Ragnhild Diepens verhuisde van Rotterdam naar Emmer-Compascuum voor haar minivarkens Paps en Mams. Foto: Corné Sparidaens
Varkens zijn net mensen, zegt Ragnhild Diepens (49) uit Emmer-Compascuum. Haar minivarkens Paps en Mams weten precies hoe ze hun zin moeten krijgen. „Het is net alsof ik twee peuters van drie in huis heb.”
De harige Mams waggelt vrolijk door de tuin. Ze vindt vreemden een beetje spannend, maar komt uiteindelijk voorzichtig op een stukje komkommer af. „Varkens hebben een heel specifieke smaak”, weet haar baasje Ragnhild Diepens (49). „Het ene varken lust komkommers, paprika’s of wortelen, het andere niet.”
Haar broer Paps laat zich nog niet zien. Hij ligt waarschijnlijk te chillen achter in de tuin, denkt Diepens. En inderdaad: daar ligt het grijze varken tevreden in de zon op een bedje van slingerplanten.
‘Het zijn goede interieurstylisten’
Haar tuin is een groot varkenswalhalla, waar Paps en Mams alle ruimte hebben om lekker rond te lopen. In een schuurtje hebben ze hun eigen hok. Daar liggen jutezakken, lakens en takken verspreid. Diepens: „Paps en Mams houden van sleuren en slepen. Ze zorgen zelf voor de aankleding. Het zijn goede interieurstylisten.”
Minivarken Paps ligt te chillen in de tuin op een bedje van planten. Foto: Corné Sparidaens
Die zee aan ruimte is waarom Diepens en haar vriend Herman Kluiver (47) zo’n anderhalf jaar geleden verhuisden van Rotterdam naar Emmer-Compascuum, ofwel: van stad naar platteland.
„Voordeel is dat ze zo in beweging blijven. Dat is nodig, want varkens kunnen snel dik worden en bewegen is goed tegen artrose. Het lichaam van een varken is niet echt gebouwd voor een lang leven.”
Geen klein, schattig biggetje
Paps en Mams zijn minivarkens, maar klein zijn ze zeker niet. „Als mensen een minivarken aanschaffen, denken ze vaak dat het een klein, schattig biggetje blijft. Maar negen van de tien keer worden ze zo groot als Paps en Mams, of zelfs nog groter”, zegt Diepens.
Eigenlijk is haar vriend de schuldige dat het duo twaalf jaar geleden in huis werd gehaald. „Het leek mij leuk: niet zo’n standaard huisdier”, zegt hij.
Minivarken Mams waggelt door de tuin. Foto: Corné Sparidaens
Sindsdien leert Diepens elke dag bij over de dieren. Een paar jaar geleden maakte ze er zelfs haar werk van. Ze zei haar baan in de zorg vaarwel en werd bekapper – een soort pedicure voor varkens.
„Varkens hebben geen nagels zoals een hond of kat, maar hoeven zoals een paard, koe of geit. Verzorging daarvan is belangrijk, anders kunnen de klauwen gaan ontsteken en lopen ze minder gemakkelijk”, legt ze uit.
Varkensneus tattoo
Toen Mams een paar jaar geleden verzorging nodig had, kon Diepens niemand vinden die dat kon. Dus leerde ze de klus van iemand uit Amerika en ging ze zelf aan de slag. Vanuit binnen- en buitenland krijgt ze aanvragen. Slechts een paar mensen doen wat zij doet, terwijl zo’n 10.000 tot 12.000 gezinnen in Nederland een varken als gezelschapsdier hebben.
„Best raar. Er zijn 15 miljoen varkens in het land, maar we weten maar weinig over hun gedrag en verzorging”, zegt Diepens. „Veel veeartsen hebben weinig kennis van hobbyvarkens doordat ze vooral werken met varkens die hooguit twee jaar oud worden.”
Zo’n beetje alles in het leven van Diepens draait om varkens. Dat is thuis duidelijk te zien: haar hele huis staat vol met spullen in varkensthema. „Zelfs een toiletrolhouder en zeeppompje. Allemaal van klanten gekregen”, zegt ze. Aan de binnenkant van haar pols prijkt zelfs een tattoo van een varkensneus.
Dat Ragnhild Diepens van varkens houdt, is te zien aan haar tattoo van een varkensneus. Foto: Corné Sparidaens
Haar band met Paps en Mams is enorm hecht. Ze noemt ze niet haar kinderen, om mensen niet op hun tenen te trappen, maar wel leden van haar gezin. „Als er iets met ze gebeurt, dan ga ik zelf ook een beetje dood van binnen”, denkt Diepens.
Varkens lijken op mensen, vertelt ze. „Ze zijn heel intelligent, koppig, maar ook ontzettend manipulatief. Ze kunnen ontzettend hard gillen om hun zin te krijgen. Fantastisch toch, dat ze dat doen”, vindt ze. „Het is net alsof ik twee peuters van drie jaar in huis heb.”
In huis ploffen Paps (op de foto) en Mams op een matras of op de bank. Foto: Corné Sparidaens
Via een speciale loopplank en een vergroot hondenluik kunnen Paps en Mams van buiten naar binnen wandelen – en andersom. Daar ploffen ze dan op een matras of bij hun baasjes op de bank. „Ze laten zich graag kriebelen.”
Geen kleine, tere meubeltjes
In huis gaat prima: varkens zijn zindelijke dieren en Paps en Mams doen nooit hun behoefte in huis. Toch zijn varkens niet de meest gemakkelijke huisdieren volgens Diepens. Ze ziet vaak dat baasjes onderschatten hoeveel ruimte ze nodig hebben, hoe moeilijk het is om een oppas te regelen en om de juiste zorg te vinden voor ze.
Wie varkens in huis wil, moet vanwege hun lompheid alles in huis daarop aanpassen. „Wij hebben geen kleine, tere meubeltjes meer. En alle boeken en spelletjes staan bij ons boven een meter hoog. Anders gaan ze daaraan knabbelen”, weet ze. „Je moet dus wel van een uitdaging houden. Maar het is wel een hele leuke.”
Minivarken Paps woont bij Ragnhild in Emmer-Compascuum. Foto: Corné Sparidaens
De Gouden Poot
Welk huisdier verdient de Gouden Poot? Dagblad van het Noorden gaat de komende tijd op zoek naar het mooiste verhaal van huisdieren en hun baasje. Vanaf eind september kunnen lezers stemmen. Op 4 oktober maken we de winnaar bekend. Vandaag: aflevering 7.
Wie: minivarkens Paps en Mams (12) en baasjes Ragnhild (49) en Herman (47)
Waar: Emmer-Compascuum
Waarom heten ze Paps en Mams? Herman: „Tja, je moet een naam verzinnen. We wilden niet kiezen voor een standaard als Spekkie, Knorretje of Miss Piggy.”
