Kleurige verrassingen in Voorlinden: aaibare landschappen en overal badpakmeisjes | Kunst kijken met Eric Bos

Onbekende verrassingen, daarin is Museum Voorlinden in Wassenaar goed. In het in huis halen van spannende installaties en tentoonstellingen van binnen- en buitenlandse kunstenaars van wie je nog nooit van hebt, maar die bijzondere dingen maken.

Zoals op dit moment de Franse kunstenaar Claire Tabouret (Pertuis, 1981). Een primeur, want het is haar eerste grote museale tentoonstelling met schilderijen, beschilderd namaakbont, bronzen sculpturen, plexiglas en keramiek.

Gender, identiteit en jeugdherinneringen zijn haar onderwerpen, op een heerlijk kleurige en originele manier verbeeld. Neem de herinneringen aan het zwembad: heel herkenbaar, zoals je je kwetsbaar en rillerig verhoudt tot de glanzend witte betegeling, de harde geluiden, het schrille gefluit van de badmeester, alsof je op legerkamp bent.

Overal kom je badpakmeisjes in Voorlinden tegen, als groep, individueel, geschilderd of meer dan levensgroot als beschilderde sculpturen. En je hoort en ziet het goed, er sijpelt water tussen hen in.

Tabouret schildert veel portretten en zelfportretten waarin de kwetsbaarheid en kracht van jonge meisjes en vrouwen het onderwerp vormen. Bij een portret van een jonge vrouw als vampier, het bloed van haar laatste maaltijd zit nog om haar mond gesmeerd, loop je liever een blokje om voordat je haar durft aan te spreken.

Om te benadrukken dat het gaat om de opgroeifase naar het volwassen worden, schildert Tabouret veel gezichten als poppengezichtjes, met ogen en monden in simpele stippen en streepjes. In dat opzicht zijn ze wat saai en vlak, vooral in groot opgezette groepsportretten schakelt dat alle kinderen gelijk.

Maar al bij de kennismaking met het eerste portret op de tentoonstelling blijf je hangen. Hoe het geschilderd is, met haastige, rake vegen, simpel opgezet, maar met spannende kleurlaagjes en met toevoegingen van stukjes neonkleur in plaats van het bladgoud uit oude tijden.

Dat komen we vaker tegen in haar werk en dat geeft alles net die brille die haar onderscheidt van het gewone. Haar grote schilderijen op nepbont-landschappen, daar blijf je verbaasd naar kijken. Kleur en structuur op zachte vachten, die daardoor doen denken aan gobelins. Aaibare landschappen zijn het geworden.

Haar werk is romantisch te noemen, maar soms ook confronterend, stripachtig, mysterieus, duister en ontwapenend. Steeds is daar weer het verhaal dat achter of onder de verf verborgen ligt. Je voelt, meer dan je ziet, ook haar grote verwantschap met de kunstgeschiedenis. Als je geïnspireerd en met een opgewekt humeur de tentoonstelling verlaat, overheerst de sterke behoefte om zelf lekker te gaan schilderen.

Claire Tabouret is overigens niet onopgemerkt gebleven. Ze exposeerde al eens op de Biennale van Venetië en nu mocht ze glas-in-loodramen van de in 2019 door brand beschadigde Notre-Dame in Parijs ontwerpen en uitvoeren, in opdracht van president Macron en de aartsbisschop van Parijs. Daarin zien we dezelfde kleurigheid en gender terug als op haar schilderijen. Eind dit jaar worden ze onthuld.