Een leven in spijkerbroek: Lucas (68) uit Hoogeveen denkt niet aan stoppen. ‘Ik geniet me suf’

Lucas in spijkerbroek. Het klinkt als een vervolg van het bekende jeugdboek Kruistocht in spijkerbroek. Toch is die eerste titel volledig van toepassing op de Hoogevener. Nooit zul je Lucas Zwiggelaar in een pantalon zien. „Een spijkerbroek is duurzaam, comfortabel en veelzijdig,” somt hij op. „En ja, het geeft mensen vaak een wat sportieve en jonge uitstraling. We verkopen ook jeans aan 80-plussers.”

Ruim een maand geleden tikje Lucas Zwiggelaar zelf de 68 aan, maar wie hem door zijn kledingwinkel ziet heisteren, geeft hem die leeftijd niet. De eigenaar van jeanswinkel Gerans in de Hoogeveense Hoofdstraat is nog altijd energiek, vrolijk en hoorbaar aanwezig. „Ik sta heel positief in het leven. Van chagrijn heb ik weinig last.”

Hij voelt zich goed en ziet er ook zo uit. „Natuurlijk merk je dat je ouder wordt, maar ik voel me fit genoeg”, zegt Zwiggelaar. Vorig jaar kampte de Hoogevener wel met gezondheidsproblemen en werd hij vijf keer bestraald. Desondanks staat hij nog bijna dagelijks in de winkel. Werkplezier speelt daarbij een grote rol. „Als het werk je energie kost, moet je stoppen. Maar ik krijg hier juist energie van.”

Al 46 jaar is de winkel van Gerans zijn tweede thuis. Van woensdag tot en met zaterdag staat hij in de winkel en op maandagmorgen doet Zwiggelaar de inkoop. In 2008 nam hij de zaak over. Gerans kende ooit zeven noordelijke winkels. Twee zijn er nog over, in Hoogeveen en Meppel.

Tijdens het interview, middenin de winkel, maakt hij nog even een praatje links, een grapje rechts en worden klanten van advies voorzien. „Als mensen hier binnenlopen moeten ze zich thuis voelen,” zegt Zwiggelaar, ‘Luukie’ voor intimi. „Niet meteen mensen benaderen. Hoe vaak hoor je niet bij binnenkomst: ‘Kan ik u helpen?’ Heb ik een verroeste hekel aan. Helpen kan later ook wel.”

De losse benadering is zijn handelsmerk, net als zijn open gezicht met grijze kuif en markante snor. Toch moet die houding niet verward worden met onsystematisch. Zwiggelaar is namelijk wel van de structuur. „Ik kan er slecht tegen als alles ineens op een andere plek hangt. Heb ik thuis ook. Daar kan ik wel wat kriegel van worden.” Hij lacht hard, zoals de humor bij hem nooit ver weg is. Ruim vijftig jaar werkt hij al in een Hoogeveense kledingzaak, waarvan 46 jaar in Gerans aan de Hoofdstraat.

Zwiggelaar werd geboren in Hollandscheveld. Toen hij 4 jaar was verhuisde het gezin naar Hoogeveen. Hij is er op z’n plek. „Het is hier gemoedelijk. Ons kent ons. Dat past bij mij.” Zijn klantenkring bestaat voor een groot deel uit vaste gezichten. „Onwijs veel vaste klanten. Dat zegt alles.”

„De oude meneer Spreen zei: jij lijkt me wel een handig mannetje voor in de winkel. Ze verkochten daar als eerste zaak in Noord-Nederland spijkerbroeken. Hij vroeg mij of ik na schooltijd en in het weekend in zijn winkel wilde helpen. In het begin kreeg ik voor twee dagen hard werken 2,50 gulden in een zakje.” Gerrie Steenbergen en zijn vrouw Ans, die kledingzaak Gerans runden, hadden Zwiggelaar al een paar gevraagd of hij bij hen wilde werken. Na even zo vaak een ‘nee’, hapte hij in 1980 toe.

In die jaren was Zwiggelaar ook actief zwemmer. Jarenlang speelde hij waterpolo bij ZPC. „Dan lag je met 12, 13 graden in een buitenbad, brrr. Maar ik zwom vroeger veel en vaak. Soms wel twee keer op een dag. Ik vind het mooi dat Hoogeveen een nieuw zwembad krijgt, maar dan wel met een openluchtbad zoals vroeger. Dat was prachtig.”

Zwiggelaar is de langstzittende ondernemer van Hoogeveen. Sinds 2008 is hij eigenaar van Gerans, de spijkerbroekspeciaalzaak in het centrum. Het woord ‘stoppen’ komt niet in zijn vocabulaire voor. „Waarom zou ik? Het bevalt me nog veel te goed. Ik ben graag onder de mensen en geniet me suf.”

Ook belangrijk: het heilige moeten is eraf. Als Zwiggelaar een paar dagen vrij wil hebben, dan neemt hij die ook. „Met vier werknemers is dat ook wel te regelen.” Dat personeel toont zich overigens honkvast. „We hebben weinig verloop gehad. Veel mensen werken hier al heel lang. Dat tekent de sfeer.”

Wie zijn kledingwinkel binnenkomt stuit al snel op de oude driewieler Piaggo Ape, met kleiding uitgestald in de laadbak. „Ik houd van oude spullen”, zegt Zwiggelaar. „Coca-Cola machines, jukeboxen, flipperkasten, oude radio’s. Ik ben nostalgisch aangelegd, dat moderne gedoe is niet altijd aan mij besteed.”

Naast zijn werk is Zwiggelaar motorliefhebber. De Harley Davidson die hij lange tijd had ruilde hij twee jaar geleden in voor een Indian, die 120 kilo lichter is. „Die Road King werd mij gewoon te zwaar” legt hij uit. Motorrijden is voor hem het ultieme gevoel van vrijheid. De Hoogevener heeft ook nog een oldtimer Jeep uit 1960. „Een achtcilinder. Die lust hem wel, ja.” Hij houdt van het ruige werk. „Terreinrijden met een Jeep geeft mij een enorme kick.”

Toch hoeft niet alles wat wielen heeft het predicaat klassieker te krijgen. Sinds kort heeft Zwiggelaar namelijk een moderne robotmaaier over zijn gazon scharrelen. Hij heeft een vrij grote tuin en grasmaaien kost hem ruim een uur. „Als ik ‘s morgens opsta, is dat ding al aan het werk. En hij vraagt ook niet om koffie, haha.”

Terug naar de winkel. De toekomst van Gerans ligt al klaar. Dochters Berber en Danella nemen de zaak uiteindelijk over. „Dat geeft rust” stelt Zwiggelaar. Een einddatum is er niet. „Nee. Als ik het zat ben, merk ik dat vanzelf. Maar zover is het nog lang niet. Ik ga denk ik door tot ik er bij neer val.”