Nieuw-Roden klopt koploper en vlaggenist. Titelstrijd in 5F weer volledig open

Een paar minuten vóór die bevrijdende treffer werd er bij de ‘Nij-Roners’ al te vroeg gejuicht. Amicitia-keeper Matt Kleinsman liet een voorzet los, waarna de bal voor de voeten van topscorer Daan van Nimwegen viel. De jonge spits sprong juichend over het hek, overtuigd van de winnende goal. Tot de grensrechter van de gasten zijn vlag, onverklaarbaar, omhoog stak: buitenspel. Scheidsrechter Harm Klaassen, die verder uitstekend leidde, kon niet anders dan meegaan in die beslissing. Tot woede van het thuispubliek.

In tegenstelling tot de zinderende slotfase viel er in de eerste vierenveertig minuten van de eerste helft nauwelijks iets te beleven. „Het is niet saai”, analyseerde voorzitter van de plaatselijke voetbalvereniging Marcel van Duinen in de rust. De kenners van de media keken elkaar lachend aan. Niet saai? „Maar ook niet heel best”, vond de cameraman van de regionale omroep. „Ach, laat mij nou. Ik probeer een beetje positief te blijven.”

Het is tekenend voor de club uit ’Nij-Roon’. Sinds een aantal jaren waait er een frisse en positieve wind over het mooie sportpark en de dito kantine. De overstap naar zaterdag, nu twee jaar geleden, heeft de kleine club goed gedaan. De klassieke zondagclub moest wel, aldus secretaris Marco Kuiper. „De jongens die toen van de JO-19 naar het eerste doorschoven, wilden niet op zondag. Dan heb je weinig keuze.”

Die keuze bleek dus reuze. Wat zou dan mooier zijn dan een kampioenschap en promotie naar de vierde klasse voor het jonge team van trainer Patrick van Nimwegen?

Vierenveertig minuten hotseknotsen-begonia-voetbal. Combinaties bleven uit en passes kwamen nauwelijks aan. Wellicht waren het de zenuwen, want het was ‘derop of gain vreten’ voor de thuisclub. Met een overwinning zou Nieuw-Roden de Stadjers op een punt naderen.

Tekenend voor het zenuwpezen was de slap ingeschoten strafschop vlak voor rust. De uitgelezen kans voor de thuisclub om op voorsprong te komen. Maar de knikkende knieën van Lukas Jansen waren in de kantine te horen. Doelman Kleinsman wachtte en kon de schuiver redelijk gemakkelijk uit zijn doel werken. Ruststand: 0-0 zou Frits van Turenhout zeggen.

Na de thee veranderde er weinig aan het spelbeeld. De bal werd steeds vaker naar voren gerost richting Isjo Boone en Van Nimwegen, in de hoop dat hij een keer goed viel. Intussen steeg de spanning met de minuut. De ploeg van Van Nimwegen liet na de score te openen en dan weet je, een aloude voetbalwet: dan kan ‘ie weleens aan de andere kant vallen. Dat gebeurde bijna. Boone stond ineens alleen voor sluitpost Cas van de Gruiter, maar wilde het te mooi doen. Zijn lobje stierf een zachte dood.

De knotsgekke eindfase van de topper in 5F bracht de kleine 250 toeschouwers nagenoeg in extase. Scheids- en grensrechter kregen het na de eerder genoemde afgekeurde goal vanaf de zijlijn flink te verduren. De blauwhemden zagen hun kampioensaspiraties in duigen vallen.

Tot de hoekschop in de 89ste minuut: eindelijk de bevrijdende 1-0. Oerkreten rolden over het terras van de kantine. Maar het scheelde niet veel of de thuisclub juichte wederom te vroeg, want diep in blessuretijd brak Justin Ike Okonne namens Amicitia door en met iets meer gogme en techniek had hij de bal zo naast doelman Van de Gruiter kunnen plaatsen. Maar hij poeierde de bal ongecontroleerd naast. Nu een slaak van opluchting op het terras. Nog drie zinderende finales te gaan voor zowel Amicitia VMC als Nieuw-Roden.