Jolien Knollema (23) uit Haren is niet langer het broekie van Oranje. ‘Boven de 20 punten kan de bal naar Jolien, die maakt ‘m wel’

Achteroverleunen, dat is niks voor Jolien Knollema. De passer/loper blonk dit seizoen uit bij Il Bisonte Firenze, leerde Italiaans en besteedde veel tijd in het krachthonk om haar kwetsbare rechterschouder te versterken. Nu staat ze op Papendal gretig in de startblokken voor een pittige wereldreis met de nationale selectie. Na de zomer wacht bovendien een nieuwe club, in een nieuw land.

„Mezelf uitdagen, nieuwe prikkels zoeken. Dat is goed voor mij”, zegt Knollema met een grote lach. In Florence zou de Harense, verdeeld over twee perioden, aan haar derde seizoen bij dezelfde club beginnen. Dus volgt straks een transfer. Over haar volgende bestemming mag ze nog niets zeggen, maar aan de verworven Italiaanse vocabulaire zal ze er weinig hebben. „Het moet niet te gemakkelijk zijn, niet te bekend.”

Die voorwaarde gold niet voor de korte vakantie die de volleybalster genoot. Heerlijk in het ouderlijk huis. Vaste prik met vader, moeder en zus aan het Paterswoldsemeer. „Dat is mijn thuisbasis. Daar ga ik altijd naar terug.” Net zo vertrouwd voelt het nationale trainingscentrum in de bossen bij Arnhem. „Alsof ik niet ben weggeweest. Heel fijn om hier weer gewoon volle bak te kunnen beginnen.”

Dat was vorig jaar wel anders. Bij een ongelukkige beweging tijdens een simpel tennisspelletje blesseerde Knollema haar schouder. Een operatie dreigde.

„Er waren heel veel meningen van heel veel mensen. Het was onzeker of ik na zo’n ingreep zou kunnen terugkeren op niveau. Gelukkig laat ik me niet zo snel in een hoekje drukken of in een bepaalde richting pushen. Met de medische staf van het Nederlands team en sportarts Peter Vergouwen besloot ik om me te richten op behandelingen en krachttraining.”

Het leidde in 2025 tot een ongewone zomer. „Heel anders dan ik me had voorgesteld. Ik kon ineens thuis bij mijn ouders wonen, mijn zus en vrienden waren dichtbij. Voor het eerst in zeven jaar kampeerde ik een weekendje met mijn moeder. Ik kon een dagje weg met mijn zus. Zo hoefde ik de revalidatie niet alleen te doen, dat was heel fijn.”

De gekwetste schouder was nog niet 100 procent, niettemin speelde Knollema bij Firenze haar beste seizoen tot nu toe. De club greep met een negende plek maar net naast de play-offs. „Ik heb alles gespeeld en het ging echt heel goed. Ik ben trots op wat ik daar heb laten zien. Meerdere wedstrijden werd ik verkozen tot MVP, de meest waardevolle speler. Die erkenning is mooi.”

De 1,89 meter lange volleybalster durfde het spel meer en meer naar zich toe te trekken. „Ik ben gegroeid als persoonlijkheid. Vooral door acties te maken op belangrijke momenten boven de 20 punten in de set. Mijn teamgenoten wisten: nu kan de bal naar Jolien, want die maakt hem wel. Dat heb ik een paar keer laten zien.”

Knollema hoopt die lijn door te trekken bij Oranje. Vanaf vrijdagavond speelt ze met de nationale ploeg drie oefenduels in Apeldoorn om de Four Nations Cup, daarna wacht in juni en juli de Volleyball Nations League in Brazilië, Thailand en Servië. Het EK begint eind augustus in Azerbeidzjan.

„Een intens schema”, zegt de 23-jarige international. „Het is echt niet allemaal leuk en echt niet allemaal mooi. Jetlags, je bent moe, wordt fysiek zwakker. Maar ik zie er niet tegenop. Het zou heel mooi zijn als we de finaleronde van de Nations League halen. Ik ben vooral blij om weer bij dit project te zijn, met een team in opbouw. Daar probeer ik zoveel mogelijk van te genieten. Het is bijzonder om samen dit avontuur te beleven.”

Die reis begon ooit bij Oranje Nassau in Groningen. Daarna volgde Sudosa-Desto in Assen en ging Knollema met 16 jaar het huis uit, voor een debuut in de eredivisie bij Eurosped. Twee jaar later trok ze naar Italië. Alleen. Stilaan is het meisje dat op 12-jarige leeftijd begon met volleyballen uitgegroeid tot een zelfbewuste kracht in het Nederlands team.

„Ik was altijd het jonkie van het team, maar ik merk dat mijn plek in onze jonge groep een beetje verandert. In positieve zin. Ik heb zin om de meiden te sturen, zonder mezelf te vergeten. Het is niet dat ik een of andere wereldster ben.”

Haar hardop uitgesproken doel: de Olympische Spelen van LA in 2028. „Daar train ik elke dag voor”, zegt Knollema resoluut. „De vorige Spelen in Parijs waren verschrikkelijk gaaf. Het mooiste wat ik heb meegemaakt in mijn carrière, een magische omgeving. Alle sporters kwamen voorbij. We gingen op de foto met Rafael Nadal, speelden wedstrijden met de koning op de tribune. Dat wil ik nog een keer.”

En dus laat de Harense Italië achter zich, op zoek naar nieuwe beproevingen. „Na mijn carrière wil ik het idee hebben dat ik er echt alles heb uitgehaald. Dat ik alles heb geprobeerd wat ik leuk zou vinden of wat  goed voor me is. Daar streef ik naar.”