Genayron Soleana tijdens de training van GVAV Rapiditas Onder-14-1. Foto: Siese Veenstra
Steeds meer jeugdvoetballers stappen over van de ene naar de andere amateurclub. Vaak om beter te worden, maar ook om eerder in het vizier te komen van profvoetbalclub. Een afwijzing van FC Groningen of een andere profclub blijkt tegenwoordig niet meer het einde van een voetbaldroom.
Sylvana dos Santos Cardoso (39) zit tussen de verhuisdozen te bellen. Er moet nog veel geregeld en vooral heel wat ingepakt worden, voordat ze met haar zoon Genayron en haar twee dochters op 1 juni de deur van het hun huis in Hoogezand achter zich dichtslaat. Ze gaan met zijn vieren verhuizen naar Lelystad.
Kans om zij droom waar te maken
Sylvana, die werd geboren in Delfzijl en opgroeide in Farmsum, wil heel graag de stap naar ‘de Randstad’ maken. Maar ze doet het ook voor haar zoon, die profvoetballer wil worden. „Het is fifty fifty”, zegt Dos Santos Cardoso. „Ik ben heel benieuwd hoe het daar is, maar ik denk ook dat Genayron zo meer kans heeft om zijn droom waar te maken. En daar heb ik als moeder alles voor over. En als het niet bevalt komen we gewoon terug.”
Genayron Soleana tijdens de training van GVAV Rapiditas Onder-14 aan de bal. Rechts teamgenoot Gerenjelo Rosheuvel. Foto: Siese Veenstra
Genayron Soleana (14) speelt nu in de Onder-14 1 van GVAV Rapiditas. Hij begon als zevenjarige bij FVV in Foxhol, verkaste naar vv Hoogezand, waar zijn talent al werd opgemerkt. „Als tienjarige zei hij voor het eerst: ik wil profvoetballer worden”, weet Dos Santos Cardoso nog. „Toen hebben we hem aangemeld bij een voetbalschool in Leiden, waar ik goede verhalen over had gehoord. Negen maanden lang reden we elke zondag op en neer, maar het hielp. Want daardoor mocht hij naar FC Groningen.”
Twee seizoenen FC Groningen
Bij FC Groningen kwam Genayron in de Onder-12 terecht en daarna in de Onder-13. Maar na twee jaar op Corpus den Hoorn hield het op bij de FC: hij viel af. Maar zijn droom wil hij nog niet opgeven, zegt Dos Santos Cardoso. Ze meldde Genayron vorig jaar eerst aan bij GVAV Rapiditas.
Lelystad is nu dus de volgende halte. Ze heeft nu een overschrijving voor hem geregeld naar vv Unicum, vlak bij hun nieuwe huis daar. „Genayron heeft het echt nodig om op niveau te blijven voetballen en dat doen ze daar”, zegt ze. „Het team waarin hij waarschijnlijk gaat komen speelt derde divisie en scouts van profclubs staan daarom daar ook vaak langs de lijn.”
Sylvana dos Santos Cardoso kijkt toe bij de training van haar zoon Genayron. Rechts haar dochter Lois. Foto: Siese Veenstra
Vorig jaar 55.000 overstappers
Voor de in 2012 geboren Genayron wordt Unicum dus zijn vijfde voetbalclub. Hoewel wellicht een wat extreem voorbeeld, is hij bepaald niet de enige jeugdvoetballer die overstapt van de ene naar de andere amateurclub. In 2025 maakten liefst 55.000 jeugdvoetballers een overstap van de ene amateurclub naar de andere, laten cijfers van voetbalbond KNVB zien. Acht jaar terug waren dat nog maar 40.000, een verschil van zo’n 35 procent dus. En dat terwijl het totale aantal jeugdvoetballers in die jaren hetzelfde was.
Het is een trend. In de meeste gevallen, zo zegt Jans Bos, denken die jeugdvoetballers een betere voetballer te worden bij hun nieuwe, vaak grotere club. Bos kan het weten, want hij is, na een lange loopbaan als actief trainer, tegenwoordig hoofd jeugdopleiding bovenbouw bij zowel ACV in Assen als bij De Weide in Hoogeveen.
‘Je moet zichtbaar zijn als jeugdopleiding’
„We voeren er ook actief beleid op om goede jeugdvoetballers te halen”, zegt Bos. „Zeker bij ACV. Wij willen onze jeugdteams graag op het hoogste niveau laten spelen en daar moet je wel iets voor doen. Je moet zichtbaar zijn als goede jeugdopleiding.”
Bos schat dat het percentage jeugdvoetballers bij ACV dat afkomstig is van een andere amateurclub ligt tussen de 25 en 33 procent. Bij De Weide is dat anders, zegt hij. „Daar is misschien 10 procent van elders. In Hoogeveen stap je nu eenmaal minder snel over van bijvoorbeeld Noordscheschut of SC Elim. Die spelers blijven langer, of vaak hun hele voetballeven, bij hun club. In Assen stappen voetballers ook wat makkelijker over van club. Ook als ze uit een omliggend dorp komen.”
GVAV op plek 47, ACV is 69ste
ACV (op plek 69) hoort bij de beste 70 jeugdopleidingen van amateurverenigingen van Nederland, zo blijkt uit de ranglijst die vakblad De Voetbaltrainer elk jaar publiceert. GVAV Rapiditas is op plek 47 de hoogst genoteerde club uit Groningen en Drenthe. Ook Be Quick 1887 (81), Helpman (149) en FC Assen (195) staan in de top 200 van De Voetbaltrainer. Unicum, de nieuwe club van Genayron Soleana, staat 82ste.
Op sportpark Kardinge staat Nathalie Wams (39) te kijken naar haar zoon Geranimo Rosheuvel (12), die in de Onder-13-2 van GVAV Rapiditas speelt als centrale verdediger. Ze heeft nog twee zoons bij GVAV: Gerginio (15) speelt in de Onder-16-1, Gerenjelo is teamgenoot van Genayron in de Onder-14-1. Een paar jaar geleden voetbalden ze nog aan de andere kant van de kantine, wijst Wams met een hoofdknik: bij vv Oosterparkers.
‘Aan Oosterparkers liepen de scouts voorbij’
Ze wilden zelf de stap naar GVAV maken, zegt Wams, wier ex-man anderhalf jaar geleden overleed en die in haar eentje haar drie zoons grootbrengt. „Ik beslis dat niet, ik laat ze zelf de keus maken. Bij Oosterparkers liepen de scouts voorbij, zeiden ze zelf. Ze moesten en zouden naar GVAV, want ze willen nu eenmaal prof worden.”
Gerginio (15), de oudste van de drie Rosheuvel-broers, beaamt dat. „Bij Oosterparkers lag het niveau natuurlijk ook lager, maar daar stond ook nooit een scout langs de lijn. Ik heb er echt alles voor over. ik wil zelfs wel in een gastgezin wonen. Waarom? Ik wil mijn moeder gelukkig zien. Die heeft altijd alles, maar dan ook alles voor ons over gehad. Die wil ik trots maken.”
Gerginio Rosheuvel tijdens de training. Foto: Siese Veenstra
Pas in de Onder-17 gescout
En dat FC Groningen hem nog nooit heeft uitgenodigd, zegt helemaal niks, vertelt de aanvaller, die ook op het middenveld en de zijkanten uit de voeten kan. „FC Groningen is al wel voor me wezen kijken, net als FC Emmen en sc Heerenveen. En twee teamgenoten van me zijn in het afgelopen jaar gescout. Die spelen nu bij Cambuur en sc Heerenveen. Dat kan dus prima. Ik denk ook dat heel veel jongens zich nog ontwikkelen en tegenwoordig pas vaak in de Onder-17 worden gescout. Dan heb ik dus nog even.”
Sylvana’s zoon Genayron, die met Gerginio’s broertje Gerenjelo in de Onder-14-1 van GVAV Rapiditas speelt, moet nog even wennen aan het idee dat hij gaat verhuizen naar Lelystad, vertelt hij op Kardinge, kort nadat hij met zijn GVAV-team met 3-4 heeft verloren van DVS ’33 Onder-14. „Ik heb hier mijn vrienden”, zegt hij. „Ik voel me hier thuis. Ik weet niet hoe het daar is, maar ik ben wel nieuwsgierig.”
Levensles
„Hij is geen prater”, zegt Dos Santos Cardoso, „Maar hij weet één ding zeker: hij wil profvoetballer worden. Het is ook logisch, hij gaat zijn veilige omgeving verlaten. Maar ik denk dat het uiteindelijk een geweldige levensles voor mijn kinderen zal zijn: bind je niet te veel aan één plek. Hij went zo al een beetje aan het leven van een profvoetballer. Die moet ook vaak verhuizen.”
Dat denkt Genayron zelf ook, zo blijkt enkele dagen later, als we hem in een rustige huiselijke omgeving wat langer spreken. „Ik wil heel graag profvoetballer worden en denk dat ik bij Unicum meer kans heb, omdat ze daar op een hoger niveau spelen. Met FC Groningen speelden we al tegen Unicum en ik kon dat toen al zien.”
Ja en amen in het Noorden
En die verhuizing? „Ja, ik heb al mijn vrienden hier. Maar het zal wel wennen en uiteindelijk zal ik als prof misschien ook moeten verhuizen. Het komt vast goed.”
Dat haar zoon de kwaliteiten heeft om prof te worden, daar twijfelt Dos Santos Cardoso niet aan. „Dat hij bij FC Groningen is afgevallen, wil niet zeggen dat hij niet goed genoeg is. Genayron heeft nu eenmaal een speciale visie op voetbal. Hier in het Noorden wordt dat niet gewaardeerd; hier is het vooral ja en amen zeggen, wat bekrompen. Ik denk dat clubs in het Westen veel meer met dit soort jongens hebben te maken en daardoor beter weten hoe ze met Genayron om moeten gaan. Hij is heel technisch, heeft een geweldige vrije trap. Ik denk dat ze in Lelystad zijn kwaliteiten veel meer zullen waarderen.”
Nathalie Wams met haar jongste zoon, de 12-jarige Geranimo, op sportpark Kardinge. Foto: DVHN
Niet opgeven na een afwijzing
Ja, ze weet het: andere ouders zullen haar besluit om te verhuizen vanwege een mogelijke profloopbaan van haar zoon misschien verfoeien. „Of misschien ook niet. Maar als ze dat doen: ik vind het juist niet goed om op te geven als je bij één club bent afgevallen. Genayron heeft ontegenzeggelijk voetbalkwaliteiten, dat weet iedereen die hem ooit heeft zien voetballen. Ik werd zelfs vaak aangesproken met: ‘jij bent dus de moeder van?’ Ik ga dan niet na één tegenslag zeggen: ga maar lekker bij een klein amateurclubje spelen voor je lol.”
Al haar inspanningen voor Genayron hebben ook te maken met haar eigen ‘voetbalcarrière’, zo zegt Dos Santos Cardoso, die een baan als accountmanager bij een uitzendbureau combineert met haar eigen socialmedia-bedrijf.
Kans ontnomen
Als talentvol voetballertje bij vv Farmsum kreeg ze in haar jeugd namelijk ooit een brief van FC Emmen, met een uitnodiging om daar een proeftraining te doen. „Mijn ouders wilden mij toen absoluut niet heen en weer naar Emmen gaan rijden, dus mij werd de kans om topvoetballer te worden eigenlijk ontnomen. Dat zal mij niet gebeuren met mijn zoon. Hij wil profvoetballer worden. En als hij dat wil, dan zal ik hemel en aarde bewegen om hem daar zoveel mogelijk bij te helpen. Ik ga desnoods in Dubai wonen om dat voor hem voor elkaar te krijgen.”
Gerenjelo Rosheuvel met de bal aan de voet. Foto: Siese Veenstra
De drie Rosheuvel-broers hebben ook grote ambities. En om die waar te maken zit bij de oudste de overstap naar weer een nieuwe amateurvereniging eraan te komen: hij overweegt een overschrijving naar Blauw Wit ‘34, de Leeuwarder club die 59ste staat in de jeugdopleiding-top 200. „We gaan met GVAV waarschijnlijk degraderen en ik wil graag op dit niveau blijven spelen. Ik heb de trainer daar al gesproken. Ik hoop dat het mogelijk is qua reizen. Daar ga ik naar kijken..”
‘Ik maak het goed als ik prof ben’
Terug naar de clubgenoot Genayron. Dat zijn mogelijke profloopbaan een behoorlijke wissel trekt op het gezin, neemt Dos Santos Cardoso voor lief. „Ja, zijn zussen moeten vaak mee, die staan ook bijna altijd langs de lijn. En we rijden nogal wat kilometers zo. Maar Genayron is zich daar ook bewust van. Hij zegt vaak: ik ga het goedmaken als ik straks prof ben. Dat is mooi, toch?”
Tijn nam afscheid van zijn profvoetbaldroom. ‘Ik ging eraan kapot’
Tijn van Vliet (18) nam op zijn zestiende wél afscheid van zijn droom om profvoetballer te worden. De Assenaar groeide op bij ACV, speelde van zijn negende tot vijftiende in de jeugdopleiding van sc Heerenveen, waarna hij besloot zelf te stoppen, omdat hij het niet naar zijn zin had. Hij keerde terug naar Assen om daarna twee seizoenen bij FC Assen te spelen.
Tijn van Vliet. Foto: ACV/Sander Crajé
Inmiddels is hij weer terug bij ACV, waar hij komend seizoen aansluit bij de eerste selectie. Van Vliet, centrale verdediger, is opgelucht met de keus die hij twee jaar terug maakte. „Als kind wil je niets anders dan profvoetballer worden. Ik liet alles in Assen achter om mijn droom na te jagen. Ik reisde veel op en neer en mijn hele sociale leven was ik wel min of meer kwijt. Ik ging er langzaam aan kapot.”
„Ik kan voor anderen natuurlijk geen keus maken, maar ik weet wel dat ik heel blij ben dat ik nu weer terug ben in Assen en mijn vrienden weer om me heen heb en gewoon lekker kan voetballen bij ACV. Ik heb nergens spijt van, maar dit werkt het beste voor mij. Ik studeer Facility Management in Groningen. Mijn ouders? Die hebben me altijd gesteund in de keuzes die ik maakte, maar zij zagen ook wel dat ik bij Heerenveen niet gelukkig was. Zij waren eigenlijk ook heel opgelucht dat ik de keus maakte om terug te komen.”
