Wim Masker leeft niet lang meer. Een hersentumor maakt het voor de Gezinsbode-journalist, die FC Groningen al tientallen jaren op de voet volgt, schier onmogelijk om nog te schrijven over zijn grote passie.
Hij komt al een poosje amper nog op Corpus den Hoorn, het trainings- en jeugdcomplex van FC Groningen. De plek waar je hem kan uittekenen.
Altijd te voet. Altijd langs de lijn. Altijd speurend naar de topspelers van morgen.
Het gaat niet langer.
Maar je bent FC Groningen-watcher of niet. Dus wat als een week geleden die stomme vraag aan de telefoon komt hoe hij het maakt, zo met de dood op de hielen? Dan antwoordt Wim Masker (69) met een verhaspeling in de geest van wijlen FC-voorzitter Renze de Vries.
,,Het zwaard van Damascus hangt steeds lager.”
Sloophamer
Het gevoel voor humor is onaangetast. Nog wel. Want er vallen langzamerhand gaten in zijn geheugen. Het spreken gaat moeizamer. Om nog maar te zwijgen over al die andere neveneffecten die de sloophamer in zijn hoofd aanricht.
De operatie in december 2024 had het gewenste effect. Een groot deel van zijn kwaadaardige hersentumor werd toen weggehaald. Maar een deel zou hoe dan ook achterblijven. De ingreep was hooguit levensverlengend, wist Masker vanaf het begin.
Nu, ruim een jaar later, komt het einde in zicht. De slotfase. Zijn dokters hadden hem eigenlijk slechts een paar maanden gegeven. En hoewel de extra tijd van harte welkom is – meer tijd voor het grote geluk: zijn geliefde Walburgis, dochters Marike en Lotte en kleindochter Doris – wordt het dagelijks leven er niet plezieriger op.
Ik wil eerst wat mobieler zijn
Ja, hij staat een week geleden best open voor een interview. Een afscheidsinterview, zogezegd.
Toch meent hij zich gek genoeg te moeten excuseren. ,,Dit is niet mijn beste periode. Ik kom al een poosje de deur niet uit en wil eerst wat mobieler zijn. En ik ga ervanuit dat ik dat nog word. Gek eigenlijk. Laatst was ik verkouden. Gewoon ziek, zeg maar. Je wil niet weten hoe blij ik was dat ik weer beter werd.”
We spreken af om twee weken later opnieuw te bellen. ,,Even afwachten hoe het dan gaat. Tot die tijd probeer ik mijn indoor wandelrecord te verbreken.”
---
De liefde voor voetbal
Zijn vader heeft als dank voor bewezen vrijwilligersdiensten een eigen naambordje bij het katholieke Amicitia VMC, dat speelt op sportpark Coendersborg. Daar voetbalt zijn zoon zelf ook 25 jaar, voornamelijk in het tweede elftal.
Nee, een groot voetballer gaat er aan Wim Masker niet verloren.
Grote voetballers spelen er begin jaren zestig wel voor GVAV, de voorloper van FC Groningen. Klaas Nuninga, Martin Koeman, Piet Fransen natuurlijk.
Zijn vader en moeder gaan vaak kijken in het Oosterparkstadion. Kleine Wim mag dan naar zijn opa en oma aan de Nachtegaalstraat.
Daar, met de hordes supporters die hij vanuit het huis in de typische jarendertigstraat naar het stadion ziet trekken, wordt zijn liefde voor GVAV geboren.
Wim Masker.
Groeibriljanten op Corpus
Later, als GVAV allang ter ziele is gegaan, volgt hij FC Groningen in professioneel opzicht als sportjournalist voor de Gezinsbode. De liefhebber in hem staat bovendien elke zaterdag langs de lijn op Corpus den Hoorn, kijkend naar jeugdwedstrijden.
De kans is best groot dat Wim Masker veel beter dan hoofdtrainer Dick Lukkien weet welke groeibriljanten onderweg zijn naar het eerste.
Masker is wars van sensatieverhalen en papegaaierij. Liever schrijft hij afgewogen en realistisch. Als supporters na een klinkende overwinning dagdromen van een derde ring in de Euroborg, neemt Masker gas terug. Op het moment dat er fluitconcerten klinken na een bloedeloze 0-0, wijst hij op een of andere veelbelovende tactische vondst.
‘Sterkte en beterschap, Wim’
Veel supporters van FC Groningen blijken zijn werk zeer te waarderen. Als naar buiten komt dat Masker ernstig ziek is, steekt de fanatieke Noordtribune hem een hart onder de riem.
Het spandoek op de Noordtribune. Beeld: Noordtribune
‘Sterkte en beterschap, Wim’, staat op een groot spandoek in de Euroborg tijdens de thuiswedstrijd tegen PEC Zwolle (0-0) op 8 december 2024.
Maar beter wordt Wim Masker niet.
---
D deadline nadert
Een week na het telefoontje met Masker. Redacteur Albert-Jan Garama van de Gezinsbode waarschuwt op de redactie in Groningen dat Masker zijn wekelijkse stukje over FC Groningen nog niet heeft ingeleverd. Met Garama heeft hij afgesproken zo lang door te gaan met schrijven als hij zelf wil. En kán, vooral.
Na de gewonnen uitwedstrijd tegen sc Heerenveen (0-2) worstelt Masker met zijn verslag. De hulp van dochter Lotte ten spijt krijgt hij de juiste woorden niet op papier.
,,Het gaat niet meer”, verzucht hij aan de lijn. ,,Alles wordt minder. Ik heb altijd enorme stukken gewandeld. Maar ik kom nog steeds amper buiten. Eergisteren was mijn oudste dochter Marike nog mijn reddende engel. Ik zag een losse stoeptegel over het hoofd en dreigde te struikelen. Gelukkig hield ze me vast.”
Dan meent Masker zich weer te moeten excuseren. De deadline voor zijn stukje nadert.
De kop staat al op papier: FC Groningen terug op winnende pad.
