Luc Kort uit Veendam scoort voor FC Groningen onder-17 in bekerfinale tegen Ajax. Wordt hij de nieuwe Luciano Valente?

Op de kop af zeven jaar geleden, op 24 april 2019, werd het onder-17-team van FC Groningen landskampioen. Ajax werd die lentedag met 5-2 verslagen. Het betekende het eerste landskampioenschap van een jeugdteam van de FC.

Vrijdagavond streed opnieuw een onder-17 team van FC Groningen voor een prijs. In een drukbezochte Euroborg was Ajax ditmaal de tegenstander in de bekerfinale. De Amsterdammers wonnen met 7-2.

Die jongens van 2019, wat is er van ze geworden? Er wordt iedere jeugdspeler voorgehouden dat één, hooguit twee spelers per lichting profvoetballer worden – doe dus ook je best op school!

Van de kampioensploeg van zeven jaar geleden braken er veel meer door. De klas van 2019 kan met recht een gouden generatie worden genoemd. Van de veertien spelers die op die aprildag in actie kwamen tegen Ajax, zijn er vijf die op dit moment prof zijn. Nog eens drie maakten hun profdebuut, maar spelen nu in lagere divisies.

Meerdere spelers voor wie het profvoetbal net te hoog was gegrepen spelen momenteel bij tweededivisionisten als ACV, Quick Boys en Koninklijke HFC. Een speler van de kampioensploeg van 2019, doelman Owen van der Vlag, staat niet meer op het veld; hij bestiert tegenwoordig in Veendam een zaak in auto-accessoires.

Van de vijf jongens die nog wel prof zijn, speelt er op dit moment niemand bij FC Groningen. Eentje staat er nog wel onder contract, maar droeg dit voetbal jaar het rood en wit van FC Emmen. Het is de topscorer van dit seizoen van de Keuken Kampioen Divisie: Romano Postema. Hij was in de kampioenswedstrijd tegen de Amsterdammers goed voor een hattrick.

De anderen die prof werden, Luciano Valente, Bjorn Meijer, Tomas Suslov en Guus Beaumont leverden FC Groningen een slordige 14 miljoen euro op aan transfers. Geen misselijk bedrag.

Hoe zal het de jochies – want dat zijn het nog – van FC Groningen onder-17 vergaan die vrijdagavond in Euroborg voor bijna vierduizend supporters de bekerfinale speelden tegen de leeftijdsgenoten van Ajax? Van Mauro Koster uit Winschoten, zoon van oud-FC Groningen-speler Dick Koster, wordt hoog opgegeven. De aanvoerder, een technisch begaafde aanvallende middenvelder, liet af en toe zijn klasse zien; makkelijk wegdraaiend bij tegenstanders en achteloze passjes gevend met de buitenkant van de voet.

Ook spits Orlando Holder, wiens neef Yénio dagelijks met de eerste selectie meetraint en regelmatig op de bank zit bij het team van Lukkien, wordt gezien als groot talent. Vrijdagavond kwam hij weinig in het spel voor, al was hij met een knal op de lat nog wel dichtbij een doelpunt.

Die pegel van de spits, kort voor rust, had de 3-3 kunnen zijn; er werd in Euroborg op los gescoord. Na de vroege 0-1 van de Amsterdammers, schoot Luc Kort uit een vrije trap de 1-1 binnen. De 1-2 volgde snel, waarna Derick Isibor met het hoofd gelijk maakte. Na iets meer dan een half uur spelen kwam Ajax voor de derde keer op voorsprong.

Na rust kwam FC Groningen er aanvallend niet aan te pas en liepen de Amsterdammers uit naar 2-5. De fanatieke noordtribune, de hele wedstrijd massaal zingend, hief vervolgens het welbekende stadionlied Boeren, die geven nooit op aan. Dat deden de jongelingen ook niet, maar een ommekeer zat er niet in. Ajax maakte er zelfs nog 2-7 van en nam de beker mee naar Amsterdam. Voor de jonge Groningers restte een prachtige herinnering aan het spelen in Euroborg.

Voor wie wordt spelen in Euroborg straks de gewoonste zaak van de wereld? En voor wie bleef het bij deze ene keer? Van dit team zullen er jongens in het amateurvoetbal belanden, misschien dat zelfs een enkeling straks nooit meer een bal aanraakt en zijn eigen zaak begint.

Er zullen er vast ook zijn die hun profdroom zien uitkomen, straks tweewekelijks schitteren in het groen-wit en die FC Groningen miljoenen gaan opleveren.

Het laat zich nog moeilijk voorspellen. Misschien wordt Kort, de doelpuntenmaker, wel de nieuwe Valente. Met zijn nonchalante speelstijl liet de 16-jarige beresterke Veendammer zien de druk van spelen in een stadion wel aan te kunnen. „Ik ben wel koelbloedig. Van zo’n stadion met duizenden fans krijg ik alleen maar energie”, lachte de middenvelder zijn beugel bloot.

Die koelbloedigheid verdween even toen Kort na een kwartiertje de 1-1 uit een vrije trap in het doel schoot. „Om in Euroborg te scoren, als FC Groningen-supporter, dat zal ik mijn leven niet vergeten.”

Het is de droom van Kort om in de toekomst vaker in de Groene Kathedraal te spelen. „Met Dick Lukkien is er nu een hoofdtrainer die veel jonge spelers een kans geeft. Dat vind ik mooi. Daardoor krijg ik het gevoel dat er iets te halen valt. Ik denk dat ik prof kan worden, al moet ik ook nog veel dingen beter doen. Het deel zonder bal is nog wel een dingetje. Ik moet meer meters maken, maar daar ben ik al goed mee bezig. Ik ga er alles aan doen om hier weer te staan en mocht het niet lukken, dan ga ik gewoon weer bij Veendam 1894 voetballen met mijn vrienden.”