriet begint ze toekomstgericht aan zestien chemokuren. Met een coldcap op het hoofd, die de werking van chemische middelen in de hoofdhuid kan beperken waardoor je niet of minder kaal wordt. Haar mooie bos haar is een deel van haar identiteit.

Het haarverlies kan helaas niet worden voorkomen. Maar de chemokuren slaan aan, een operatie en bestralingen volgen en het ziet er goed uit. Als ze 30 december 2022 30 jaar wordt, organiseren haar vriendinnen een surpriseparty. Sanne wil verder, ze werkt weer en besluit ook haar hbo-studie weer op te gaan pakken.

Een jaar lang gaat het goed. Half december 2023 voelt ze iets in haar oksel. Een nieuwe serie chemokuren volgt, totdat in april 2024 duidelijk wordt dat ze niet meer werken.

De klap komt heel hard aan. Maar Sanne besluit, zonder het hardop uit te spreken, dat ze de laatste maanden van haar leven iedereen zoveel mogelijk fijne herinneringen wil bezorgen. Ze wil het laatste stuk van haar leven niet te zwaar maken.

 „Ik hoorde van een vriendin dat je fysiek gezien maar twee minuten heel hard kan huilen”, zegt ze nuchter. Ze heeft een mooi leven gehad, vindt ze, ook al is het veel te kort.

Ze doet mee aan de Walk & Dance to Fight Cancer in Emmen met al haar vriendinnen, collega’s en familie. Ze is op het Hello-festival. Tijdens het teamuitje van het kinderdagverblijf is ze zelfs nog even op een stormbaan te vinden. Ze geniet van het leven, zoals ze dat altijd heeft gedaan.

Een week voordat ze ineens hard achteruitgaat en uiteindelijk euthanasie omarmt als verlossing uit haar pijn, is ze samen met haar vriendinnen. Ze maken lol, bekijken gekke foto’s en filmpjes, gieren van de pret. Ze delen dierbare herinneringen. Ze ziet er zo goed uit dat het nauwelijks te bevatten is dat ze is uitbehandeld. Als ze naar huis gaan zegt ze tegen iedereen: „Geniet in het leven maar een beetje extra voor mij.”