Chaos en geen 80 liter bier: hoe een bizar wieleravontuur in Engeland eindigt bij de konijnen in Beilen

De Koningsronde in Beilen werd logischerwijs altijd verreden ín Beilen zelf, met start en finish ongeveer ter hoogte van de tennisclub, aan de Sportlaan. Door wegwerkzaamheden behoorde dat voor de editie van 2026 niet tot de mogelijkheden, er werd een alternatief gevonden in een rondje bij buurtschap Makkum, op een steenworp afstand van Beilen. Het voelt op Koningsdag, met een flets zonnetje erbij, niet per se als een noodoplossing. De start/finish bij de molen, het is een lieflijk decor.

Op het veldje bij die molen worden pannenkoeken gebakken, je kunt er knuffelen met de konijnen van de Beiler kleindierenclub of lekker chillen op een van de stoelen tussen de strobalen als de renners langskomen. Een kleine oase, kortom. Die kan Peter Merx wel gebruiken vanmiddag. De ploegleider (en voorzitter) van de Noordelijke Wieler Vereniging Groningen (NWVG), heeft een hectisch weekend achter de rug. „Poeh, haha, dat kun je wel zeggen, bizar.”

Merx vertrok vrijdag met zes van zijn renners naar Hoek van Holland om daar de boot naar Engeland te nemen. Zaterdag even acclimatiseren en een parcoursverkenning, en dan zondag de Rutland-Melton CiCLE Classic. Een naam die al behoorlijk tot de verbeelding spreekt en zo’n koers is het ook precies. „Over de weg en dan opeens links een weiland in’’, vat Merx het bondig samen als hij met dochterlief even kan ontspannen bij de konijnen – nou ja, hij moet er wel op letten dat kleine Emma geen konijnenvoer in haar oor stopt.  

Het parcours doet denken aan een gravelkoers zoals de Slag om Norg, maar volgens Merx is het nog wel andere koek. „Het waren veel grotere stenen, joh. Je rijdt echt over het erf van boeren. Op een gegeven moment reed ik zo’n strook op en zag ik vier man uit de ploeg met pech staan. Het was chaos, dus je kon wel wat trucs uithalen, maar dit was niet te doen. Sowieso was het chaos achter de koers, in de auto. Toen we in de finalelus zaten, die verhard was, haalden de mecanicien en ik voor het eerst even rustig adem. De hele dag op en af, draaien en keren.”

Van de zes NWVG’ers haalde alleen Joris Reinderink de finish (hij werd knap dertiende) in de koers waar ooit ook namen als Peter Sagan, Mark Cavendish en Mads Pedersen aan de start stonden. Ze grepen ook naast een wel heel bijzondere premiesprint na 80 kilometer: een lokale Engelse brouwer had daar het lichaamsgewicht van de winnaar in bier voor uitgeloofd. „Onze Ier Stefan Caulfield-Dreier had daar wel z’n zinnen op gezet, die is 80 kilo, haha. Maar in de koers was dat zo ongeveer net het moment dat we aan het achtervolgen waren na die pech.” 

Drie van de zes Engelandvaarders staan maandagmiddag ook in Beilen weer aan de start: naast Caulfield-Dreier ook de Japanse Assenaar Hideyuki Takagi en Stijn Reilman. Voor de start in Beilen is het zand nog te ontwaren op de fiets van Takagi.

„We kwamen vanochtend om 8 uur in Hoek van Holland aan en zijn gelijk hierheen gekomen. Ik reed na 65 kilometer lek op een ongelukkig moment. Nou, toen dacht ik: dan kan ik ook nog wel in Beilen rijden”, zegt hij vlak voor het startschot. Op z’n stuur zit nog het stukje tape geplakt waar alle belangrijke sectoren van de koers van zondag opgesomd staan als geheugensteuntje.

Voor de Koningsronde heb je zoiets niet nodig: 45 rondjes van 1,8 kilometer, zo simpel kan het ook zijn. Takagi komt in het stuk niet voor, maar Stijn Reilman zit knap in de kopgroep van tien die voor de zege rijdt in Makkum, met bekende namen als Rick Ottema, Floris Haverdings en Ruud Junior Nagengast, die zijn thuiskoers rijdt.

Zwollenaar Mattanja Woets profiteert uiteindelijk van het kijken naar elkaar en wint de koers. En pakt natuurlijk wat premies, zoals te doen gebruikelijk bij een Nederlands criterium. Misschien is het lichaamsgewicht in bier ook een idee voor de Koningsronde. Beilen heeft een lokale brouwerij, Barends & Sabel, met bieren als Hitsige Hennie en Wulpse Wilma in het assortiment. Die zijn er vast voor in.