Nichtjes krijgen koninklijke selfie vanaf het dak. Brecht (20): ‘Ik moet bijna huilen’

Pal aan de route, aan de Keppelstraat in Dokkum, ligt het makelaarskantoor van hun familie. Een goede spot. Daar waren ze zeker van. „Maar we bedachten vanochtend pas dat we ook het dak op konden”, vertellen ze stuiterend van de spanning.

En dus klauteren de nichtjes met een ladder naar boven. „Vanaf hier zien we ze al van ver aankomen”, zegt Vera enthousiast.

Als het straks zover is, willen ze contact maken. Schreeuwen, misschien een dansje doen. En dan hopen ze dat ene moment vangen, met een selfie.

Een strak plan is er nog niet, maar Vera (22), Brecht (20), Elin (19), Yinthe (17), Meike (17) en Lotte (16) barsten van de energie. Ze zijn enthousiast, gehypet en gespannen. Zou het lukken? „Wij krijgen wel contact jongens”, zegt Lotte vastberaden. „We moeten alleen nog even een tactiek bedenken.”

En dan is het wachten. Beneden deelt de familie koffie en lekkers uit aan omstanders. Zelfs de beveiliging valt het op hoe gastvrij de mensen in Dokkum zijn.

Op het dak wapperen ondertussen de vlaggetjes. Ondanks hun korte nacht zitten de in oranje gehulde nichtjes er fris bij. De spanning voelen ze al sinds gisteren. „Ik heb gewoon helemaal niet door dat ze hier straks echt lopen.”

Hoelang ze zich ook voorbereiden, alles draait straks om dat ene moment.

Wanneer burgemeester Johannes Kramer in de voorbereiding het parcours oploopt, schuifelen de nichtjes nerveus heen en weer op hun bankje. Dit is het moment om te oefenen. Ze zwaaien en roepen enthousiast. Het werkt: ze krijgen contact.

„Dit is onze tactiek dus”, zegt Yinthe opgelucht. Maar een selfie hebben ze nog niet. Dan schrikt Yinthe op. „Zal ik een papiertje pakken? En ‘familiefoto’ met een vraagteken opschrijven?” „Ja, ja doe!”, reageert Elin.

Zodra de koninklijke familie in zicht komt, verandert de sfeer op het dak in een split second in een kippenhok. „Oh jongens ik ben zó zenuwachtig.” „Ja, ik tril gewoon.” „Ik zie ze, ik zie ze.” „O my god.” „Moeten we nog een keer oefenen?” „Nee dat kan nu niet meer hoor.” „Mam? Hoe spreek ik ze eigenlijk aan? Uwe majesteit? Ik kan niet Willem zeggen, toch?” „Jongens, het zijn eigenlijk gewoon doodnormale mensen.” „Nou, dat is dus níet zo.”

Het papiertje met de vraag wordt voorzichtig omhoog gehouden. De familie komt dichterbij.

Dan is het zover. De koninklijke familie loopt langs. Het wordt stil op het dak. „Kooooooning”, een zenuwachtig lachje ontglipt. “Máximaaa, woeeehoee.” Er wordt geroepen. Vlaggetjes wapperen. Telefoons gaan omhoog. „Mogen wij een familiefoto?”

Het is koningin Máxima die hen als eerste ziet. Even kijkt ze vragend, maar dan begrijpt ze het. Een foto? Natuurlijk willen ze dat. En poef, het moment is voorbij. De koning staat er niet op, maar dat maakt niemand uit. Het is gelukt.

Met alle vrouwen staan ze op de foto. Het besef daalt in, even is het stil. „Volgens mij is het gewoon gelukt”, zegt Meike verbaasd. „Ik moet bijna huilen”, zegt Brecht terwijl ze de selfie aan de rest van de familie laat zien. „Kijk dan. Kijk hoe goed hij is!”