Waarom gaat Hady uit Groningen met een papegaai naar Tuinland? ‘Blauwtje houdt van bloemen’

De twee kregen al menig verbaasde blik op straat in Groningen. Een kat uitlaten, dat vinden sommige mensen al bijzonder. Maar een papegaai?

Hady doet het wekelijks met zijn blauw-gele ara Blauwtje. Hij krijgt natuurlijk veel reacties op straat. Veel mensen bewonderen de mooie vogel en willen haar aaien. Het dier is dol op de buitenlucht en op het ontmoeten van mensen. „We gaan vaak samen naar Tuinland. Daar zijn veel bloemen, daar houdt Blauwtje van.”

Blauwtje heeft ook oog voor andere dieren. „Als ze een kat ziet op straat, dan zegt ze: miauw, miauw. Maar dat zegt ze bij honden ook, haha. Het is een apart dier.”

Een papegaai als huisdier is vrij uniek, weet Hady. Laat staan ermee aan de wandel gaan. „Er zijn drie andere mensen in Groningen met een ara, waarvan een mevrouw er twee heeft. Maar die vier ara’s komen nooit buiten, dat durven hun baasjes niet aan.”

In gevangenschap kunnen de markante vogels liefst negentig jaar worden. Volgens Hady kun je daar voor een papegaai met een rijk sociaal leven nog eens tien jaar bij optellen. „Daarom loop ik graag met Blauwtje rond. Hoe meer mensen ze ontmoet, hoe socialer en dus hoe ouder ze wordt. Ik vind ook dat je moet zorgen voor een dier. Aandacht is belangrijk voor Blauwtje. Ze wil het liefst altijd mensen om zich heen hebben.”

Uit alles blijkt dat Hady zich goed verdiept heeft in zijn gevederde vriendin, om haar een zo fijn mogelijk leven te gunnen. Zaadjes en vers fruit voeren, en géén vlees. Veel aaien en strelen. De kooi altijd open, zodat ze vrij kan bewegen. Het zorgt ervoor dat Blauwtje gezond en hygiënisch is en een verzorgd verenpak heeft.

Hady komt uit Afghanistan en was journalist. Hij moest 33 jaar geleden vanwege zijn beroep op de vlucht voor de Taliban. Hij vroeg asiel aan in Nederland en woont sindsdien in Groningen. Graag had hij zijn werk hier opgepakt bij de krant, radio of televisie, maar hij sprak geen woord Nederlands en vond geen werk. Via een kameraad belandde hij bij een metaalbedrijf, waar hij nog steeds werkt. „Ik bleek het heel leuk te vinden. Lekker bezig zijn, samenwerken met leuke collega’s.”

Zijn hele leven is hij al gek op dieren. In Afghanistan had hij hond Tazi. Die overleed op 16-jarige leeftijd. Het deed Hady veel verdriet. Sindsdien had hij een droom om een huisdier te nemen dat ouder zou worden dan hijzelf. En dat zijn gezin voor Blauwtje zorgt als hij er zelf op een dag niet meer is.

Toch duurde het tot 2020 voor Hady een ara aanschafte. Door nachtploegendiensten had Hady nooit eerder tijd. Nu werkt hij alleen overdag en is hij een dag per week vrij, en heeft hij meer tijd. Hady reisde af naar een speciale fokkerij boven Amsterdam en koos Blauwtje uit vanwege haar kleurrijke verenpak.

Het beestje hobbelt op de bank in de woonkamer nieuwsgierig heen en weer, knabbelt af en toe aan de kleding van de verslaggever. Het blijkt een eigenwijs en ondeugend beestje. Maar ook intelligent. „Hij weet dat ik de baas ben en luistert goed. Als ik „nee” zeg, dan merkt ze dat. Begrijp je dat?” De vogel knikt met zijn kop. „Goed zo! Mijn slimme Blauwtje”, zegt Hady met een glimlach. Hij geeft zijn kameraadje een kus. Het beestje kraait vrolijk. Hady lacht.

Blauwtje mag dan ondeugend zijn, volgens Hady is ze ook echt een lieverd. Als zijn vriendin op bezoek is en ze blijft iets te lang weg in de keuken, dan mist de vogel haar. „Dan zegt Blauwtje: ‘Prinses, prinses, kom maar, kom maar’. En zodra ze eraan komt en vraagt wat er is, haalt Blauwtje d’r tong zo half uit haar snavel. Dat betekent dat ze een kusje wil.”

Blauwtje kan ook praten, al doet ze dat spaarzaam. En vliegen. Dat ging een keer plotseling mis.

Toen Hady zijn nieuwe huisdier in 2020 net had, waren ze aan het fietsen op de rotonde van de Korreweg, met Blauwtje zittend op het stuur. Tot ze schrok van de loeiharde sirene van een langsrijdende ambulance. „Pop, weg was ze. Ik had geen idee waar ze heen gevlogen was. Ik was er kapot van”, weet Hady nog.

Zijn buren zagen hoe ontroostbaar Hady was en hielpen hem met zoeken. Later die dag vonden ze de papegaai terug in een hoge boom elders in de Korrewegwijk. „Och, ik was ze zo dankbaar voor de hulp.” De dierenambulance adviseerde hem te wachten tot het beestje honger kreeg en zelf naar beneden zou klimmen. Drie dagen later was het zo ver. Hady werd ingeseind op werk. „Ik zei tegen mijn baas: sorry, ik moet nú naar Blauwtje. Ik was zó blij toen ik d’r weer in mijn armen had.”

Daarin lijken de twee volgens Hady op elkaar: ze zijn beiden sociaal. „Dat moet ook in dit leven. We moeten er voor elkaar zijn. Ik heb veel ellende gezien in de oorlog in Afghanistan. Hier wil ik een fijn leven leiden en vooral genieten”, zegt Hady. Hij is dankbaar voor zijn trouwe huisdier. Toen hij ooit rugpijn had, kwam ze hem troosten. „Ze merkte dat er iets mis met me was. Wauw. Dat vergeet ik nooit meer.”