Dina van der Veen geflankeerd door (vlnr) vader Doetze en broers Johannes en Hessel: 'Als ze geen oplossing heeft, hoeft Caroline ook niet te komen'. Foto: Jilmer Postma
Een storm trekt over boerenfamilie Van der Veen sinds de militante Farmers Defence Force ‘oorlog’ beloofde over de dreigende onteigening van hun grond bij Lucaswolde. „Je wordt geleefd”, verzucht dochter Dina (27).
Dag Dina, wat overkomt jullie allemaal deze week?
„Nou, we staan er zelf ook van te kijken! We worden de hele week al een beetje geleefd. Al vanaf het moment dat de Provinciale Staten vorige week woensdag instemde met een mogelijke onteigening van onze grond voor een waterberging worden we overstelpt met telefoontjes, berichtjes en mailtjes. Heel veel media, maar ook veel mensen die gewoon met ons meeleven.”
Het ontplofte pas echt toen FDF-Mark van den Oever zondag hardhandig voor jullie in de bres sprong?
„Ja, we zijn blij met die steun. Al laten we de uitspraken die hij doet even voor zijn rekening. Zelf zijn we al sinds de oprichting van de FDF bij ze aangesloten. Dus het is fijn te merken dat ze achter ons staan. Voor de rest komt geen enkele organisatie voor ons op.”
Maar Caroline van der Plas wilde jullie toch ook een hart onder de riem komen steken namens de BBB?
„Ja, maar daar hebben we toch voor bedankt. Ook om hoe dat werd gespeeld. We hoorden via via dat ze ‘s morgens op tv bij Goedemorgen Nederland had gezegd dat ze langs zou komen in Lucaswolde. Maar wij wisten van niks. Toen ze zich om twee uur in de middag alsnog meldde, deed ze heel ontwetend alsof het was gelekt ofzo. Terwijl we toen al hadden gezien dat ze het letterlijk zelf zei.”
Was die hobbelige gang van zaken de enige reden om te bedanken?
„Nou, wij hadden er ook weinig vertrouwen in dat het ook maar iets zou helpen. We hadden geen trek in een heel mediacircus op het erf. Als ze geen oplossing heeft, hoeft Caroline ook niet te komen. Laat ze eerst maar eens overleggen met haar eigen gedeputeerde en Statenfractie over hoe we hier nu nog uit kunnen komen. Van die kant hebben we niet één mailtje of telefoontje gehad sinds het besluit van vorige week.”
Dat klinkt bitter?
„Dat zijn we ook. We zijn diep teleurgesteld in de BBB. Van die partij hadden we meer verwacht: een stukje omkijken naar de mens, een béétje gevoel voor wat het met ons doet als je ons zo’n ingreep boven het hoofd hangt. Dat laten ze totáál niet zien. We krijgen de indruk dat ze het erger vinden voor zichzelf nu de BBB zo over de kop gaat, dan voor ons.”
Waarom is het zo lastig een oplossing te vinden?
„Dat ligt ook in de aard van het bedrijf dat mijn ouders Doetse en Els hier hebben opgebouwd. Inmiddels zijn mijn broers Hessel (32) en Johannes (30) de zevende generatie in onze familie die op deze plek in Lucaswolde boert. We hebben een ‘extensieve’ melkveehouderij, zoals dat heet. Onze koeien staan dag en nacht in de wei en komen alleen naar binnen voor het melken. Dat kan alleen als er direct rond de boerderij voldoende weidegrond voor ze ligt om naar de melkstal te lopen. Als we 31 hectare moeten inleveren voor die waterberging kan dat niet meer.”
Daarvoor liggen de alternatieven natuurlijk niet voor het oprapen?
„Inderdaad. Maar daar wordt ook niet serieus naar gezocht. De provincie en haar uitvoeringsorganisatie Prolander doen nu voorkomen alsof wij al jaren alleen maar de kont tegen de krib gooien. Maar we hebben altijd gezegd: als je een redelijk alternatief hebt, zijn alle opties bespreekbaar. Maar ze komen alleen met nepoplossingen. Er is ons een boerderij aangeboden waar helemaal geen natuurvergunning op zit, bijvoorbeeld. Dan kunnen we dus niet boeren. En ze boden ruilgrond aan: veel kleiner dan ons land en 15 kilometer verderop. Veel te ver om de koeien bij de melkstal te krijgen. Maar zoiets wordt dan wel elke keer afgevinkt als de zoveelste aanbieding die wij zouden afwijzen.”
Wat doet de jarenlange onzekerheid met jullie?
„Veel. Het raakt ons allemaal diep. Mijn moeder is er overspannen van geraakt en mijn vader heeft een herseninfarct gehad. We hopen maar dat ze er nu weer een beetje goed door komen, met alle nieuwe stress. Maar je voelt de pijn. Mijn broers staan klaar om het bedrijf over te nemen. Daar zijn best twee gezinsinkomens uit te halen, maar dat perspectief wordt nu wankel. We slaan ons er maar zo goed mogelijk doorheen. Als gezin staan we in ieder geval sterk, want we staan hier allemaal hetzelfde in.”
Zien jullie zelf nog kansen op een akkoord de komende maanden, zodat je onteigening voorkomt?
„We blijven hopen dat het slibdepot naast het bedrijf alsnog beschikbaar komt als ruilgrond. Als dat lukt kunnen we hier blijven. Maar als de provincie volhoudt dat dat depot niet meer terug valt te zetten naar landbouwgrond, blijft alleen bedrijfsverplaatsing over. En als landbouwgedeputeerde Leo Wenneger dan in het Statendebat van vorige week zegt dat de bal nu bij ons ligt, belooft dat niet veel goeds. De enige redelijke opties die zijn gepasseerd, hébben we zelf aangedragen. Maar we worden simpelweg niet serieus genomen. Dus we wachten het verder maar af, meer kunnen we niet doen.”
