Zullen we wedden? | column Irma van Steijn

Nooit om geld, nooit om grote dingen, maar regelmatig waag ik een wedje met cliënten. Meestal is de inzet zoiets als eer, een applaus, of we tellen punten. Wedden met een client is nou niet iets dat je mee krijgt in de opleiding psychologie. Eigenlijk zit er weinig humor in mijn vak, en enorm veel braafheid waarbij precies is voorgeschreven hoe te handelen, protocollair.

Waarom wed ik dan regelmatig? In de eerste plaats omdat mensen bijna nooit in een protocol passen en ten tweede omdat het vooral leuk en helpend kan zijn. Het werkt niet voor iedereen hoor, maar als je van nature een beetje competitief bent, dan werkt zo’n weddenschap met je therapeut vaak goed. Eigenlijk kun je om alles wedden, als de inzet maar ludiek is.

Een voorbeeld is 50-jarige Chris. Hij is specialist in een ziekenhuis en maakt lange dagen. Zijn klachten zijn vermoeidheid, concentratieproblemen en een kort lontje. Hij wordt steeds meer een brompot en hij weet niet goed waar het aan ligt. We lopen zijn dagen door. Hij is een harde werker, eet gezond, sport drie keer per week en slaapt volgens eigen zeggen goed. Alleen wordt hij bijna nooit meer uitgerust wakker.

We besluiten een driedaagse fysiologische stress-herstelmeting te doen, dan kunnen we hopelijk beter zien waar het lek in zijn energiebatterij zit. Voordat we starten gaan we een stille weddenschap aan. Stil betekent dat we beide een antwoord op een papiertje schrijven en dat niet aan elkaar laten lezen.

De vraag: wat zou de belangrijkste reden van het energieverlies zijn? Degene die het raadt krijgt één punt. Na een week hebben we de meetuitslagen en draaien we ons papiertje om. Chris heeft geschreven ‘stress door gedoe in de maatschap’ en op mijn papier staat ‘te veel alcohol’.

Ik win het eerste punt, maar eigenlijk speel ik vals, want Chris had in het voorgesprek verteld dat hij na het sporten vier glazen wijn drinkt, dan slaapt hij lekker in. En ik vermoedde: hij slaapt wel, maar herstelt niet, zijn lijf is de hele nacht bezig de alcohol eruit te werken. Chris kijkt naar de uitslag van de meting en schrikt van zijn eigen fysiologie. Hij had niet verwacht dat ‘die paar glaasjes’ zoveel impact zouden hebben. Wel dus.

Chris is klaar voor de volgende weddenschap, dit keer met twee punten als inzet. Hij is nu zeer gemotiveerd. De vraag: gaat het lukken om zes weken uitsluitend in het weekend één glas wijn te drinken? Chris weet het zeker dat hem dat gaat lukken en mij hierin te verslaan, is een extra motivator.

Jullie horen het na de zomerstop, deze columnist gaat met zomerreces en mag een wijntje extra.