In de spreekkamer kom ik regelmatig ‘onhandige verwachtingen’ tegen. Ze zijn vaak impliciet, een beetje rigide en ze kunnen de sfeer onbedoeld behoorlijk verzieken.
Een veel voorkomend voorbeeld zien we bij Jurgen en Petra, beiden begin veertig en zo’n twaalf jaar samen. Ze willen elkaar helemaal geen pijn doen, maar er is op de een of andere manier verwijdering in de relatie ontstaan, waarbij ze beiden de neiging hebben de ‘oorzaak’ bij de ander te leggen. En zeker, er is altijd wel iets dat een partner niet handig doet, niemand is perfect.
Maar eigenlijk gaat het niet over die ander, ook niet over jezelf, het gaat over het communicatiepatroon waar je samen langzaam bent ingerold. Er zijn allerlei onderwerpen waarin zo’n patroon zich manifesteert en daarom laat ik hen zelf kiezen welke het meeste gedoe geeft. Het wordt intimiteit en seks.
Voelt als falen
Jurgen vertelt dat het voor hem het allerbelangrijkste is dat Petra geniet tijdens het vrijen. En dat genieten vertaalt hij in een orgasme voor haar, door hem veroorzaakt welteverstaan.
Hij heeft het nooit uitgesproken, maar hij voelt zich falen als het niet lukt haar tot een hoogtepunt te brengen. Tijdens de eerste jaren van de relatie heeft ze hem meermaals gezegd hoe fijn ze dat vond. Maar wat hij nu merkt is dat zij de seks steeds meer gaat mijden en hij snapt niet waarom. Ze vertelt steeds smoesjes, ze is altijd moe of ongesteld. En daardoor voelt hij zich afgewezen, alsof hij niet meer belangrijk is voor haar.
Petra houdt veel van Jurgen, ook van zijn lichamelijk contact. Elkaar masseren vindt ze bijvoorbeeld heerlijk. Maar ze neemt steeds minder initiatief, uit angst dat hij dan ‘altijd meer wil’. Ze weet dat haar orgasme voor hem belangrijk is, maar ze heeft hem nooit durven vertellen dat dat voor haar helemaal niet meer zo is, en al zeker niet door penetratie. Ze heeft het ook een tijdje gefaked, maar eigenlijk wil ze dat niet meer, het voelt oneerlijk.
Niet willen kwetsen
Je zou denken, waarom vertellen stellen elkaar niet gewoon wat ze graag willen zodat ze samen naar manieren kunnen zoeken waarop ze allebei genieten. Behoeftes veranderen nu eenmaal in de tijd, dat is heel gewoon.
Het lijkt te maken te hebben met je partner niet willen kwetsen. Het is eng om eerlijk te zijn en verwachtingen te toetsen. Dus blijft het patroon in stand en ontstaat er steeds meer verwijdering. Maar telkens merk ik dat juist die eerlijkheid veel moois oplevert, verwachtingen uitspreken en nieuwsgierig zijn naar de ander, samen een beetje bijstellen. Het is niet moeilijk, je moet het alleen wel even doen. Op een moment dat de sfeer juist goed is.
