Kooikerhondje Cees (9) steekt de Alpen over met baasjes Monique (57) en Tim (62). ‘Het was nu of nooit’

Wat zou er door zo’n koppie gaan? Monique Hammink heeft het vaak gedacht. Dit voorjaar trok ze de voordeur van haar huis in de Wassenberghstraat in Groningen achter zich dicht. Samen met haar partner Tim van der Graaf en kooikerhondje Cees vertrok ze op 4 maart, een bijna zomerse dag, het was 20 graden, vanuit het Limburgse Eijsden voor de traditionele pelgrimstocht naar Rome.

,,Voor Cees moet het heel apart geweest zijn”, denkt Monique. ,,Hij had geen idee dat we drie maanden van huis zouden zijn.” Maar Cees heeft zich als een bikkel gedragen. Dag in, dag uit, 20 tot 25 kilometer per dag, soms 30. Tim: ,,Als we eind van de middag in ons hotel aankwamen, was het: eten, liggen op zijn thermokleedje en daarna knock-out. Maar de volgende dag stond hij weer kwispelend aan de start.”

Wie begint er aan zo’n reis met een hond? Die vraag heeft het stel vaak gehad voor ze op pad gingen. Tim: ,,Negen jaar geleden hebben we ook de Camino gelopen, met onze vorige hond Puck. Dat gaf vooral in Spanje een hoop gedoe: daar waren honden niet bepaald welkom.” Monique: ,,Op een gegeven moment mocht Puck alleen in de schuur slapen. Nou, daar zijn wij toen ook gaan slapen.”

Puck heeft Santiago uiteindelijk net niet gehaald: na 2000 kilometer hebben ze haar teruggebracht naar huis. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, ze wilden heel graag nog een grote wandeltocht maken. Tim: ,,Het was een beetje nu of nooit. Cees is nu 9, dat is precies de goede leeftijd: nog fit en gezond maar niet meer doldriest.”

Om te kijken of Cees het aankon, maakten ze lange wandelingen in de buurt. Naar Garnwerd, naar Veenhuizen. Monique: ,,Dan kwamen wij puffend met onze rugzakken aan bij café Hammingh en dan sprintte Cees voor ons uit. Dat zat wel snor.”

Dus daar gingen ze op 4 maart. Hun dagen kenden een vast ritme. Half acht op, half negen op pad; Monique voorop, Cees in het midden, Tim achterop. Door het Zwarte Woud, waar een hert hun pad kruiste. Cees keek niet op of om. Door besneeuwde Alpen, dwars door het enorme noodweer in Zwitserland dat in Nederland het nieuws haalde en door het hoge gras van de Povlakte.

Monique: ,,De Po oversteken was een van de allerspannendste momenten.” Tim: ,,Je verwacht iets als de Maas, maar het is een enorm brede rivier waar bijna geen boot op vaart. Dan komt er ineens uit de verte een soort lange kano opdoemen, waarvan je weet: die moet ons overzetten.” Monique: ,,Die vaart zijn punt in de kant en dan moet je opstappen op zo’n wiebelig ding terwijl je daaronder de rivier ziet stromen. Ik moest Cees aan die onbekende schipper overgeven. Maar dat beest ondergaat alles vol vertrouwen.”

Italië bleek een stuk hondvriendelijker dan Spanje. Tim: ,,Dan kwamen we een restaurantje of hostel binnen en zagen ze Cees. Die Italianen gingen onmiddellijk door hun knieën om hem te aaien. ‘Che bella’ was de vaste begroeting. Een man liep zelfs naar de snijmachine om plakjes mortadella voor Cees af te snijden.” Desondanks kwamen ze geen enkele andere pelgrimshond tegen onderweg. Monique: ,,Ik zeg nu vaak: Cees is de enige hond uit Groningen die van Limburg naar Rome is gelopen.”

Uiteindelijk bereikten ze in mei het einddoel: het Sint-Pietersplein in Rome. Tim: ,,Onderweg zijn we nauwelijks mensen tegengekomen, maar daar stond een enorme rij vanwege het Heilig Jaar.” Maar die liepen zij voorbij. Tim: ,,We mochten via een speciale route voor bisschoppen, kardinalen, hoge politici, pelgrims en Cees.”

Wat gaat er in zo’n koppie om na zo’n tocht? Ze blijven het zich afvragen. Tim: ,,Na twee dagen treinen waren we terug in Groningen. We kwamen aan op het Emmaplein, en daar liepen we weer. Sjok, sjok, sjok, Cees tussen ons in. Tot bij de roeivereniging. Daar begon hij ineens te snuffelen en te trekken: hij rook dat hij thuis was.”