Bij dertig-en-nog-wat graden verandert iedere Nederlander spontaan in een babyfluisteraar. Er zijn weinig dingen waar Nederlanders zich fanatieker mee bezighouden dan het weer. Behalve als het over baby’s én hitte gaat. Dan blijkt iedereen deskundige. Nederland tikte de afgelopen week warmterecords aan. Overal verschenen hitteplannen. Houd jezelf koel, luidde het dringende advies. Doe rustig aan.
Dat klonk overzichtelijk. Alleen woon ik op driehoog. En slaapt mijn dochter van vijf maanden nóg een verdieping hoger, direct onder een dak dat zich gedraagt als een pizzaoven.
Iedereen leek een eigen oplossing te hebben voor mijn baby. Binnen blijven met de gordijnen dicht. Nee, juist naar buiten, onder de bomen. Een bevroren waterfles voor de ventilator. Nee, een koud washandje uit de koelkast en laat haar ermee spelen. Trek vooral wol aan. Geen wol. Wel wol.
Die laatste tip verraste me nog het meest. De wollen rompertjes lagen nog in de kast, overblijfselen van haar wintergeboorte. Blijkbaar voert wol ook hitte af. Alleen was mijn dochter inmiddels een paar maanden ouder en haar rompertjes ongeveer twee maten kleiner.
Handleidingen blijken een overschat genre zodra je kinderen krijgt
Dus zat ik op de vloer met een schaar, verscheurd tussen mijn verantwoordelijkheidsgevoel en mijn improvisatiedrift. Uiteindelijk knipte ik de drukknoopjes los, zette ik de schaar erin en gebruikte ik de wollen romper als een soort verkoelend dekentje over haar borst. Vast niet volgens de handleiding. Maar handleidingen blijken sowieso een overschat genre zodra je kinderen krijgt.
Mijn meest bijzondere tip kwam uit onverwachte hoek: een verkoelend hondenmatje. Ik reed naar de Action. Uitverkocht. Naar de dierenwinkel dan maar. Achterin stond nog één vergeelde doos die naar vogelvoer rook. Op de verpakking stond een tevreden labrador op een felblauwe mat afgebeeld. Een kwartier later lag mijn dochter op het gelmatje in de vorm van een bot. Het hondenmatje bleek een schot in de roos. Soms is ouderschap vooral accepteren dat de oplossing in het verkeerde schap ligt.
Voor ik moeder werd, dacht ik dat mijn creativiteit zat in verhalen schrijven. Nu plak ik van die zilverkleurige zonneschermen voor autoruiten aan de binnenkant van mijn ramen, ontdek ik pas achteraf dat je ruiten daarvan kunnen barsten, verhuis ik ze naar de buitenkant en voer ik experimenten uit met wol, water en hondenaccessoires. Ik gebruik mijn creativiteit meer dan ooit.
En misschien is dat wel het echte hitteplan. Niet de lijstjes van het RIVM of de duizend goedbedoelde adviezen, maar ouders die improviseren terwijl de zomers steeds heter worden en huizen daar allang niet meer op gebouwd zijn.
Mijn publiek is tegenwoordig vijf maanden oud. En als zij eindelijk koel ligt te slapen, voelt dat nog altijd als de beste recensie die ik ooit heb gekregen.
