Bistro Landing op Camping De Kleine Wereld in Onnen veegt de vooroordelen over campingrestaurants van tafel

Als ik denk aan een campingrestaurant, denk ik al snel aan frituurvoedsel, misschien een verdwaalde pizza. Een terrasje met van die robuuste plastic witte stoelen. Hier en daar een verfrommelde handdoek, een zwembad en het geluid van blije kinderen en plonzend water op de achtergrond.

Die geluiden van blije kinderen – en minder blije kinderen – komen we zeker tegen op het terras van Bistro Landing op camping De Kleine Wereld in Onnen. Verder strookt mijn bevooroordeelde beeld van het campingrestaurant bepaald niet met deze.

Het terras van Bistro Landing is een heerlijke plek om een zonnige lente- of zomeravond door te brengen, ook voor niet-campinggasten. Het ligt in de zon, is versierd met vlaggetjes en andere kleurrijke versiersels, er hangt een echt vakantiesfeertje en er is veel ruimte. Maar ik val als dertiger zonder kinderen wel uit de toon. Logisch: het terras grenst aan een mooie speeltuin en de camping is een goede vakantieplek voor gezinnen. Nadeel: je zit hier niet rustig.

Zeker, de kinderkaart is best indrukwekkend. Natuurlijk zijn er de standaard frituursnacks (daarmee maak je de meeste kinderen toch het gelukkigst), maar kleine fijnproevers zijn hier ook welkom. Zij krijgen biefstukje of witvis, seizoensgroente, aardappelpuree en appelmoes.

De volwassen kaart is nog veel uitgebreider. Je kunt hier terecht voor ontbijt, lunch, borrel en avondeten. Wij doen dat laatste en kunnen daarom kiezen uit een heleboel kleine gerechten om te delen.

Vier kleine gerechten. De boneless ribs (spareribs waar het bot vanaf is gehaald, dat eet wat makkelijker) met een rokerige barbecuesaus zijn superzacht, hartig en plakkerig. Eronder ligt een friszure salade van maïs en komkommer, die de hartige vleessmaken ook een beetje in zich heeft opgenomen. Helaas zijn die stukjes maïs taai en droog. Alsof ze uit een zak komen die al te lang in de vriezer lag.

Dan zijn er tortilla’s met carnitas paddestoel. Carnitas zijn origineel kleine stukjes langzaam in varkensvet gegaard varkensvlees. Deze met paddenstoel en die met rund die ook op de kaart staat, zijn dus een zeer creatieve interpretatie van het woord carnitas. Het gebruik ervan voelt daardoor als een gimmick. Maar de smaak is prima – een beetje hartig en zuur. De bovenste – overigens vrij bleke – tortilla’s zijn bedekt met een rokerige, zoete barbecuesaus die vrij overheersend is. De tortilla’s eronder hebben dat niet, waardoor ze zuurder en subtieler zijn van smaak.

Het schaaltje aubergine vind ik erg lekker. De vruchten zijn in een ruitpatroon ingesneden en vervolgens gegrild, waardoor ze boterzacht en een beetje vlezig zijn. Er zou ook wat salsa en tzatziki onder moeten liggen, maar dat is zo weinig dat het er eigenlijk niet is. Gelukkig redt de aubergine zich in z’n eentje ook best.

Tot slot hebben we een goed gebakken steak: lekker rood en mals en in dunne plakjes gesneden. De ‘chimichurri’ die ze erbij serveren is best lekker, maar hij heeft een vrij sterke knoflooksmaak en mist wat kruidige frisheid. De simpele gegrilde tomaatjes en de knapperige blokjes polenta zijn een schot in de roos. Een simpel, maar fijn gerecht.

Ze hebben een paar leuke alcoholvrije cocktails op de kaart staan. Een goed alcoholvrij aanbod dat uit meer bestaat dan cola en ijsthee is altijd een pluspunt. Zo is er het zomerzonnetje: een fris, zoet drankje met jus d’orange, salie, duindoorn, meidoorn en bruiswater. Ik vermoed, of hoop, dat die planten verwerkt zijn in een siroop.

De wijnen (we proeven een lichtzure rosé) zijn geselecteerd door wijnhandelaar Jurjen uit Groningen en er is limoncello uit Peize.

Als nagerecht nemen we een stuk warme wortelcake met een luchtig schuim (met de structuur van badschuim) van wortel en sinaasappel en chocoladeijs. Dat ijs heeft een rijke cacaosmaak, maar de combinatie met de wortelcake gaat niet zo lekker. Daarvoor is de wortelcake te subtiel. Vanille-ijs mag dan een saaie keus zijn, het is wel een betere.

De bediening bestaat uit jongeren die het als bijbaan doen en het is een drukke zaterdag. Maar toch. Wij worden geholpen door iemand die het prima doet, maar als diegene even weg is (vermoedelijk met pauze) verschijnt er een tijdlang niemand aan tafel. Zelfs bij nadrukkelijk oogcontact lopen de meiden aan ons voorbij. Als we dan toch iets kunnen bestellen, wordt het biertje niet gebracht. Hier is ruimte voor verbetering.