Bij sprookjesrestaurant Tales in Groningen eten we knoflookijs en drinken we boterbier à la Harry Potter

In een soort sprookjesbos, met aan het plafond opengeslagen boeken, bordjes die richting aangeven naar the Shire, Hogwarts en down the rabbit hole en muren vol met schilderijtjes van sprookjesachtige figuren. Dit is Tales, een sprookjesrestaurant waar verhalen die iedereen kent centraal staan. Van Lord of the Rings en Harry Potter tot Alice in Wonderland en Sneeuwwitje. En dat komt niet alleen naar voren in de inrichting.

Ze doen hun best. Op elke tafel ligt een fors boekwerk (voor een modern restaurant tenminste). Op pagina één staan de gerechten waar je uit kunt kiezen (vijf of zes gangen en voor elke gang keuze uit een vega of niet vega-gerecht). Op alle pagina’s daarna staan de verhalen die de gerechten hebben geïnspireerd: onder meer de Notenkraker, Narnia en de zonnewende. Jammer dat de invloed van AI in de schrijfstijl hier en daar duidelijk doorschijnt.

Elk seizoen krijgt een nieuw menu, wij pikken nog net het wintermenu mee. Ook de cocktailkaart is een boekje met uitleg over het smaakprofiel van elk drankje en wat het heeft geïnspireerd.

We bestellen vijf gangen, elke keer beide versies. Om te beginnen is er een kist waarvan de bovenkant in brand wordt gestoken om de amuse te onthullen. Een prima soesje met vulling van amandel en kersengel, kokosrasp en vlierbloesemsiroop. Zoet met een zachte, notige vulling. Maar meer een afsluiter dan een begin.

Het voorgerecht is gebaseerd op het verhaal van Le Befana, die duistere of lichte geschenken achterlaat bij kinderen. Het ene voorgerecht is ijs met de kleur van kool: gemaakt met zwarte knoflook, gecombineerd met rokerige dry aged biet en yuzugel. Het ijs heeft een romige, licht rokerige en mooi ontwikkelde knoflooksmaak, terwijl de bietjes bijna vlezig aandoen. De texturen en smaken verwarren, ik denk bijvoorbeeld dat het ijs dropachtig zal zijn. Ik vind het een gedurfd en lekker gerecht.

De mascarpone met vijgen en gekarameliseerde druiven is een minder spannende combinatie, maar ook geslaagd.

Dan duiken we in de Notenkraker, met een kruidige smaakbom van een bouillon (gember, kaneel, tijm en peper komt bijvoorbeeld voorbij). Er zit wat orzo (Griekse pasta), enoki en ingelegde wortel in, maar de bouillon is de ster. In het verhaal gaat het om een geneeskrachtige soep en dat is ook de associatie die ik bij deze kom heb.

Dan is er een van camembert gemaakte espuma (schuimige saus) met guanciale (varkenswang), melkrotsjes en walnotencrumble en druivenjam. Het is een vet geheel. Mijn tafelgenoot noemt het een speurtocht tussen allemaal kleine hapjes, omdat het gerecht uit veel kleine onderdelen bestaat.

Die is gebaseerd op het sprookje van de Sneeuwkoningin en haar sneeuwtuin. Een enorm bord vol met smeuïge, boterige en licht kazige pastinaakpuree met gnocchi van pompoen, pittige romanesco en romanescosaus. De pastinaakpuree is erg lekker, maar het is ook veel te veel in verhouding tot de rest.

Aan de andere kant is er prima zwarte heilbot (die net iets te lang gebakken is) met een hartige erwten-kastanjepuree, geblakerde, zoetzure erwten en knolselderij.

Het zijn er twee. Een gebaseerd op de Kronieken van Narnia, met aan de ene kant de keuze voor de leeuw (yoghurt, erg ijzige honing-granita, gedurfde zure selderijgel en vlierbloesemsiroop) en aan de andere kant de keuze voor de heks (hetzelfde maar dan met een frisse appelgranita met minder heftige ijskristallen).

Het hoofddessert (over de donkere en lichte tijd rond de winterwende) is een mierzoete avocado espuma, kokos-gembercrumble en mango-witte chocolade crème (een zonnig rondje in het midden). Het ziet er prachtig uit met een tuile ter grootte van het hele schaaltje. Maar het is te zoet en de avocado en mango smaken muf.

De chocolademouse met koffiekaramelsaus en in rum geweekte frambozen is beter in balans. Niet heel verrassend, maar erg rijk.

Cocktails zijn minstens zo belangrijk als het eten bij Tales. Wij proberen de rokerige ‘Second Breakfast’ (met de sterke geur van havermout) à la Lord of the Rings, een zoete, bloemige ‘Bamboo Moon’, naar een Japans verhaal. En de frisse ‘Mirror mirror’ (Sneeuwwitje) en een ‘Buttery Beer’, die we kennen van Harry Potter. Die laatste is een bijzondere ervaring. Het bitttere van verschillende Britse bieren gecombineerd met het romige, zoete van een honing-roomschuim. Complimenten voor de creativiteit van de cocktailkunstenaar.

Het risico met zo’n uitbundige inrichting en trucjes aan tafel is dat het een gimmick wordt: de bedenker kan de plank compleet misslaan en een soort circus creëren, of juist iets fantastisch neerzetten. Tales overschrijdt die lijn bijna, het is nog net charmant en intrigerend. En de bediening is bedreven in het delen van de verhalen zonder toneelstukjes op te voeren.