Eising, Ottema en Koster verliezen eindsprint Gravel One Fifty. Schaatskampioen Rijpma-De Jong geniet ondanks val

Kort na het middaguur verandert De Brink in Roden plots in een soort camping voor mijnwerkers. Bestofte gezichten, zwarte lippen. Uitgeput valt Rick Ottema in een strandstoel. Naast hem Adne Koster, die zijn gezicht verbergt in vuile handen. Iets verderop vloekt Tijmen Eising staand in de zon zijn teleurstelling weg.

Wat een contrast met dik vijf uur eerder. Als Koster om 07.28 uur in zijn woonplaats het startplein opdraait, houden de eerste renners in het startvak zich warm met koffie en EHBO-isolatiefolie. De Belgen Ennekens en Courtois hebben zelfs hun rollenbank op het parcours geparkeerd, pal tegen de startlijn, om zich op temperatuur te trappen.

Wanneer de mannen zijn weggeschoten en via de Drentse klinkers hun weg zoeken naar de eerste zand- en gravelstroken, verschijnt in het groen van Reggeborgh een opgewekte olympisch kampioen aan het vertrek. Schaatster Antoinette Rijpma-De Jong, goudenmedaillewinnares op de 1500 meter in Milaan, is met startnummer 218 de blikvanger in het peloton van dik twintig elitevrouwen.

„Het lijkt me heel erg leuk om samen met mijn man Coen deze wedstrijd mee te pakken. Dit is een fantastische omgeving. En ik bewaar mooie herinneringen aan Roden. Vorig jaar werd ik hier Nederlands kampioen bij de elite zonder contract.”

Door verdrietige familieomstandigheden twijfelt de Rottumse of ze dat kunststukje in deze gravelkoers kan herhalen. „Ik heb bijzondere weken gehad na het overlijden van mijn opa. Dat was lastig. We moesten terugkomen van vakantie. Ik sta hier niet top aan de start. Dat hoeft ook niet, ik heb niets te bewijzen. Ik probeer zo hoog mogelijk te eindigen, maar sta hier zonder verwachtingen. Ook weleens lekker, toch?”

Om 08.20 uur gaan haar beenwarmers uit. Vlug kauwt Rijpma-De Jong nog een energiereepje weg, voordat ze gehaast - maar net op tijd voor de vrouwenstart - haar fietshandschoentjes terugvindt. Voor pechvogel Olaf Potze uit Aduard zit de koers er dan al op. Hij is na 8 kilometer over een voorganger getuimeld en breekt zijn frame. Balend loopt hij richting auto, de gehavende fiets over zijn schouder.

Op de onverharde stroken rond Norg, Peest en Zuidvelde valt de mannenwedstrijd gedurende de ochtend in een plooi. Eising uit Emmen, Ottema uit Leeuwarden en Koster uit Roden zijn de regionale toppers in de kopgroep. Zij rijden vooruit met de Vlaming Notebaert en Noord-Hollander Niek Hoornsman.

De Belg wint de sprint. Plat op zijn rug in het gras komt hij op de mijnwerkerscamping langzaam op adem, dolgelukkig dat hij zijn fout van vorig jaar heeft kunnen rechtzetten. Toen liet Notebaert zich in de spurt foppen door Jordan Habets.

„Hij pakte niet meer over. Zei dat ik mocht winnen. Ik was naïef misschien, had dat niet moeten geloven. Hij sprintte bij mij weg, onder het excuus dat hij een lead-out wilde geven. Ik werd gewoon keihard geflikt. Daar moest ik lang van bekomen. Deze zege in een groepje met lokale helden doet me heel veel deugd.”

De noorderlingen blijven balend achter. Allen met het gevoel dat de zege voor het grijpen lag. „Ik ben teleurgesteld”, zegt Eising. „In de kopgroep voelde ik dat ik een van de snelsten was. Het komt uiteindelijk aan op 10 centimeter, ik was net te laat. Een mooie wedstrijd, maar winnen is mooier.”

Ook nummer 3 Ottema, getogen in Muntendam, hoopte onderweg op meer. „De samenwerking was goed. Iedereen zat op de limiet en reed voor de sprint. Ik had er vertrouwen in. Jammer dat ik deze kans laat liggen. Ik was hier al een keer tweede, nu dan derde.”

Alle deelnemers krijgen een medaille. Thuisrijder Koster verwijst de uitdeler van de versierselen mokkend naar zijn vriendin. „Ik had hele goede benen, kon er flink aan trekken. In de sprint deed ik het ook goed, maar met de wind op kop bleek het net te ver. Achteraf had ik misschien nog een of twee seconden moeten wachten. Ik heb ‘m net niet. Zuur dat ik hier het podium en de overwinning mis.”

Dan gaat zijn vizier al snel op belangrijker doelen: de Traka 360 in Girona. „Ik ga mijn fiets nog even poetsen, mijn pak in de wasmachine gooien, snel wat eten en dan vanmiddag meteen de auto in richting Metz”, lacht de gravelspecialist.

Niet veel later wordt Rijpma-De Jong opgevangen door haar eerder gefinishte echtgenoot. De olympisch schaatskampioene eindigt na vier uur en drie kwartier stuiteren als zevende. Ondanks een val heeft ze genoten. Een medaille om de nek, een zoen van Coen. „Het was hartstikke leuk.”